Daar staat hij dan, boos en onrustig op de gang tegen de kluisjes aan te trappen. Vanuit mijn kantoor op school, waar ik mijn prachtige werk mag doen als psychosociaal begeleider voor kinderen, zie ik wat er gebeurt. Ik sta op en loop naar hem toe. Afgelopen week hebben we voor het eerst een gesprekje gehad samen. Een leuke jonge knul van 17 jaar. De leraar heeft nog een klas vol zitten waardoor hij moeilijk alle tijd voor hem kan uittrekken, wat begrijpelijk is.
Wanneer ik bij hem aankom, zie ik een glimp van herkenning naar mij. In plaats van te vragen of hij wil stoppen met tegen de kluisjes aan te trappen, vraag ik hem hoe het gaat. Hij stopt met schoppen en zegt: ‘Het is zo druk in mijn hoofd, ik weet het even niet meer.’ Daarop vraag ik wat hij op dit moment nodig heeft? ‘Ik wil even naar buiten, een luchtje scheppen’, zegt hij. ‘Oké, kom… dan gaan we samen even een luchtje scheppen.’ Ik wenk de leraar dat ik met hem mee naar buiten ga.
Wanneer we buiten staan, help ik hem herinneren aan wat hij net zei over ‘druk in zijn hoofd’. ‘Mag ik vragen wat er allemaal in je hoofd gebeurt?’ Hij begint te vertellen over een medeleerling die gemeen deed, hoe hij daar zelf boos op had gereageerd, over zijn oma die een onderzoek krijgt vandaag en dat hij bang is om haar te verliezen en over een vriend die voor de trein wil springen! ‘Jeetje, ik begrijp dat dit jou onrustig maakt vanbinnen.’ Ik vraag door.
Ondertussen zie ik hem rustiger worden, zijn schouders ontspannen, zijn ademhaling wordt rustiger en zijn ogen kijken mij aan wanneer hij verder vertelt. Een vriend die voor de trein wil gaan springen. Het is heftig! Hij heeft het gevoel dat hij hem moet redden. Een jongeman, die zelf midden in het leven staat, die deze grote opdracht wil vervullen. Ik vraag hem wat hij kan betekenen voor zijn vriend? ‘Ik bel met hem en zeg dat hij het niet moet doen. Tot nu toe lukt dat. Maar vanmiddag stuurde hij weer een app dat hij het wel gaat doen.’ ‘En wat nou als hij het wel gaat doen? Voel jij je dan schuldig?’ ‘Nee, ik weet dat ik dan mijn best heb gedaan. Alles wat hij doet, is zijn keuze.’ ‘Wat fijn dat je dit met mij bespreekt, dank je wel voor je openheid!’ ‘Ja, het lucht wel op om dit te vertellen’, zegt hij.
‘Zullen we weer naar binnen gaan?’ ‘Ja,’ zegt hij, ‘dan kan ik straks lekker even gaan sporten om mijn hoofd leeg te maken. Dat helpt mij wel goed.’ ‘Dat is goed om te horen. Dan kan alle onrust in je hoofd verdwijnen.’ Ik loop weer met hem mee naar de klas. ‘Dank je wel’, zegt hij! ‘Graag gedaan. Ik ben trots op je.’ Ik loop weer door de gang naar mijn kamer, met het besef hoe belangrijk luisteren is en dat elk gedrag altijd een reden heeft.
Over de auteur
Astrid Waernes is psychosociaal therapeut en runt al 17 jaar WAERNES. Ze heeft zich jarenlang verdiept in het gedrag van kinderen en volwassenen en begrijpt steeds meer hoe belangrijk de taal is die we tegen elkaar spreken. Ze schreef drie boeken. www.waernes.nl
