“Nou, u kunt wel een bril gebruiken”, zegt de opticien niet zonder gevoel voor understatement. Mijn rechteroog ziet blijkbaar zo weinig dat het de dag erna spierpijn heeft van de oogmeting. Rechts heb ik -2,5 en links -1. Na eenenveertig jaar komt mijn brilloze bestaan ten einde.
Een week later plant dezelfde opticien mijn allereerste bril op mijn neus. Ik kijk haar aan en schrik me kapot. Ze ziet er veel ouder uit dan ik dacht. Maar… is ze niet ongeveer net zo oud als ik? Vol ongeloof kijk ik opzij, naar mijn eigen spiegelbeeld. Mijn God. Al zeker twintig jaar word ik steevast vijf of meer jaar jonger ingeschat, maar de bril heeft mijn voorsprong sneller weggetoverd dan professor Anderling ooit had kunnen doen. De spiegel toont me genadeloos ieder pukkeltje, plekje en lijntje. En die wallen…! Waar de gemiddelde vrouw honderden euro’s per jaar uitgeeft om er jonger uit te zien, sta ik op het punt om meer dan honderd euro uit te geven aan een bril die me minstens vijf jaar ouder maakt. In mijn eigen ogen althans.
Nog steeds in shock loop ik even later de winkel uit. Met bril. Niet in een koker in mijn tas, nee, gewoon op mijn neus. Want het is fantastisch om zo scherp te zien. Om alle borden en bordjes van veraf te kunnen lezen. Om alle verschillende lichtgroene blaadjes van de bomen te kunnen onderscheiden. De veren van het koolmeesje dat voorbij fladdert. Maar al die gezichten… Ik kan er ook de weken erna maar moeilijk aan wennen. Zonder bril zagen alle mensen, en dus ook ikzelf, er zachter uit. Geruststellender, vriendelijker, milder. Ik vind mijn nieuwe (ge)zicht maar niks. De waas waardoor ik de wereld en mezelf al die jaren bekeek, haalde niet alleen de scherpte uit mijn blik maar ook uit mijn oordeel. En ik vind het al zo lastig om vriendelijk en mild te zijn voor mezelf en mijn naasten.
Na mijn eerste brilweek word ik nog meer op de proef gesteld. De scholen gaan dicht en onze minimalistische en milieuvriendelijke dakmaisonette verandert plotsklaps in de vierkante postzegel waarop mijn vriend, kinderen en ik wekenlang dag en nacht op elkaars lip zullen zitten. Corona maakt alles nog scherper dan het al was. Ik zie iedere grote en kleine tekortkoming in mezelf als moeder en partner. Hoor mezelf zuchten terwijl ik mijn eigen plannen opzijzet om de kinderen te kunnen helpen met hun schoolwerk. En iedere dag zit ik een half uur op mijn meditatiekussen, te oefenen in vriendelijkheid. Voor mezelf, voor mijn vriend, voor mijn kinderen. Mijn leven is van compassie-voor-beginners naar compassie-voor-gevorderden gegaan. En na een paar weken snap ik het: mijn bril komt geen scherpte brengen, maar helderheid. Zodat ik helder zie dat alles in mijn leven, inclusief ikzelf, goed is zoals het is. Met of zonder pukkeltjes, plekjes, lijntjes en wallen.
Waarmee ik maar wil zeggen: opticiens zijn de boodschappers van het universum. Je moet het alleen wel willen zien.
Jamie Nederpel is wandelend loopbaancoach en schrijver van het boek Het is altijd het goede weer. www.werkvanuitjenatuur.nl
Wennen aan een bril
Een bril dragen voelt voor veel mensen als een confrontatie met ouder worden, net als in deze column over de eerste bril. Toch went een bril sneller dan je denkt, en voor velen wordt de bril zelfs een stijlelement. Meer informatie over oogmetingen en bril kiezen vind je bij de Oogvereniging. Lees ook ons overzicht van vakartikelen en columns.
Uiteindelijk went een bril razendsnel: na een paar dagen valt de bril niet meer op en went het gezichtsveld dat een bril biedt juist als een verademing.
Een bril kiezen die bij je past
Bij het kiezen van een bril helpt het om niet alleen naar de sterkte te kijken, maar ook naar het montuur dat bij je gezicht en stijl past. Een goede opticien adviseert welke bril het beste bij je gezichtsvorm past, zodat je met vertrouwen je nieuwe bril draagt.
Kortom: een bril is geen vijand, maar een hulpmiddel dat de wereld weer scherp maakt. Wie twijfelt over een bril, kan het beste gewoon een afspraak maken bij de opticien.
Draag je zelf ook een bril, of overweeg je binnenkort een bril aan te schaffen? Deel je ervaring gerust, want iedereen wordt vroeg of laat wel eens geconfronteerd met een bril.
Een bril is uiteindelijk niets om je voor te schamen: steeds meer mensen dragen tegenwoordig met trots hun bril.
