Een liedje dat ik niet meer kon plaatsen
Dat ene liedje, van wie was dat ook alweer? Een hele nacht heb ik liggen nadenken over een herinnering aan een liedje. Ik kon me niet meer herinneren hoe het heette of van wie het was. Zelfs kon ik me niet meer voor de geest halen hoe het klonk of welke woorden erin voorkwamen. De hele nacht lag ik te denken: morgen moet ik dat aan je vragen. En tegelijk dacht ik: straks kan ik je helemaal niets meer vragen.
Dat moment lijkt zo ver weg en zo onwerkelijk. En zo onmogelijk.
Onmogelijk omdat het gewoon niet waar kan zijn en onmogelijk omdat ik niet weet hoe ik dat moet doen.
Het leven gaat door
Hier achter mijn bureau, draait het leven gewoon door. Ik doe mijn werk, zorg voor mijn kind en maak plannen met mijn gezin voor de vakantie die eraan komt. Maar als ik denk aan jou en me voorstel dat ik daar ben, lijkt het leven wel in een andere dimensie plaats te vinden. Vandaag kan ik je nog bellen, met je praten. We maken zelfs grapjes. Je lijkt zo kalm en zelfs nu zie ik nog de knappe trekken in je gezicht.
Ik ga je missen
Ik zeg je dat ik je zo enorm ga missen. Ik wil het niet tegen je zeggen, maar ik doe het toch. Ik wil kalm zijn en sterk, net als jij. Het klinkt zo banaal: ik ga je missen. Wat kun je daar nu op antwoorden? Maar het is wat ik voel en wat eruit moet op dit moment.
Vandaag ga ik je weer bellen. Gewoon even je gezicht zien en je stem horen. Een herinnering erbij maken. Ik ga je zo enorm missen.
