Ik word geen moeder
Door Katja Ngo-van Hoof
In 2017 was ze een cliënte in mijn praktijk, haar verleden had haar ingehaald. Het pesten op de basisschool had ervoor gezorgd dat ze een laag zelfbeeld had en dat ze moeite had om anderen te vertrouwen. Nerveus plukkend en onrustig kwam ze binnen, maar al gauw kon ze het gekwetste kind loslaten en veerkracht en energie ervaren.
Kon ze emoties benoemen. Een waarnemer blijven van de situatie en niet de emotie worden. En dan krijg ik plots een bericht.
Borstkanker, uitgezaaid naar haar borstbeen en nekwervel, onbehandelbaar. “Katja, ik ga dood.” “Ik heb zo hard gewerkt om te zijn waar ik nu ben, en nu …. moet ik iedereen achter gaan laten.”
De kalmte die ze bij zich draagt, geeft mij kippenvel; 30 jaar is ze nu, en ze vertelt me dat ze een gevoel van houdbaarheidsdatum opgelegd heeft gekregen. Ze mag niet zwanger worden en haar kinderwens zal voor altijd een wens moeten blijven.
En door de vreselijke tranen, de pijn en boosheid begin ze te vertellen: “Ik wil niet lijden, liever korter leven en genieten. Het afscheid komt toch, rekken is niet wat ik wil. Waardigheid en blijven lachen.”
Een lach en een traan, deze mogen samengaan. De dapperheid en waardigheid, de kalmte bewonder ik in haar. Het besef dat ik het niet kan fiksen, niet met RET, niet met mijn houten systeempoppetjes. De pijn is er met al haar waardigheid. Geraakt ben ik dat ik dit pad, haar pad naar de dood, haar afscheid mag ondersteunen. Haar mag helpen om in verbinding met zichzelf en haar vriend te blijven. Herinneringen te creëren.
Een lach en een traan. In verbinding en later…… loslaten.
De dag plukken zodat elke dag een bloem is en er een boeket ontstaat dat ze zelf heeft geplukt. Een boeket waar zij als een vlinder op kan rusten, een vlinder telt tenslotte geen jaren maar momenten.
Ze houdt me op de hoogte, we blijven in verbinding tijdens haar chemo zodat de kanker hopelijk niet kan doorgroeien. De chemo is zwaar maar ze pakt haar momenten. Ze zoekt een mooi dagboek uit in de kleur van haar naam om haar herinneringen achter te laten voor haar dierbaren. En herinneringen is ze vol overgave aan het creëren.
Ze krijgt een puppy, koopt een “opknap-camper” met haar vriend en haalt haar motorrijbewijs……. En daar hoort een motor bij, in de kleur roze welteverstaan. En dan komt er een prachtig huwelijksaanzoek. Samen omarmen ze het leven vol overgave.
Haar beste vriendin raakt zwanger; ze is er blij en verdrietig van, het doet haar pijn. Blijheid voor haar vriendin en verlangen naar het kindje dat ze zelf niet mag krijgen. Een lach en een traan, ze horen allebei bij haar.
Ze beweegt mee en ondanks dat ze weet dat ze sneller doodgaat dan verwacht…. staat ze vol in het leven. “Ik ben een strijder die geniet vol overgave en ik laat iedereen om me heen deze boodschap horen en wil ook zo herinnerd worden”
Diepe buiging.
