Politie en boefje

Sammy (8 jr.) kwam de vorige keer de praktijk binnen met zijn handen op zijn rug. Zijn blik verraadde genoeg. ‘Jij hebt toch geen handboeien, daar achter jouw rug?’, vroeg ik hem. Met een grote grijns rammelde Sammy met de handboeien vlak voor mijn gezicht. ‘Jawel hoor’, zei hij met een serieus gezicht.

Sammy’s geboorte was heftig. Hij heeft acht dagen in een couveuse gelegen, had last van ademhalingsproblemen en is veelvuldig geprikt in zijn handen en armen. Dat speelden we in een eerdere sessie uit. Sammy tekende hoe hij als baby, met opvallend grote handen, in een couveuse lag. Ik speelde de dokter en gaf hem prikjes, terwijl ik zei: ‘Ik zorg ervoor dat baby Sammy niet doodgaat en dat hij beter wordt’. ‘Sammy, wat wil baby Sammy nou doen met die grote handen?’, vroeg ik hem. ‘Nou dit’, zei hij zonder twijfel, waarop hij mij met beide vuisten begon te stompen.

Tijdens de meeste bijeenkomsten zegt Sammy: ‘We gaan boefje en politietje spelen.’ Zo lang hij komt, is dit zijn favoriete spel en wil hij altijd de boef pakken. We bouwen een politiebureau en boevenhuis. Verkleedkleren, wapens en kostbaarheden worden verdeeld. Dan spelen we het bekende spel. In de nacht ga ik als boef op pad en steel kostbaarheden. In politiepak overmeestert Sammy de boef, slaat deze in de boeien en gooit hem in de gevangenis. Uit medelijden laat hij de boef uiteindelijk weer vrij, vaak met een geldboete.

Afgelopen keer besloot ik om baby Sammy, met zijn grote handen, eens echt wraak te laten nemen. Het gevecht werd heftiger. Bokshandschoenen en bokskussen, tegendruk en overgave, alles vond plaats. We kregen het er warm van. Sammy was hard aan het werk en uiteindelijk ‘doodde’ hij de boef.

Vandaag hoop ik dat het politietje spelen niet meer nodig is. Maar in de praktijk houdt Sammy de deur voor me dicht. Hij gebaart door het glas dat ik er niet in mag, maar wel moet duwen. De fysieke strijd is gestart. ‘Wat ben jij sterk!’ Steunend en kreunend lukt het me om binnen te komen. Sammy heeft de kussens al gepakt om te gaan bouwen… ‘Sammy, weet je nog dat je als baby in de couveuse lag?’ Sammy zucht en knikt. ‘Wil jij weer baby Sammy zijn en op dit matras gaan liggen? Dan ben ik de dokter. Want de dokter was nog iets vergeten te zeggen.’ En dan zeg ik: ‘Sorry Sammy, ik heb je pijn gedaan. Sorry… dat was niet mijn bedoeling…’ Ik wacht even en het blijft stil.

‘Is het zo goed Sammy?’ Sammy denkt na: ‘Zeg maar gewoon: “Sorry, het moest even.”’ Dat doe ik. ‘Sorry, het moest even. Moet de dokter nog een boete betalen?’, vraag ik. ‘Nee,’ zegt Sammy, ‘zo is het genoeg.’

De rest van de tijd komen er andere kleren uit de verkleedkist en speelt Sammy voor het eerst allerlei verschillende rollen. Ik mag raden wat hij is: een prijswinnaar, een voetballer, een monster en zelfs … een boef!