The issue is in the tissue

In gesprek met David Savalle

David Savalle heeft een praktijk waarin hij werkt met Transformational Bodywork. Dit is een vorm van lichaamswerk waarmee (traumatische) ervaringen, die zijn opgeslagen in het lichaam, worden blootgelegd en behandeld.

David is geboren als ongewenst kind van een alcoholistische en rokende moeder. Tijdens de zwangerschap heeft ze een aantal keer geprobeerd een abortus te ondergaan. Zijn vader was psychiater en mishandelde hem fysiek en heeft hem een aantal jaren seksueel misbruikt waarbij hij drogerende middelen gebruikte.

Een van de boeiende aspecten is dat hij zich zijn misbruik aanvankelijk niet herinnerde. Pas vele jaren later werd hij zich hiervan bewust, toen hij al werkte in zijn praktijk met Transformational Bodywork en zelf een aantal sessies onderging. Pas toen begreep hij waardoor hij, zoals hij dat zelf uitdrukt, als een idioot door het leven ging.

Indrukwekkend

‘Ik heb nogal een wilde jeugd achter de rug. Ik groeide op in een gezin met 5 kinderen en toen ik 16 jaar was, ben ik weggelopen van huis. Ik wilde graag naar de Rietveld Academie, maar dat mocht niet en ben toen rechten gaan studeren. Ik heb de studie wel afgemaakt, maar wilde geen onderdeel uitmaken van deze wereld. Daarna heb ik verschillende dingen gedaan. Zo ben ik een tijdje reisleider geweest en ik heb 15 jaar in de film- en televisie-industrie gewerkt als producer.

Ondertussen was ik de moeder van mijn 2 dochters tegengekomen. In haar jeugd was zij seksueel misbruikt door haar adoptievader en kon zich dat ook herinneren. Op het moment dat zij zwanger werd, kwam dat verhevigd terug. Zij had ook een erfelijk syndroom, waardoor ze vatbaar was voor tumoren. Hierdoor kreeg ze steeds meer het idee dat ze iets over het hoofd zag en ze had het gevoel dat ze iets moest doen om van de last die ze meedroeg uit haar jeugd, af te komen. Hierop is ze begonnen aan een tocht door verschillende landen, zoals Amerika en Peru waar ze onder andere bij sjamanen is geweest. Op deze reis werd ze gewezen op Fred Mitouer in California, die haar mogelijk verder kon helpen.

Ik ben met haar mee geweest toen ze naar California ging en heb zelf ook een aantal sessies met hem mogen ervaren. Dat was voor mijzelf dermate indrukwekkend, dat ik hem bij het afscheid vroeg of hij lesgaf in zijn methode en dat bleek zo te zijn. Een maand later ben ik alleen teruggegaan en ben ik begonnen met de opleiding Transformational Bodywork, die twee jaar in beslag nam.’

Fred Mitouer is internationaal bekend om zijn baanbrekende somatische therapie en heeft bijna 40 jaar een eigen praktijk in Noord-Californië gehad. Hij richtte Pacific School of Massage op in 1978 en Transformational Bodywork in 1989. Hij heeft onlangs Somatic Agency™ geïntroduceerd als de nieuwste evolutie van zijn werk. Mitouer droeg bij aan het bekroonde boek Healing the Heart of the World en is auteur van Wounds into Blessings, dat een aantal verhalen bevat die ingaan op de epische uitdagingen waar velen van ons als fysieke/spirituele wezens mee te maken krijgen. Het brengt inzichten en kansen aan het licht van wat het betekent om echt levend en bewust te zijn.

Landkaart

‘In 2005 kreeg ik zelf een burn-out toen ik werkte als producent. Destijds al had ik interesse in lichaamswerk en daarom ben ik toen een massage-opleiding gaan doen; ik begon met sportmassage en bindweefselmassage en daarna volgde shiatsu, quantum touch en psychic healing.

Ik merkte in het massagewerk dat ik deed, dat mijn handen meer effect hadden dan verwacht. Cliënten werden dieper geraakt dan ze gedacht hadden. Na de opleiding in Amerika is dit versterkt en heb ik er een enorm spectrum bijgekregen aan wat mijn handen kunnen losmaken bij mensen.

Wat anders is dan een meer gangbare massage-opleiding is dat ik heb mogen leren hoe hard je op een menselijk lichaam kunt drukken om bij plekken terecht te komen waar trauma’s verstopt zitten. Eigenlijk kun je dit niet zo zeggen, want eigenlijk is een trauma een gebeurtenis waarvoor het zenuwstelsel geen oplossing heeft gevonden, waardoor het blijft rondzingen in het lichaam. Zoals Jan Bommerez, specialist in doorbraak- en transformatieprocessen, het verwoordt, is een trauma niet de gebeurtenis zelf, als wel de onverwerkte reactie van het zenuwstelsel op de gebeurtenis. Tijdens de opleiding heb ik ook geleerd dat je het lichaam als landkaart kunt gebruiken. Samen met een cliënt ga ik op zoek naar die plekken in het lichaam waar het cellulaire geheugen trauma’s vasthoudt.

Wanneer er iets vreselijks gebeurt kunnen er verschillende dingen gebeuren. Verreweg de meeste mensen distantiëren zich uit of dissociëren, treden uit hun lichaam of verdrukken de gebeurtenis totaal. Deze mensen hebben wel last van de gevolgen van het trauma. Ze voelen zich niet goed genoeg, boos, bang, of een combinatie van de emoties die een mens kan ervaren. Het interessante is dat je een plek kunt vinden in het lichaam waar iemand op resoneert en dan komen mensen terug in het verleden. Bij sommige mensen speelt er op zo’n moment letterlijk een video af van wat ze hebben meegemaakt.’

Bestaansrecht

Trauma kan al beginnen voor de geboorte. Dat heb ik zelf ook kunnen ervaren. Sinds een jaar of 2 weet ik, dat de conceptie in mijn eigen geval al mis was. Mijn vader wilde nog kinderen, maar mijn moeder niet. Ik heb in een baarmoeder gezeten die gevuld was met rode wijn en sherry en was niet gewenst. Van de geboorte zelf kan ik mij niet veel herinneren, maar gaandeweg in de sessies die ik zelf ontvang, kom ik nog steeds achter gebeurtenissen.

Mijn moeder heeft een aantal maal geprobeerd mij te aborteren en dat heeft ervoor gezorgd dat ik vanaf het moment dat ik zelfstandig kon nadenken dacht dat ik dood wilde of dood moest. Dat heeft zich 55 jaar lang voortgezet zonder dat ik wist waardoor dat kwam.

Gelukkig kom ik in mijn leven een hoop bijzondere mensen tegen die me hebben geholpen erachter te komen wat er is gebeurd. Hierdoor kon ik me bewust worden van waarom ik vond dat ik dood moest. Ik noemde dat passief suïcidaal. Ik gooide mezelf door het leven. Ook ben ik een tijd alcoholist geweest en het bewust worden van wat er allemaal heeft gespeeld, heeft ervoor gezorgd dat ik in een proces terecht gekomen ben om dat alles van me af te leggen.

Er worden weleens termen gebruikt als loslaten of het een plek geven. Zelf vind ik het bestaansrecht geven een mooie benaming. Je kunt ervaringen niet uitvlakken. Ze maken onderdeel uit van je leven.

Mijn proces heeft ervoor gezorgd dat ik geen doodswens meer heb en dat is eigenlijk tekenend voor het werk dat ik doe. Het is lichaamswerk op een holistische manier. Ik werk als coach voor het geestelijke gedeelte, maar mijn belangrijkste taak is het toonbaar te maken waar iemand mee worstelt.’

Voor en na de geboorte

‘Tijdens een sessie probeer ik iemand in een veilige setting terug te brengen naar de oorspronkelijke wond. Ik zeg tijdens een sessie nooit wat ik denk, maar laat mensen er zelf achter komen wat er gebeurd is. Wanneer mensen zelf zien wat ze meegemaakt hebben kunnen ze daar vervolgens iets mee doen.

Er is een groot scala aan gebeurtenissen die een rol spelen op een mensenleven. Gebeurtenissen vóór en na de geboorte. Wat ik vrij regelmatig tegenkom, is dat mensen zich ineens herinneren dat ze een broertje of zusje bij zich in de baarmoeder hadden. Dit kan een verklaring geven waarom iemand bepaalde dingen doet. Dingen die je op een onbewuste manier met je meeneemt hebben invloed op de rest van je leven. Hierbij haal ik vaak Anna Verwaal aan.

Wat weet iemand over de zwangerschap en geboorte. Wanneer ouders nog leven, kun je dit vragen. Hoe meer iemand weet, hoe beter ik in staat ben het onzichtbare zichtbaar te maken en het onvoelbare voelbaar.’

The issue is in the tissue

‘Ik vertel mensen waar ik zelf vandaan kom. Niet omdat ik graag over mezelf praat, maar om ze veiligheid te geven ook verder te gaan in hun eigen onderzoek. En aan mijn verhaal kunnen ze ook zien dat je er weer bovenop kunt komen. Dat je angsten en boosheid kwijt kunt raken.

Ik nodig mensen uit te razen, te tieren, te schoppen en zich te uiten op wat voor een manier dan ook. Hoe makkelijker je in staat bent je pijn te verbaliseren en je pijn woorden te geven, hoe makkelijker het cellulaire geheugen alles wat opgekropt is, eruit kan gooien. Wat Fred Mitouer zei: The issue is in the tissue. En hoe jonger iemand was toen de gebeurtenissen plaatsvonden, hoe dieper ze in de tissue, de weefsels zitten.’

Fascia

‘Ik denk dat het belangrijkste deel van mijn werk gaat om bindweefsel, fascia. Er bestaan verschillende soorten bindweefsel en een groot deel ervan zorgt ervoor dat je overeind blijft staan en niet uit elkaar valt. Spieren hebben we onder andere nodig om te bewegen en vooruit te komen.

In veel gevallen bevriezen mensen wanneer ze een stressvolle gebeurtenis meemaken. Het systeem valt stil in de beweging, maar ondertussen beweeg je als mens wel door.

Door angst krimpen we in elkaar, maken we ons klein. En als je jezelf lang genoeg klein maakt, past het bindweefsel zich daarop aan. Het bindweefsel wordt dan een harnas, dat zorgt voor een soort verdediging. Tot het moment komt dat we er klaar voor zijn om te ontdekken waar we bang voor zijn.

Fascia is iets fascinerends. Uitvergroot ziet fascia eruit als een soort web, dat bestaat uit holle buisjes waar vloeistof doorheen gaat. Fascia reageert op licht. Uiteraard valt er nooit direct zonlicht op, maar voor mij bevestigt dit, dat wij mensen als lichtwezens, licht nodig hebben om te kunnen bestaan en te kunnen leven.’

www.dragonbodywork.nl