“Wat vind ik het fijn dat je zo open bent over jezelf!” zegt ze na een sessie. Zelf is ze ook therapeut. Zij heeft, net als vele collega’s, geleerd om zo min mogelijk over zichzelf te vertellen tegen cliënten want het gaat tijdens een therapiesessie om de cliënt, niet om jou. Dat ik het wel doe, ervaart ze juist als helpend.
Die les ‘niets van jezelf delen’ werd mij tijdens mijn eerste opleidingen ook meegegeven. De docenten pasten dat zelf meteen toe tijdens de lessen.
Nu kan ik hun goede bedoelingen erachter zien, maar destijds heb ik het als belemmerend ervaren. Zij, halfgoden die geen enkele worsteling in hun leven kenden, noch gekend hadden. Ik onveilig gehecht, onzeker en overtuigd dat ik een zwak persoon was. In hun buurt voelde ik mezelf nog kleiner en onzekerder worden.
Ik was trouwens niet de enige op wie het dat effect had. De meeste medestudenten hadden emotionele blutsen en builen opgelopen. Juist dat was de reden waarom we kozen voor het vak van counselor of therapeut. Als we anderen vanuit onze eigen ervaring en kennis konden helpen, was onze kwetsuur niet voor niks geweest.
Toen ik later bij een ander opleidingsinstituut terecht kwam, ging er een wereld voor me open. Daar ontmoette ik opleiders die zich van hun menselijke kant lieten zien en openlijk spraken over hun eigen worstelingen en tekortkomingen. Ik voelde me bij hen meteen op mijn gemak. Ze behandelden ons als gelijken, mensen die levenslang lerende zijn. We kunnen al veel èn er valt nog veel te leren èn dat is oké.
Het effect daarvan is zo constructief, het creëert zoveel mogelijkheden om in alle vertrouwen te ontdekken en leren.
Dat is precies de reden waarom ik regelmatig iets over mezelf deel met m’n cliënten. Geen verhalen over hoe goed ik ben, integendeel. Het zijn vooral voorbeelden van mijn eigen strijd in het heden of verleden.
Daarmee haal ik mezelf van een voetstuk.
Om te laten zien dat we allemaal weleens knokken. Dat iedereen maar mens is, ook (relatie)therapeuten. Net zoals een oogarts een bril nodig kan hebben en een dokter ziek kan worden. Dat dit geen teken van zwakte is maar van menselijkheid.
Om te tonen dat het feit dat je ergens tegenaan loopt, niet betekent dat je relatie of je leven een mislukking hoeft te zijn.
Dat mijn cliënten moedige strijders zijn die niet weglopen van een probleem, maar het aanpakken.
Dat we groeien en ontwikkelen door onze uitdagingen aan te gaan.
En dat we daardoor een beter leven kunnen hebben en tevreden zijn met wie we zijn.
Die openheid over mezelf lijkt prima te werken:
“Dus ik ben normaal!”
“Dan ben ik dus niet de sukkel die ik altijd dacht te zijn.”
“Er is dus nog hoop dat het goedkomt.”
“Wij zijn dus niet het enige stel dat hier tegenaan loopt.”
Meestal gevolgd door een opluchtende zucht en nieuwe moed.
Dus ja, ik vertel tijdens sessies wèl iets over mezelf, juist in het belang van mijn cliënten.
Conny Hagen is psychomotorisch kindertherapeut en werkt in haar eigen praktijk. Zij geeft therapie aan kinderen met gedrags- en/of ontwikkelingsproblematieken, en aan kinderen die last hebben van bepaalde gebeurtenissen. Haar motto is: ‘Kinderen in hun kracht zetten’.
www.connyhagen.nl
