Lange Lontjes

Korte Lontjes, ik hoor die term steeds vaker bij mijn cliënten. Korte lontjes ooit beschouwd als zeldzame uitbarstingen, zijn nu aan de orde van de dag. Waar komt deze explosieve trend vandaan? Het lijkt wel of mensen steeds ongeduldiger worden. Als onze eisen en verwachtingen niet direct worden ingewilligd, ontsteekt de lont en ontploft de boel.
Ik hoor bij mijn cliënten irritaties maar ook een vorm van hopeloosheid als we over het hedendaagse ongeduld praten. “Mijn eigen lontje is onderhand ook veel korter”, bekennen ze met enige schaamte. Laatst opperde iemand: “Soms vraag ik me af of ik überhaupt nog een lontje heb.”
Deze cliënten zijn vaak flink overspannen, hebben een uitputtende burn-out, of zijn doodmoe van het mantelzorgen. Ze zijn overvraagd door werk, gezin, alleen zijn, sociale druk enz. Komt nog bij dat de technologische voortuitgang en social media bijna niet meer bij te houden zijn. En alle verontrustende ontwikkelingen in onze samenleving zorgen voor veel onzekerheid en angst.
Een van die cliënten zei: “Ik wil toch proberen om weer “langere lontjes” te creëren, zowel bij mijzelf als in mijn directe omgeving. Ze vroeg zich alleen af: hoe dan? Ze was al gestopt met communicatie in de digitale ruimte, ze was er helemaal klaar mee. Ze had de voor haar stressbevorderende accounts geblokkeerd. Het gaf haar veel rust en ruimte.
En ja…. hoe pak je dat dan aan in een wereld waarin korte lontjes de norm lijken te zijn? Wat we logischerwijs weten is dat achter elk kort lontje een persoonlijk verhaal schuilgaat. Zou een vonkje empathie de vlam kunnen doven? Het leren herontdekken van ons eigen geduld en het geduld bij die ander cultiveren? Moeten we de kunst van het wachten en de stilte herontdekken? Kan een diepe zucht en een glimlach het tij keren om een woede-uitbarsting te voorkomen?
“Een kleine stap in een moeilijke wereld en toch ga ik het proberen”, zei ze. Indien er ontploffingsgevaar dreigt, ga ik proberen om rustig adem te halen en mijzelf af te vragen wat er met die ander aan de hand zou kunnen zijn. Dapper hoor! Dit vraagt ook een wat langer lontje bij jezelf.
Wat we in ieder geval zeker weten, is dat gevoelens van liefde, compassie, empathie, altruïsme een gezonde hartcoherentie opleveren en dat er bij het ervaren van deze gevoelens positieve hormonen worden aangemaakt. Hopen dat die spiegelneuronen bij ontploffingsgevaar dan ook hun werk doen!