Grote successen tegen de verdrukking in

Als iemand veel heeft betekend voor de groei en het aanzien van de complementaire zorg, dan is hij het wel. Nooit schoof hij zijn mening onder stoelen of banken. Tegen de verdrukking in hielp hij mensen met natuurlijke methoden en middelen. Pogingen om hem de mond te snoeren, weerde hij succesvol af. Met zijn inzet en vastberadenheid schudde oud-huisarts/arts voor niet-toxische tumortherapie Hans Moolenburgh (92) velen ‘wakker’, wat ertoe leidde dat steeds meer mensen hun weg vonden naar de complementaire geneeskunde. En wie mocht denken dat zijn vuur nu op een lager pitje brandt, komt bedrogen uit. Ook al praktiseert hij zijn vak niet meer, de passie spat er nog altijd vanaf als hij erover praat.

Je ontkomt niet aan een vergelijking met de Think Different-campagne. Steve Jobs van Apple deed daarbij zijn gevleugelde en beroemde uitspraak over de ‘buitenbeentjes’, ofwel ‘Mensen die gek genoeg zijn om te denken dat ze de wereld kunnen veranderen, zijn degenen die dat ook daadwerkelijk doen’. Ook al heeft hij zelf geen computer en noemt hij de elektromagnetische straling van onze moderne draadloze technologie een vloek, de uitspraak van Jobs is wel helemaal op hem van toepassing. Zo hebben we aan Moolenburgh te danken dat ons drinkwater geen fluoride meer bevat en we kritischer gingen kijken naar vaccineren. Hij introduceerde de term ‘niet-toxische tumortherapie’ als vervangende naam voor de Moermantherapie. Deze therapie was inmiddels verder ontwikkeld. Daarnaast waarschuwt hij nog altijd voor toxische stoffen in het drinkwater en geeft hij adviezen om kinderen gezond te laten opgroeien in een vergiftigde wereld. Nooit aarzelde hij om heilige huisjes omver te trappen. Inmiddels heeft hij ook nog een oeuvre van zestien boeken die elk een wake-upcall zijn.

Het rebelse zat er al van jongs af aan in. Hij was net afgestudeerd als huisarts toen hij naar militaire dienst moest. Om van zijn lastige gedrag af te zijn, zetten zijn superieuren hem al snel op een zijspoor met als gevolg dat hij zich begon te vervelen. Een vriend raadde hem aan een kruidenboek te gaan bestuderen. Dat bleek een schot in de roos; kruiden werden zijn eerste grote liefde, zoals hij het zelf omschrijft. Na zijn diensttijd startte hij als vrijgevestigd huisarts. Dat was niet gemakkelijk omdat het in die tijd de gewoonte was dat beginnende artsen een praktijk van andere artsen overnamen. Toen hij zich serieus begon af te vragen hoe mensen hun weg naar hem zouden weten te vinden, werd hij gebeld door de heer Bijlsma, destijds eigenaar van een beroemde kruidenwinkel. Deze vroeg hem in Amsterdam spreekuur te beginnen omdat een onbevoegde kruidentherapeut daar was weggejaagd door de politie. Door erop in te gaan nam hij een flinke sprong in het diepe. Hij zag mensen met verwaarloosde tuberculose en verwaarloosde geslachtsziekten. Die stuurde hij door naar naburige ziekenhuizen. Andere mensen behandelde hij met kruiden. Dat was zo succesvol, dat zijn praktijk na korte tijd werkelijk stormliep. Mensen met chronische aandoeningen genazen blijvend en zonder bijwerkingen. Onderwijl was hij in zijn woonplaats Haarlem praktijk aan huis begonnen.

Hij bekwaamde zich verder. De Moermantherapie had zijn belangstelling gewekt. Samen met andere collega’s bouwde hij die verder uit. Het werd een specialisme. Later introduceerde hij de therapie ook in België. Ondertussen kwamen er ook veel kinderen in zijn praktijk. Het viel hem op dat kinderziekten weliswaar verdwenen toen de vaccinaties steeds verder werden uitgebreid, maar in de plaats daarvan deden chronische klachten hun intrede, waaronder veel neurologische. Hij besprak die ontdekking met de inmiddels overleden homeopathisch arts Tinus Smits die deze trend eveneens had gesignaleerd en die hem leerde om vaccinaties te ontstoren. De resultaten die Moolenburgh vervolgens boekte, waren verbluffend positief. ‘Ik wist af en toe niet wat ik zag!’ Heel veel indruk maakte op hem een zwaar autistisch kind van 6 dat moest worden overgeplaatst naar een bijzondere school. ‘Na de ontstoring genas het kind totaal, het bleek zelfs superintelligent. Al die tijd was het in een staat van afwezigheid geweest.’

Behalve successen oogstte hij helaas ook stevige tegenwerking. Zo werd hij in 1968 op het matje geroepen bij de toenmalige inspecteur van volksgezondheid, nadat hij in de krant zijn zorg had uitgesproken over het fluorideren van het drinkwater. Onderzoek in de VS had namelijk uitgewezen dat gefluorideerd drinkwater de kankersterfte binnen vijf jaar met tien procent doet toenemen. Op last van de overheid gaf de inspecteur hem een berisping: hij zou op deze manier de bevolking onrustig maken. Moolenburgh antwoordde dat dat ook inderdaad zijn bedoeling was geweest, alleen niet als arts, maar als bezorgd burger. Zo had hij het artikel ook ingezonden. In 1976 werd fluorideren van het drinkwater afgeschaft.

Op de vraag wat al die tegenwerking met hem deed, antwoordt Moolenburgh: ‘Geestelijk niet zoveel, waarschijnlijk dankzij mijn Friese genen van moederskant. Friezen zijn onafhankelijke denkers en hebben snel een houding van ‘kom maar op’. Het was wel lichamelijk heel zwaar want geen andere arts wilde de eerste tijd mijn praktijk waarnemen. Ik was erg blij dat ik een goede vriend had die advocaat was. Kreeg ik een brief met een aanmaning, dan schreef hij voor mij een stevig antwoord en hoorde ik vervolgens niks meer. Die aanmaning was enkel bluf geweest. Ik heb ook meegemaakt dat er mensen hier voor mijn deur stonden te posten, vervolgens aanbelden en zeiden dat ik in een complot zou zitten om een bepaald middel aan de man te brengen. Ik heb zelfs een keer met de minister hierover gesproken. Maar hoe dan ook, ik laat me niet intimideren. In het begin natuurlijk wel, toen lag ik er wakker van. Op een zeker moment zei ik tegen mezelf: ‘dit sloopt me en nu moet ik het emotioneel van me afzetten. Voortaan benader ik het als een schaakspel: zij doen een zet en dan ben ik aan de beurt’. Een houding die me enorm heeft geholpen.’

Ook de spiritualiteit kan niet onbesproken blijven in dit interview, want die is nauw verweven met zijn werk. ‘Ik heb de geest geprobeerd terug te brengen in de geneeskunde,’ vertelt hij, ‘want de officiële wetenschap ontkent het bestaan daarvan. Deze wordt gezien als niet meer dan een afvalproduct van de hersenen. Het is een gedachte die sinds de 19e eeuw opgang doet, sinds het materialisme is ingetreden. Het reduceert de mens tot materie die automatisch reageert. Ik zie de geest als bewustzijn, elk woord dat je uitbrengt heeft daarmee te maken. Woorden kunnen letterlijk genezen, maar ze kunnen ook doden. Een patiënte van me was genezen van kanker. Haar oncoloog had gezegd dat de ziekte elk moment weer zou kunnen terugkomen. Een uitspraak die ik heel erg vind, omdat woorden net zoveel kracht hebben als medicijnen.

Een andere patiënt, ook een vrouw, bleef maar sukkelen met haar gezondheid. Het lukte me niet haar te helpen genezen. Op een dag liep ze na afloop van het consult snel naar de deur. ‘Ik ben te laat,’ zei ze gehaast, ‘ik moet altijd om 5 uur mijn moeder bellen, die stort dan haar hart bij me uit.’ Ik hield haar tegen en vroeg haar daarover door. Wat bleek? Haar moeder had de gewoonte om tijdens die dagelijkse gesprekken altijd over andere mensen te klagen. ‘Direct mee stoppen,’ adviseerde ik haar, ‘vanaf nu bel je je moeder nog slechts tweemaal per week voor een gesprek van maximaal een half uur.’ Dat deed ze en ze knapte daarna helemaal op. Deze vrouw was gewoon ziek geworden van ergernis.

Ik heb veel meegemaakt in mijn praktijk en veel met mensen gepraat, zeker met kankerpatiënten. Vaak spelen bij hen diepliggende conflicten die ze zelf negeren. Zo vroeg ik een keer aan een vrouw of haar huwelijk goed was. In eerste instantie gaf ze me ‘ja’ als antwoord, later in de therapie bleek het tegenovergestelde. De Amerikaanse psycholoog Leshan zei eens dat heel veel kankerpatiënten ziek zijn geworden omdat ze achter de muziek van een ander aanlopen. Ze moeten leren weer hun eigen melodie te zingen.’

Je eigen melodie zingen heeft alles te maken met ‘bewustzijn’. Volgens Moolenburgh verkeren de meeste mensen nog in een soort slaaptoestand wat dat betreft. Maar er zit wel verandering aan te komen. Dat zie je nu al. ‘Het publiek gaat niet meer mee met de traditionele geneeskunde, maar kiest voor natuurlijke methoden. Chronische ziekten nemen toe. De officiële geneeskunde is geweldig in acute gevallen, maar 80% van de ziekten blijven vaag en chronische ziekten genezen vaak niet echt, mensen moeten een heel leven pillen slikken. Kanker wordt met sterke middelen behandeld maar neemt nog steeds toe. Toen ik mijn praktijk begon, kreeg gemiddeld ongeveer een op de 35 vrouwen borstkanker en dan ook pas na de overgang. Als iemand het rond haar veertigste kreeg, noemden ze het jeugdkanker. Tegen het einde van mijn praktijk was het toegenomen naar een op de acht à negen vrouwen en kwam het ook op lagere leeftijd voor.

We kunnen met complementaire geneeskunde heel veel betekenen, maar we worden tegengewerkt en dat vind ik bijzonder onrechtvaardig. Er zijn veel jonge artsen die best een andere richting op willen, maar het wordt ze moeilijk gemaakt. Ik heb een jonge collega die dat overkwam en hij is naar Italië gevlucht. Dat krijg je, deskundige en goedbedoelende beginnende artsen vertrekken.’

Moolenburgh heeft nog een belangrijke boodschap voor complementair geneeskundigen. ‘Vraag niet onderdanig aan de officiële geneeskunde of u alstublieft ook mee mag doen. Als u vanuit zo’n houding samenwerking zoekt, wordt u als vragende partij ingepakt en moet u streng voldoen aan de zogenaamde ‘wetenschappelijke bewijzen’. Bedenk dat samenwerken prima is, maar dan wel op gelijk niveau. We zijn een gelijkwaardige tak van de geneeskunde. Wees op uw hoede.’

Bij uitgeverij Lemniscaat verschenen van Hans Moolenburgh onder meer: U kunt meer dan u denkt (aanvullende maatregelen om kanker te helpen voorkomen en genezen), U kunt veel meer dan u denkt (wat u zelf kunt doen om uw kind gezond te houden), De Nieuwe Watergeuzen (de geschiedenis van de fluorideringsstrijd), Gezond leven in een vervuilde wereld (een handleiding met 28 vuistregels) en Wandelen in verwondering, een filosofisch boek over de natuur als bron van inspiratie, wijsheid en verwondering.