Die ene cliënt…

Hij was amper 16 jaar en stond met een schaar aan z’n keel, het hoefde voor hem allemaal niet meer. Hij had al contact opgenomen met de levenseindekliniek maar daar wilden ze hem niet verder helpen. En dat kwam vooral omdat hij niet exact durfde te vertellen waarom hij het leven niet meer zag zitten.

Sinds een paar maanden realiseerde hij zich dat hij op kinderen viel. Jonge kinderen. Hij was dus zo’n vieze pedo. Als hij dit zou vertellen, zouden ze hem vast laten oppakken.

Hij schrok van zijn gezicht toen hij zichzelf in de spiegel zag, hij herkende zichzelf niet meer. De wanhoop was zo groot dat hij zijn grip op de realiteit aan het verliezen was.

Via Google kwam hij op de chat van Pedofilie.nl. In eerste instantie durfde hij alleen maar met de ervaringsdeskundigen te praten. Om de paar dagen kwam hij online en er was ruimte voor zijn verhaal, zijn angsten en zijn wanhoop. Hij trof een paar lieve mensen die hem vertelden over hun worsteling. Wat pedofilie wel, maar vooral wat het niet was. Zijn angst dat hij veroordeeld kon worden voor het hebben van een pedofiele voorkeur werd stukje bij beetje minder.

Na een aantal weken durfde hij het om mij tot de chat toe te laten. Hij had in het begin vooral veel vragen. “Kan een hulpverlener me aangeven?” (Nee) “Gaat die alles aan mijn ouders vertellen?” (Nee) Gaandeweg begon hij zich steeds meer op zijn gemak te voelen. We spraken elkaar wekelijks op de chat en er ontstond ruimte om na te gaan denken over mogelijkheden. Het was duidelijk dat deze jongen een vangnet nodig had, maar gezien de anonimiteit van de chat kon ik niets meer dan dit bespreekbaar maken en hopen dat hij de noodzaak ook zou inzien.

Naast een vangnet was het ook belangrijk om de juiste hulp voor hem te vinden. Maar hoe doe je dat als 16-jarige? Waar vind je die ene psycholoog die openstaat voor deze problematiek? Na lang wikken en wegen besloot hij om zijn huisarts te vertellen over zijn geaardheid en te vragen om hulp. Ik mocht met zijn huisarts bellen en kreeg een lijst van psychologen uit de omgeving.

De grote zoektocht begon. In de wirwar van wet/regelgeving en vooral wachtlijsten vond ik uiteindelijk een passende match.

De volgende stap was het vertellen aan zijn ouders. Hij besloot ze een brief te schrijven. Samen keken we naar zijn teksten en voor zijn 16 jaar had hij een prachtige schrijfstijl. Open, eerlijk en o zo kwetsbaar. Tot ons aller ‘grote’ opluchting reageerden zijn ouders heel liefdevol. En zij zagen gelukkig ook in dat hun jongen meer nodig had dan de wekelijkse anonieme chat.

Nu zijn we een flink aantal maanden verder. Hij heeft een fijne klik met de psycholoog, goed contact met zijn mentor van school en voelt zich een heel stuk gelukkiger.

Mij rest alleen nog het terug denken aan deze stoere knul, wat een held!

Debby Versteege heeft samen met collega Henny Festen een praktijk voor psychosociale therapie in Schagen. Daarnaast werkt ze sinds 2017 als vrijwillige zorghulpverlener bij de chat van Pedofilie.NL, een plek waar openlijk gesproken mag en kan worden over de worstelingen die het hebben van pedofiele geaardheid met zich mee brengt. www.movearis.nl