Je zit tegenover mij, met je pijn, je verdriet, je lijden, je zorgen en je onzekerheid. Je wil graag dat het anders wordt: beter, prettiger, steviger. Je wil graag dat de pijn weggaat, dat je lijf beter wordt, het verdriet oplost, de spanning loslaat. Ik begrijp het. Ik voel je verlangen, je hunkering naar rust en heelheid. Maar is het mijn taak jou te veranderen? Iets bij je weg te halen, of toe te voegen? Is het mijn taak jou te verbeteren, beter te maken?
Lang dacht ik dat dat zo was, want zo werd het mij geleerd tijdens mijn opleiding. Als ik de juiste diagnose stel, weet ik wat jou mankeert, wat er mis met je is. Als ik dan de goede behandeling geef, word jij beter. Je voelt je prettiger, gelukkiger en kan weer doen wat je te doen staat. Je bent dan niet meer ziek. Als ik dat voor elkaar krijg met mijn naaldjes, mijn kruiden, mijn handen of mijn woorden, heb ik het goed gedaan. Ik mag tevreden zijn over mijn kennis en kunde en trots zijn op mijn vak. Ik weet hoe het zit. Een ‘knappe dokter’ ben ik; een goede therapeut. Maar het werken vanuit die gedachte maakt me moe.
Steeds meer besef ik dat deze ontmoeting met jou, mijn belangrijkste opdracht is. Ik kan je alleen echt ontmoeten als ik mezelf laat kennen. Ik klim van mijn voetstuk af. Net als jij heb ik butsen, kreukels en deuken en net als jij vind ik het eng om ze te laten zien. Het maakt me kwetsbaar. We zijn breekbare organismes die in een zee van voortdurende verandering naar evenwicht en veiligheid zoeken. Zoekend naar houvast, klampen we ons vaak vast. Omdat ik je wil ontmoeten, kies ik ervoor te vertrouwen en los te laten, me te openen. Ik waag de sprong en nodig je daarmee uit dat ook te doen.
Vertel je verhaal. Vertel me wat je raakt en beweegt, wat belangrijk voor je is. Vertel me waar je naar verlangt en wat je nodig hebt. Ik luister naar je omdat ik je de moeite waard vind, niet om te bepalen wat je hebt. Ik ontvang de pijn die je met me deelt, als een kostbaar geschenk.
Als we elkaar werkelijk ontmoeten, is er verbinding. Er ontstaat beweging, stroming. Ik hoef je niet te veranderen. We laten de verandering toe, vertrouwen ons eraan toe. We ontdekken samen de plaats waar de wind blaast, waar het water stroomt, waar het hart spreekt en waar de hand heelt. De kennis en de kunde die ik meeneem in onze ontmoeting, vindt daar als vanzelf haar doel. De hand wordt dankbaar geleid door het hart.
Willem Pinksterboer heeft een praktijk voor oosterse geneeswijzen en is als docent verbonden aan acupunctuuropleiding TCMA. Hij schrijft artikelen en geeft lezingen over filosofie, zingeving, gezondheid en de positie van de alternatieve geneeswijzen in de gezondheidszorg. www.willempinksterboer.com
Verbinding als basis van therapie
Verbinding is niet iets wat je forceert, het ontstaat in de ruimte tussen twee mensen die elkaar echt zien. Bij Curova geloven we dat oprechte verbinding tussen therapeut en cliënt vaak belangrijker is dan de techniek zelf. Onderzoek van het Nederlands Jeugdinstituut bevestigt dat een goede therapeutische relatie, gebaseerd op verbinding en vertrouwen, sterk samenhangt met behandelresultaat.
