Innerlijke beweging betekent niet altijd rennen, presteren of inhalen — soms betekent het juist stilstaan en voelen wat er is. In deze persoonlijke column van psychosociaal therapeut Katja Ngo-van Hoof staat het verhaal centraal van iemand die twintig jaar lang chronisch ziek was, langs 34 artsen ging en tegelijk afscheid nam van de starre wereld van Jehova-getuigen waarin ze opgroeide. Het resultaat is een tekst over herstel, vrijheid en de innerlijke beweging die ontstaat wanneer je stopt met overleven en begint met leven.
Je vertelt je verhaal, je begint bijna in derde persoon………de dag dat je ziek werd en de 20 jaar overleven, de 20 jaar 34 artsen, de 20 jaar waarin iedereen verder ging en jouw leven op pauze stond. Vriendschappen die je de rug toekeerde, omdat je volgens hun waarheid “aan het verschrompelen was”
“Ik heb mezelf beter gemaakt.”
Hier komt de kracht in je naar boven, je hebt jezelf nooit opgegeven. Je hebt leven gekozen en overleven overwonnen. Hier wordt je waakvlam ontstoken.
Het horen bij de groep waarin je als Jehova-getuigen een groot deel van je jeugd en je ziek-zijn hebt doorgebracht. De regels, de hiërarchie, het onbegrip…. Het ongrijpbare. Er was één waarheid en weinig ruimte voor begrip. Want de regels wilden niet meebewegen.
Het geloof waarin je steun, troost en warmte van je hebt zien afglijden naar onbegrip. Hier heb je geloof ingewisseld voor hoop. Het land van het geloof bleek een land zonder wortels te zijn voor jou.
Het ziek zijn was immers geen keuze,
Het ziek zijn is je overkomen
Het alleen zijn…..
Is je overkomen?
Of ben je op je best als je alleen bent?
Mag je alleen zijn van jezelf?
Ben je dan op je best, zonder dat je daar je best voor hoeft te doen?
Levenslust is je voeding, vol overgave op zoek naar alle kleuren die er mogen zijn. Rusten heb je al genoeg geoefend, je weet hoe dat moet. Rusten dient je niet langer. De ander hoeft daar niks van te vinden, Niet jouw waarheid dat je te veel werkt. Niet jouw waarheid dat je niet genoeg eet. Het is jouw waarheid dat je een dieet hebt gevonden waar je lichaam goed op reageert en dat je beter heeft gemaakt.
“Nou en” voor jou, en “je hoeft er niks van te vinden”, voor de ander.
Je ademt levenslust in, wilt inhalen wat je 20 jaar hebt gemist.
En je beseft nog eens dat het verleden voorbij is. Dat alle kleuren van het leven je roepen, de wind door je ziel, de wind door je haren, de wind in je rug. Jij hebt levenslust en kleurt buiten de lijntjes, mengt de kleuren, creëert en heroverweegt.
Leer je bij mij, dat je tevredenheid en dankbaarheid mag toelaten om even te kunnen komen tot een punt. Niet gelijk een komma om door te gaan naar het volgende. Wel in beweging, maar niet altijd maar rennen. Even stilstaan en ervaren. Zodat het niet altijd beter kan, sneller kan, mooier kan, slimmer kan.
Dat dit is wat het is.
Je kunt niet inhalen en opnieuw doen.
Dat…… wat het was.
Een begin en een eind
Zoals de zon en de maan.
Zoals de zomer en de winter
Een zaadje en een bloem
De golf die neerdaalt…. Telkens …….opnieuw, opnieuw
Geen begin, geen eind
Beweging.
Voor jou, het besef dat je van rennen….. beweging hebt gemaakt.
Dat stilte en stilstaan weer wonderlijk mag voelen voor jou.
Je het moment kunt omarmen.
Dan is het er!
Herstel na jarenlange ziekte: meer dan alleen genezen
Innerlijke beweging is precies wat er ontbreekt wanneer overleven het enige doel wordt. Het lichaam kan genezen, maar de innerlijke beweging naar een vrij en levendig gevoel vraagt om een aparte, bewuste stap.
Twintig jaar ziek zijn, met tientallen artsen en evenveel onbeantwoorde vragen, laat sporen na die verder gaan dan het lichamelijke. Wie zo lang in overlevingsstand leeft, moet na herstel opnieuw leren wat het betekent om te léven in plaats van te overleven. Deze innerlijke beweging gaat over het loslaten van de gewoonte om altijd door te moeten, altijd beter te moeten doen, en het aanleren van iets dat veel moeilijker blijkt: stilstaan en het moment toelaten.
Wat deze column zo herkenbaar maakt, is de eerlijkheid over het isolement dat vaak ontstaat rond langdurige ziekte. Vriendschappen die verwateren, een omgeving die “verder gaat” terwijl het eigen leven stilstaat, en een gemeenschap die weinig ruimte laat voor een andere waarheid dan de eigen leer. Uit zich losmaken van een groep met strikte regels en een enkele waarheid — zoals hier de Jehova-getuigen — vraagt om moed en om een nieuwe bron van houvast.
Van geloof naar hoop: ruimte maken voor een eigen waarheid
Deze innerlijke beweging van geloof naar hoop is misschien wel de kern van het hele proces: niet langer vasthouden aan een opgelegde waarheid, maar vertrouwen op wat vanbinnen voelt als juist.
Een belangrijk thema in deze column is de overgang van een opgelegd geloofssysteem naar persoonlijke hoop en eigen inzicht. Waar een strikte geloofsgemeenschap vaak weinig ruimte biedt voor twijfel of een andere waarheid, ontstaat er in het herstelproces juist ruimte om zelf te bepalen wat goed voelt: welk voedingspatroon werkt, hoeveel rust nodig is, en wanneer het tijd is om weer in beweging te komen. Die innerlijke beweging staat niet gelijk aan haasten, maar aan het eerlijk voelen van wat het lichaam en de geest nodig hebben.
Veelgestelde vragen
Waar gaat deze column over?
De column beschrijft de innerlijke beweging van iemand die twintig jaar chronisch ziek was en zich tegelijk losmaakte van de Jehova-getuigen, de geloofsgemeenschap waarin ze opgroeide.
Wat betekent innerlijke beweging in deze tekst?
Innerlijke beweging staat hier niet voor hard rennen of presteren, maar voor de verschuiving van overleven naar leven, van geloof naar hoop, en van isolement naar verbinding met jezelf.
Wie is Katja Ngo-van Hoof?
Katja Ngo-van Hoof is psychosociaal therapeut, gespecialiseerd in de begeleiding van zwangere vrouwen en kraamvrouwen, ouderparen die een (on)geboren kind verliezen, en het verwerken van een traumatische bevalling.
Kan ik meer lezen over vergelijkbare persoonlijke verhalen?
Ja, deze column maakt deel uit van het TCC Magazine 2025, waarin meerdere persoonlijke en therapeutische verhalen over herstel en zelfontwikkeling zijn gebundeld.
Katja Ngo-van Hoof is als psychosociaal therapeut gespecialiseerd in het begeleiden van zwangere en kraamvrouwen. Ze begeleidt ouderparen bij het verlies van het (on)geboren kind en bij het verwerken van een traumatische bevalling. Meer informatie is te vinden via counseling-warande.nl.
Lees meer persoonlijke verhalen en artikelen over herstel en zelfontwikkeling in het TCC Magazine 2025.
