Vader en zoon
Door Conny Hagen
Zoon met vadersessies doe ik graag in het bos. Als ik vader uitnodig om hieraan mee te doen zegt hij: ‘Het bos vind ik wel leuk. Ik hoop dat je er niet te veel van verwacht, want met spelletjes in het bos kijk ik liever toe.’ ‘Ah, komt vast goed’, reageer ik en ik begrijp dat het voor hem misschien wel net zo spannend is als voor mij.
Als we elkaar al vroeg in het bos ontmoeten, staan we eerst even stil voor het weiland. ‘Hè bah, mist’, zegt vader. De veertienjarige Mike zegt niks en staart voor zich uit met zijn capuchon over zijn hoofd. ‘Wat is er wel fijn aan mist’, mijmer ik hardop. ‘Nou, helemaal niks’, zegt Mike en vader knikt.
We lopen verder en ik kijk naar de twee mannen. ‘Hé Mike, je loopt net zoals je vader en jullie hebben dezelfde hand in de zak. Wat lijken jullie op elkaar zeg!’ Dat ontdooit beiden. Ze bekijken elkaar en glimlachen van oor tot oor. Vader kijkt naar hem, zíet hem. Nu zijn ze helemaal samen.
We gaan van de paadjes af en Mike mag voorop. Ik blijf telkens vlakbij de zoon, ik sta aan zijn kant. Mike gedraagt zich als een ontdekkingsreiziger. Hij gaat dwars door het bos en baant zich een weg. Soms volgt vader op hetzelfde paadje en dan weer kiest hij een andere route. Alles kan. Autonoom en toch samen.
Dan ziet Mike een enorme boomhut. Wat een ontdekking! Vol ongeloof staan z’n vader en hij onderaan de boomhut bij de ladder. Samen overleggen ze of ze veilig naar boven kunnen klimmen. Mike mag eerst, want hij is licht. Vader coacht hem de ladder op. Telkens inspecteert Mike de treden door te voelen of ze stevig zijn. Vader staat erbij en kan hem opvangen mocht het misgaan. Het gaat goed. Mike zit bovenin de boomhut. Vader inspecteert de treden en klimt er achteraan. Mike wankelt even doordat de boomstammen ietwat rollen. Vader ondersteunt hem en even later staan vader en zoon trots met de armen om elkaar heen. Ik leg het vast met een foto.
Aan het eind van deze sessie wil ik Mike terug laten kijken naar zijn ontwikkeling van de afgelopen maanden. ‘Hoe gaat het nu met jouw depressie?’ Ik raap twee takken op die dat weer kunnen geven. ‘Laten we zeggen dat jouw sombere gevoel eerst zo dik was als deze tak. Daarna werd het wat dunner, zoals deze of zoals een andere tak. Waar sta je dan nu?’ Mike luistert, bekijkt de takken die op de grond liggen en loopt dan naar een hele dikke boom. Hij pakt de boomstam stevig vast en zegt: ‘Zo erg was het!’ ‘Het was zo erg, dat je wel dood wilde om het niet meer te hoeven voelen?’ ‘Ja’, zegt Mike.
Vader pakt nu ook verschillende takken en geeft ze aan Mike. Mike legt ze neer van dik naar dun. Aan het eind legt hij een handvol bladeren neer. ‘En nu is het zo, zoals deze donkere natte bladeren.’ ‘Wat fijn dat het nu zo goed gaat Mike’, zegt vader terwijl hij zijn arm om hem heen slaat.
