De echo van het onderbewuste
In mijn praktijk waar ik onder andere werk met NEI-therapie (neuro-emotionele integratie), zie ik dagelijks hoe diep de menselijke psyche verweven is met onze biologische realiteit. Soms zijn die twee perfect in balans. Soms spelen ze een fascinerend spel van misleiding.
Kortgeleden zat er een zwangere cliënt tegenover me. Tijdens de sessie vroeg zij naar het geslacht van de baby. Mijn biotensor wees resoluut naar één richting: een jongen. De cliënt haalde opgelucht adem, maar er flitste ook een zweem van teleurstelling over haar gezicht. Haar diepste, oprechte wens was namelijk een gezonde dochter.
Waarom dan die opluchting? Haar oudste kind is een meisje, geboren met een ernstige handicap. Een tweede dochter droeg in haar hoofd de loodzware lading van herhaling. Een jongen voelde biologisch en emotioneel ‘veilig’. Een jongen was een onbeschreven blad, ver weg van het trauma van de eerste zwangerschap. Een jongen was veilig, maar minder gewenst. Een meisje was gewenst, maar levensgevaarlijk voor haar gemoedsrust.
De medische realiteit haalde onze sessie al snel in. De 20-weken-echo liet er geen gras over groeien: een meisje. En onlangs werd er inderdaad een kerngezonde, prachtige dochter geboren.
Had de NEI-test het dan fout? Biologisch gezien wel. Psychologisch gezien was de uitslag loepzuiver.
Bij NEI communiceren we met het onderbewuste. Het onderbewuste kent geen medische handboeken of echo-apparatuur; het kent alleen overlevingsmechanismen, angst en bescherming.
Deze moeder was zo intens bang voor de herhaling van haar verdriet, dat haar overlevingssysteem in overdrive ging. Om haar te beschermen tegen de verlammende angst tijdens de zwangerschap, creëerde haar onderbewuste de ultieme veilige realiteit: het wordt een jongen.
Het onderbewuste overschreeuwde de biologische feiten om de moeder te geven wat ze op dat moment het hardste nodig had: rust en een gevoel van veiligheid om de zwangerschap te volbrengen. Haar diepe angst overstemde de celdeling in haar schoot. Het energetische schild was zo dik dat de test de biologische realiteit niet eens kón oppikken; we maten haar pure, instinctieve zelfbescherming.
Het menselijk lichaam is wonderbaarlijk, maar de geest is vaak nog krachtiger. Soms vertelt ons onderbewuste een leugen om ons heel te houden, totdat we sterk genoeg zijn om de werkelijkheid te omarmen. En die werkelijkheid? Die ligt nu gezond en wel in de wieg. Een meisje. Gewenst, veilig en intens geliefd.
