Wie kiest?
De vorige keer ging deze column over verlangen. Deze keer wil ik het over keuzes hebben. Drijven onze verlangens onze keuzes? Wie is het uiteindelijk, die de keuze maakt? En in hoeverre hebben wij daar invloed op? Ik ga erop in aan de hand van een voorbeeld.
Iemand had mij aangeraden wat langere tijd bij Amma door te brengen en de meest handige plaats daarvoor als je niet steeds rond wil reizen, is Amma’s ashram in India. Ik was van plan in januari te gaan, maar ik kon het niet. Ik voelde mij erg kwetsbaar na het overlijden van mijn rots in de branding en ik durfde het niet aan om in mijn eentje naar India te reizen.
Het bleef wel in mijn achterhoofd spelen. En ook in mijn voorhoofd trouwens. Gedachten die zeiden: weer een gemiste kans, waarom durf je niet, je bent er al 2 keer geweest, wat ben jij een slappeling et cetera. Soms dacht ik ook: ik ga op mijn eigen tijd en als ik mij beter voel, en dat is niet zwak maar verstandig.
Afijn, een week of vier geleden dacht ik bij mezelf dat ik nu moest gaan boeken als ik in augustus naar de ashram wilde. Na veel wikken en wegen besloot ik dat ik bij aankomst in India eerst een yoga/ayurveda retreat wilde doen. Mijn lijf heeft het zwaar te verduren gehad en ik dacht: yoga, gezonde maaltijden, ayurvedische behandelingen en massage zullen goed voor me zijn. Dus ik boekte een retreat van 10 dagen en besloot daarna door te reizen naar de ashram, waar mijn zoon ook is, want die loopt stage aan Amma’s universiteit en zit al drie maanden in Kerala. Ik boekte de vluchten en klaar was kees.
Ik voelde me opgetogen en zag het helemaal zitten. Jottem!
Maar ja, hoe dichter de vertrekdatum naderde, des te meer ik begon te denken dat 9 weken India lang is en dat erheen reizen in je eentje met overstap in Abu Dhabi en daar 7 uur wachten toch best veel was voor me. Dus ik vroeg advies aan dierbaren en vrienden. Allemaal lieve mensen. En allemaal hadden ze een andere mening en andere ideeën.
Ik ging zitten met mijn ogen dicht en liet de storm van gedachten uitrazen en toen het wat stiller werd van binnen, kwam de gedachte op: wie heeft nu eigenlijk die keuze gemaakt en wie heeft die vluchten en de retreat geboekt? Is dat het individu Martine of had Martine geen keuze omdat zij werd aangestuurd door het Leven in haar. Wanneer je zoals ik, doet aan zelfonderzoek (à la Ramana Maharshi je steeds afvragend wie is die IK waar ik het altijd over heb), dan kom je er op een gegeven moment achter dat er een verschil is tussen het ik met de naam Martine waarmee mijn persoonlijkheid zich identificeert en het Zelf, dus de Ware IK, die alle ervaringen ervaart. Niet alleen die van mij, maar van iedereen die zich ook ik noemt (wij allemaal dus).
Er is iets diepers in mij dat mij gedreven heeft tot het maken van deze keuze en dus komt het erop neer dat mijn ego-ik helemaal geen keus had. Ik handelde en regelde op instigatie van het Zelf. Zo voelt het, want wat alle lieve mensen ook tegen mij zeiden zoals: ‘Kind, annuleer het hele zooitje, blijf lekker hier, wat haal je aan?’ en ook al klonk dat aanlokkelijk, ik zit nu gepakt en bezakt met mijn hoed op te wachten tot een lieve vriend mij straks ophaalt en naar Schiphol brengt.
Blijkbaar moet ik het ervaren. Hopelijk om te leren mijn eigen rots in de branding te worden.
Martine Clausen is counselor en creatief therapeut.
Reflectie in Amma’s ashram
Tijdens haar verblijf in Amma’s ashram in India ervaart Martine Clausen hoe het Leven zelf de keuzes lijkt te maken, voorbij het grijpen van het ego-ik. Meer over bewustzijn en zelfontwikkeling lees je op Curova. Amma, ook bekend als de knuffelheilige, wordt wereldwijd geëerd; meer achtergrond is te vinden op Wikipedia.
