De Wu Wei filosofie draait om iets wat in onze prestatiegerichte cultuur bijna verdacht klinkt: niets doen. In deze persoonlijke column beschrijft integratief therapeut Anita Laumann hoe een week zonder plannen, zonder ideeën en zonder actie uiteindelijk toch tot een nieuw inzicht leidde. Het is een verhaal over rust, over een oude poes, een moeder van 91 en een taoïstisch begrip dat meer body heeft dan het op het eerste gezicht lijkt.
Normaal gesproken heb ik al weken voordat deze column geschreven moet worden, een idee in mijn hoofd. Dat idee zit dan ergens in een hoekje van mijn brein en doet daar zijn ding. Soms schrijf ik al wat en vul ik het later aan en soms is het er ineens. Maar nu is er niets. Zelfs geen ieniemiene sprankje van het een of het ander. Er is niets gaande in dat speciale hoekje van mijn brein.
Toen bedacht ik vannacht, dan moet het daar maar over gaan. Over dat niets. Eigenlijk had ik nu in Italië moeten zijn. Ik wil daar altijd maar weer naartoe. Het liefst naar Rome of naar het zuiden. Maar ik heb de reis doorgeschoven. Had meer behoefte om thuis te zijn. Thuis bij Isabelletje de poes, die inmiddels al 15 jaar is en een dame van de dag aan het worden is. Ik ben graag bij haar. Liefst zoveel mogelijk nu ze er nog is.
Ik heb een ‘dolce far niente’ week achter de rug. In Italië mag dat gewoon, hier niet. Ik heb werkelijk niets gedaan. Beetje mijmeren op de bank. Op diezelfde bank naar buiten kijken en me verwonderen over de groene explosie buiten. Poezenslaapjes met Isabel. In de weer met kleur en geur in de keuken. Even ruimte voor de zorg van mijn 91-jarige moeder. Het uitstellen van het nakijken van meer dan 60 beroepsproducten van mijn Saxion-studenten Social Work.
De Taoïstische Wu Wei-gedachte komt bij me op. Wu Wei betekent in het Chinees ‘nietsdoen’. Om vanuit die hoedanigheid weer tot handelen te komen. In onze cultuur wordt nietsdoen geassocieerd met luiheid en apathie. Maar kijk nou wat een weekje Wu Wei mij heeft opgeleverd. Vanuit het niets ontstond er toch een column.
Door de reflectie van het schrijven krijgt het narratief een andere betekenis. Het biedt inzicht, nieuw perspectief en inspiratie tot handelen. Ik denk dat ik Isabel nog maar eens innig ga knuffelen. En mijn oude moedertje nog even een bezoekje breng. En dan maar eens aanstalten maak om die beroepsproducten na te gaan kijken. Met dank aan Wu Wei.
De Wu Wei filosofie: nietsdoen als bron van handelen
Wu Wei is een kernbegrip uit het taoïsme en betekent letterlijk ‘niet-handelen’ of ‘moeiteloos handelen’. Het gaat niet om passiviteit of luiheid, maar om het loslaten van geforceerde inspanning zodat dingen kunnen ontstaan vanuit hun natuurlijke loop. In de westerse cultuur, waar productiviteit en actie vaak als enige maatstaf voor waarde gelden, klinkt de Wu Wei filosofie bijna als een tegendraadse levenshouding. Toch laat deze column precies zien waarom bewust niets doen soms de meest vruchtbare stap is: uit de stilte ontstond alsnog een column, een nieuw inzicht en de ruimte om te reflecteren.
Waarom rust nemen geen luiheid is
Het idee dat rust “verdiend” moet worden, of dat stilstaan gelijk staat aan achterblijven, is diep verankerd in onze cultuur. De Wu Wei filosofie draait dat om: rust is geen afwezigheid van waarde, maar een noodzakelijke voorwaarde voor helder denken en betekenisvol handelen. Wie zichzelf toestaat om even niets te hoeven, geeft de geest de ruimte om te verwerken, te reflecteren en nieuwe verbindingen te leggen — precies wat er in deze column gebeurt met de zorg voor een oude poes, een hoogbejaarde moeder en onafgemaakt werk.
Veelgestelde vragen
Wat betekent Wu Wei precies?
Wu Wei is een Chinees begrip uit het taoïsme dat ‘niet-handelen’ of ‘moeiteloos handelen’ betekent: het loslaten van geforceerde inspanning om ruimte te maken voor natuurlijk verloop.
Is Wu Wei hetzelfde als luiheid?
Nee. De Wu Wei filosofie gaat niet over passiviteit, maar over bewust loslaten zodat handelen vanuit rust en overzicht kan ontstaan in plaats van vanuit dwang.
Hoe pas je de Wu Wei filosofie toe in het dagelijks leven?
Door jezelf af en toe bewust tijd zonder doel of taak te gunnen, zoals mijmeren, wandelen of gewoon stilzitten, zonder daar direct een prestatie van te maken.
Wie is Anita Laumann?
Anita Laumann is integratief therapeut, poh-ggz en docent social work. Ze schreef in 2020 het boekje ‘De kunst van veerkracht’ en combineert therapie met schilderen en schrijven.
Anita Laumann is integratief therapeut, poh-ggz, docent social work, schreef in 2020 het boekje De kunst van veerkracht, schildert, schrijft theaterstukken, woont samen met Joop en poes Isabelletje en is Omanita van 5 bonuskleinkinderen. Meer informatie via authenticum.nl.
Lees meer persoonlijke columns en artikelen over reflectie en zelfontwikkeling in het TCC Magazine 2025.
