Stil

Door Katja Ngo-van Hoof

Kwetsbaar, een hart vol pijn. Beiden in rouw, tegelijk. Samen en toch zo verschillend. Samen zwanger en dan plots beslist moeder natuur om genadeloos toe te slaan. Daar waar het hartje hoorde te kloppen op de echo, is het plots stil.

Het lijf nog zo zwanger, het kind zo gewenst. Het lijf houdt het kind vast, het hoofd houdt de zwangerschap vast terwijl het lichaam moet gaan bevallen. Hoe doe je dat? Bevallen terwijl alles in jou het kind in je wil laten groeien om geboren te worden als het moment daar is.

Bevallen zonder een huil van de baby. Dat is zo stil. Geen ontlading, geen blijdschap. Samen vader en moeder worden en toch is het stil. Met honderdduizend vragen waar heel vaak geen troostend antwoord voor is. Zo het had toch niet moeten gaan.

En dan zitten jullie samen in mijn praktijk. Samen en toch zo alleen. Want hoe doe je dat? Tegelijk verdrietig zijn, samen rouwen om het kindje dat zo gewenst is. Samen mama en papa zijn en afscheid moeten nemen van je kind. De verbondenheid die jij, mama van je kindje, zo intens hebt gevoeld in je buik. En jij vader, je wilt het fiksen, je lieve vrouw aan de hand nemen om te helpen. Om hier samen uit te komen.

Maar ze wil niet, ze is er nog niet klaar voor. Het lijf voelt nog zwanger, de borsten hadden de melk al klaar. Maar het is stil. Ze wil niet vooruit, niet loslaten, niet verdergaan.

Ik laat de stilte toe. De stilte die ik herken van al mijn jaren als obstetrieverpleegkundige op de verloskamer. Als een levenloos kindje wordt geboren, zijn er even geen woorden. Dan is de stilte het besef dat het echt waar is, dat het kind stil geboren wordt.

Bij het sterven van een kind tijdens de zwangerschap, verlies je als ouder samen de toekomst van dat kind. De relatie met je kind heeft zich niet kunnen ontplooien. Het voelt als onnatuurlijk, niet eerlijk, zo had het niet moeten en mogen gaan. Samen tegelijk hetzelfde verlies op hetzelfde moment, en toch allebei in je eigen rouwproces.

Hoe kun je dan verder? Rouw en hoop, rouw en een blijvende kinderwens. Als je je kind verliest, verlies je een deel van jezelf. De omgeving wil je troosten maar vindt de juiste woorden niet, je ervaart zelfs dat ze een beetje bang van je zijn. Niet durven vragen naar je verhaal van het kindje dat ze niet hebben gekend.

Ik vraag je naar je verhaal. Het verhaal van de vrouw die niet verder wil. Het verhaal van de man die het wil fiksen. Ik vraag hem om te wachten, ze is daar nog niet. Vertel eens over je kindje, zo mooi, kwetsbaar en perfect. Alles heeft ze, maar haar hartje is stil. Ik laat haar een brief schrijven aan de dochter die ze niet los wil laten. En samen, met de tijd en de ruimte in mijn praktijk, kunnen jullie huilen en boos roepen in ontlading: “Ik wil haar niet loslaten, ik wil haar omarmen.”

En je hebt gelijk. Omarm de pijn, om het kind in je hart met je mee te dragen, voor altijd in stilte.

Katja Ngo-van Hoof is als psychosociaal therapeut gespecialiseerd in het begeleiden van zwangere en kraamvrouwen. Ze begeleidt ouderparen bij het verlies van het (on)geboren kind en bij het verwerken van een traumatische bevalling.