Van de doden niets dan goeds
Met mijn dienblad met Indiaas eten zocht ik een plaatsje in de volle eetzaal. Mijn oog viel op Jelle. Tegenover hem was nog een plekje vrij. ‘Graag, kom erbij!’ antwoordde hij op mijn vraag of ik bij hem mocht komen zitten. ‘Hoe is het met je?’ vroeg ik terwijl ik wat pittige pickles op mijn hapje linzen met rijst schoof. ‘Gaat lichamelijk beter.’
Jelle had een zware burn-out gehad. Met een gezin bestaande uit vrouw en drie kinderen was dat niet gemakkelijk geweest. ‘En naast het lichamelijke?’ vroeg ik hem terwijl ik naar mijn bord keek. ‘Tja, nou ja, het loopt eigenlijk nogal stroef binnen onze relatie’, gaf Jelle toe. ‘Yvonne kan soms ónbereikbaar zijn en dan voel ik mij onbegrepen.’ Ik keek hem aan.
‘Wat wil je graag dat ze begrijpt dan?’ Ik ben nogal van de directe aanpak. ‘Nou, bijvoorbeeld, ik ben helemaal gek van zeilen. Dat is voor mij iets waar ik volledig in op kan gaan en bij kan ontspannen. Yvon heeft niets met zeilen. Ze vindt er niks aan en ze kan nogal bot reageren als ik zeg dat ik ga zeilen. Zo van: alweer, heb je niets nuttigers te doen?’ ‘We hebben het ook moeilijk gehad met een van onze dochters, door drugs en zo. En Yvonne en ik hebben toen eigenlijk best veel op elkaar lopen vitten en ons aan elkaar geërgerd. Ik kan niet eens opsommen waarom, gewoon allerlei kleine dingen.’ Met zijn open blik en zijn wilde haren zag hij er ontwapenend uit.
‘Weet je, Jelle, als er één ding is dat ik bemerk nu Erik is overleden, is het wel het volgende: alle kleine dingetjes waar ik mij in het dagelijks leven wel eens aan ergerde, zijn niet de dingen die ik mij herinner. Ik denk vaak aan de eigenschappen van Erik, eigenschappen die hem Erik maakten. Hij was zo bijzonder, hij uitte nooit kritiek, hij oordeelde gewoon niet. Hij zag altijd het goede in mensen en ik heb hem altijd bewonderd om dat feit. En nu ben ik zo dankbaar dat ik 30 jaar van mijn leven met hem heb mogen doorbrengen. En ik ben zo verdrietig dat hij er niet meer is. Kleine ergernissen zijn verdwenen. Mensen zeggen altijd: van de doden niets dan goeds. Dat lijkt een cliché maar die berust op waarheid. Dat wat je dierbare uniek maakt, is hetgeen waar je ooit verliefd op werd. En door gewoonte en altijd samenzijn en door problemen kun je die dingen uit het oog verliezen.
Als ik jou was, zou ik bij mezelf kijken waarom je ooit verliefd bent geworden op Yvonne. En als je al die mooie kanten van haar weer ziet, kun je een open gesprek met haar voeren. Vertel haar dat wij allemaal dingen in het leven hebben waar we door ontspannen. Zo was Erik bijvoorbeeld iemand die graag Ajax keek op tv. En ik heb helemaal niets met voetbal. Maar dat gaf niet. Want hij vond het niet erg dat ik er niet naar keek. Als jij aan Yvon duidelijk maakt dat zij niet mee hoeft om te zeilen, maar dat het jouw passie is waarbij je de tijd uit het oog verliest, en als je het dan vergelijkt met een passie die zij heeft waarbij zij de tijd uit het oog verliest, kan ze jou begrijpen. Wees blij dat jullie elkaar hebben, Jelle.’
Ineens sprong Jelle op. ‘Ik ga nu Yvon zoeken, wil jij mijn dienblad even opruimen…’ Weg was hij, boomlang, bijna twee meter. Ik staarde voor mij uit en wilde dat ik kon opspringen en naar mijn man toe kon rennen.
Martine Clausen is counselor en creatief therapeut.
