Wat zijn we toch gewend aan pijn…

Door Marcel Heijnes

Spiritueel leraar Eckhart Tolle (auteur van De kracht van het nu) spreekt vaak over het pijnlichaam. We zijn als collectief, als hele maatschappij, doordrenkt van angst en trauma en dat heeft in ieder van ons een krachtig pijnlichaam opgebouwd: een bouwwerk van gelaagdheden die in ons lichaam loops van pijn onderhouden. De behoefte van dit pijnlichaam om zichzelf in stand te willen houden, heeft alle kenmerken van een verslaving. Zowel voor deze dwang vanuit het pijnlichaam, als voor de mogelijkheden dit te kunnen loslaten en helen, is de sleutel hiertoe het onderbewuste en het lichaamsgeheugen.

Hoe bouwt je pijnlichaam zich op? Je maakt iets mee en je onderbewuste slaat dat op. En je gaat door met je leven. Dit herhaalt zich keer op keer. Er gebeurt van alles in je leven wat je niet leuk vindt en niet meteen kunt verwerken: je wordt bedrogen, je wordt gepest, je wordt ontslagen, je beste vriend gaat dood, je relatie loopt op de klippen en er is weer ergens oorlog waardoor de verhoogde benzineprijzen je nopen minder ritten te maken naar je verre vrienden. Laag voor laag wordt daarmee je pijn hierover gevoed met de vraag: houdt het nog eens een keer op? En nee: dit verandert niet, deze uitdagingen houden niet op. Maar wat we wel kunnen doen, is onze reacties aanpassen op wat ons overkomt.

Het onderbewuste heeft in de loop van je leven zulke krachtige overtuigingen opgebouwd dat in een met een oude gebeurtenis vergelijkbare situatie meteen de onverwerkte emoties van destijds worden opgeroepen. Zodoende kan een schijnbaar onschuldig woordje of een losse opmerking van iemand anders bij jou een cascade aan herinneringen, gedachten en emoties oproepen die niets met het nu te maken hebben. Je oude angsten en frustraties zorgen er dan voor dat je heftig reageert vanuit een emotie die niet bedoeld is voor wat die ander in je opriep.

Op zo’n moment word je door dat krachtige onderbewustzijn gestuurd in je doen en laten. We weten dit heus wel en toch laten we ons dan leiden door de frustratie, boosheid en diepe teleurstelling in onszelf en in de ander. En daardoor raken we weer teleurgesteld in onszelf. “Doe ik het wéér”, is dan een kenmerkende uitspraak. De mate van pijn in onszelf bepaalt dan ook uiteindelijk de mate waarin opgekropte emoties zich bij tijd en wijle melden.

De maanden die we doorbrengen in de baarmoeder, zijn een belangrijke tijd van ons leven. Je bent dan één met je moeder en voelt en ervaart alles met haar mee. Volgens Anna Verwaal, een specialist op dit gebied, laten de omstandigheden waarin de rijping van de eicel, de conceptie en alle stadia die hierna plaatsvinden, allemaal hun imprints achter. De geboorte en de tijd erna zijn zeer bepalend voor hoe we de rest van ons leven opbouwen, meer dan we ons bewust zijn.

In deze eerste tijd van ons leven worden verborgen bouwstukken gevormd van ons pijnlichaam. Je kunt de emotionele lading van die periode daarvan ontkoppelen. Hierdoor kunnen overtuigingen en gevoelens verminderen zoals die van ongewenst zijn, of dat je niet goed genoeg bent of dat je het niet waard bent te mogen leven. En dit geeft ruimte om betere keuzes te maken in ons leven.

Zou het kunnen zijn dat de kenmerkende thema’s van onze moeders tijdens alle fases van ons ontstaan uiteindelijk overgenomen thema’s zijn?