‘Geef jezelf een podium en anderen een ervaring’

Galavazi heeft een groepspraktijk in Naarden en is huisarts met de specialisaties sportgeneeskunde, chirurgie en coaching. De laatste jaren ligt het accent vooral op het laatste omdat hij veel mensen begeleidt naar persoonlijke groei en ontwikkeling en daar veel kennis en ervaring mee heeft opgedaan. In zijn blog riep hij therapeuten op om angst en onzekerheid achter zich te laten en te gaan staan voor wie ze daadwerkelijk zijn. Krampachtig hopen op erkenning en waardering van de zorgverzekeraar, ‘onze gemeenschappelijke scheidsrechter’, is volgens hem een zinloze weg. Ook al is de rook van het CZ-bommetje inmiddels weggedreven en opgelost, Galavazi’s blog is nog steeds actueel en steekt zorgverleners een hart onder de riem.

De blog die hij op 2 december 2018 op Facebook plaatste, sloeg aan en werd meer dan tien keer gedeeld. Misschien omdat het een positief geluid was in de hausse van verontwaardigde berichten. Misschien omdat hij een nuchter verhaal zette tegenover hoogoplopende emoties. Misschien omdat hij een spiegel voorhield. Hoe dan ook, dokter Juriaan Galavazi wist de juiste toon te treffen. Daarmee relativeerde hij het stevige bommetje dat zorgverzekeraar CZ kort ervoor had laten vallen: per 2019 zouden zij een aantal natuurgeneeskundige therapieën niet langer vergoeden.

Hoe kwam je ertoe om deze reactie te geven op de commotie rond de CZ-maatregel?

‘In principe was het dat niet, want ik had het een aantal maanden eerder geschreven. En nog wat scherper zelfs. Mijn vrouw Simone redigeert altijd mijn teksten en noemde deze wel erg scherp op de snede. Toen besloot ik het maar even te laten liggen. Kort daarop kwam die uitspraak van CZ en las ik al die Facebookposts van complementair zorgverleners over hoe erg het allemaal wel niet was. Ik bedacht dat dit dan het juiste moment was om het te plaatsen. Veel therapeuten zien vergoeding door de zorgverzekeraar als een soort keurmerk dat ze hard nodig hebben om cliënten te krijgen. Maar het gaat erom dat je zelf de veranderingen in je leven doorvoert die goed voor je zijn. Dat is toch ook de boodschap die je in je praktijk doorgeeft? Doe het dan zelf ook.’

Je adviseert in je blog om cliënten te werven door anderen een ervaring te bieden. Kun je dat toelichten?

‘In mijn medisch centrum werken verschillende zorgaanbieders, complementair en regulier. Ik heb gemerkt dat sommige complementair therapeuten dachten dat de verwijsstroom via reguliere kanalen automatisch op gang zou komen zodra ze een plek in mijn praktijk zouden hebben. Maar het bleek niet vanzelf te gaan. Toen ik daarover met ze in gesprek ging, hoorde ik hoe lastig ze het vonden zichzelf te presenteren aan andere zorgaanbieders die zouden kunnen doorverwijzen. Als manager motiveer ik mensen altijd om bij elkaar een sessie te doen, want de belangrijkste manier om te weten hoe iemand werkt, is om ervaring op te doen. Dus is mijn advies: nodig die anderen uit een keer bij je langs te komen om te ervaren wat je doet. Als je iets vertelt, beklijft het niet. Geef je iemand een ervaring die waardevol is, dan bied je iets blijvends. Het gaat er niet om wat die andere arts, therapeut of instantie ervan vindt. Wees bereid om gekwetst te worden als een ander je afwijst of veroordeelt op wat je doet. Dan wordt het gemakkelijker of minder lastig om jezelf te presenteren aan de grote hiërarchische buitenwereld, het bolwerk van de geneeskunde in dit geval.’

Signaal

‘Naar mijn idee bevindt een grote groep mensen zich op dit moment in de reguliere zorg waarbij de kwaliteit van hun behandeling wordt afgemeten aan de snelheid en deskundigheid waarmee ze van hun klacht worden afgeholpen. Terwijl die klacht eerder een signaal is van het lichaam om te vertellen dat er iets mag veranderen in hun leven. Reguliere artsen proberen zo snel mogelijk mensen van hun klacht af te helpen zodat die hun pad weer kunnen vervolgen, terwijl het juist dat pad kan zijn dat hen ziek maakt. Op de plek blijven van het ongemak en soms van de letterlijke pijn, voelt misschien niet zo comfortabel, maar is wel heel waardevol om te leren met meer bewustzijn in het leven te gaan staan. Het zou mooi zijn als de reguliere zorg op een andere manier naar ziekten en aandoeningen zou gaan kijken. En dan mensen iets aanreiken als: ‘We kunnen je hiervoor een pil geven, maar misschien is het een beter idee als je een keer contact opneemt met deze acupuncturist, deze haptonoom of deze hypnotherapeut. Dat zou voor jou waardevoller kunnen zijn.’ De enige weg om reguliere zorgverleners daarvoor ontvankelijk te maken is ze een complementaire behandeling te laten ondergaan.’

Schuchter

‘Je kan als complementair zorgverlener vragen of iemand bereid is twee uur van zijn of haar kostbare tijd af te staan om een nieuwe ervaring op te doen. En zeggen dat jij bereid bent om twee uur van jouw kostbare tijd te geven. Dan is het mogelijk dat een van de vele artsen die je benadert, daar positief op reageert. Vervolgens heb je dan kans op cliënten uit een bestand van pakweg drieduizend mensen waar jij jouw waarde als complementair therapeut aan zou kunnen geven. Dat betekent wel dat je jezelf in het licht moet zetten. Zo staat het ook in mijn verhaal: heel veel therapeuten praten erover dat anderen zich in het licht moeten zetten en hun kracht moeten laten zien. Maar op het moment dat het echt spannend wordt, zijn veel complementair therapeuten toch schuchter en durven ze niet te doen wat ze zelf iedere dag verkondigen. Dat is niet vreemd, in principe zitten we allemaal zo in elkaar, want we zijn door angst gedreven organismen. Maar het zou veel waardevoller zijn als je recht op je pad blijft lopen, de angst in de ogen kijkt en zegt: dit is wat ik wil en hoe ik wil gaan staan voor mijn werk. Omdat ik erin geloof.’

Je hebt het nu over ‘een ervaring bieden’, daar kan ik me iets bij voorstellen als het gaat om massages of ander lichaamswerk. Wat als je orthomoleculair therapeut bent?

‘Een voorbeeld uit eigen ervaring. Ik had iets gelezen over een orthomoleculair therapeut en ik vond wat zij deed erg interessant. Haar werkwijze kwam in veel opzichten overeen met hoe ik naar klachten kijk: eerst regulier, daarna gaat het om de emotionele impact ervan op iemands leven en de effecten van voeding, bewegen en tot slot bewustwording. Ik heb haar gebeld en verteld dat ik haar wilde voorstellen in mijn groepspraktijk te komen werken. En als ze dat wilde, dat ik dan graag eerst een ervaring bij haar wilde opdoen. Daar ging ze mee akkoord. Van tevoren moest ik een soort voedingsdagboek indienen. Tijdens het consult legde ze me volgens een holistische zienswijze uit wat het betekent om je voedingspatroon te veranderen. En hoe dat is, heb ik daarna dan ook ervaren. We weten doorgaans allemaal wel dat verantwoorde voeding goed is, maar we realiseren ons vaak niet hoe slecht slechte voeding kan zijn. Na die tijd merkte ik bij mijn eigen patiënten dat dit precies het puzzelstukje was dat in de behandeling nog ontbrak en dat zij goed kon invullen.’

Je bent zelf huisarts, maar niet een gangbare toch? Als je dat wel was, denk ik niet dat je nog tijd zou hebben voor al die andere diensten die je op je website aanbiedt.

‘Dat klopt en het is grappig dat je zegt ‘gangbare’ huisarts. Want dan ben je bezig met een soort norm van wat een huisarts is. En natuurlijk heb je gelijk, want het gros van de huisartsen deelt zijn spreekuur in met tien, heel soms vijftien, minuten per patiënt. Ze zien veel patiënten, krijgen veel telefoontjes, doen wat visites… Ze zijn de hele dag bezig met allerlei klachten en kwalen te behandelen. De vraag is echter of dat nou de manier is waarop een huisarts in essentie zou moeten of mogen werken. Is het een persoon die vooral de hele dag brandjes moet blussen of zou het eigenlijk iemand moeten zijn die vooral checkt of er iets heel ernstigs aan de hand is en meer een begeleider is? In vroeger tijden wist een huisarts precies hoe het bij iemand thuis in elkaar stak: wat de belastingen waren van het gezin als geheel en van de gezinsleden afzonderlijk. Het lichaam werd niet los gezien van het hoofd. Geleidelijk aan zijn we ook door ontwikkelingen in de maatschappij en de invloed van de zorgverzekeraar veel meer in protocollen gaan werken. Mensen worden gezien als een soort machines waaraan iets kapot is en die je moet repareren. Huisartsen zijn meegegaan in de ratrace en kregen allerlei vaste regels en taken opgelegd waardoor ze een soort lopendebandwerk zijn gaan verrichten. Dat is in de plaats gekomen van huisartsgeneeskunde in de diepste zin van het woord, namelijk begeleiden van individuen en gezinnen.’

Hoe pak jij het dan aan?

‘Ik heb twee andere huisartsen in dienst die het grootste deel van het reguliere werk doen, maar dan wel met een holistische inslag. Op het moment dat iemand breder naar zijn of haar klachten wil kijken, kan deze met mij een afspraak maken. Ik neem dan een uur de tijd om het probleem te benaderen via vijf invalshoeken. Die zijn: regulier, emotioneel, voeding, beweging en bewustwording.’

Je bent sportarts, coach en zelfs chirurg. Kun je daar iets over vertellen?

‘Op het gebied van sportgeneeskunde heb ik alle opleidingen gevolgd en zelf ben ik ook in de topsport actief geweest, met atletiek en triatlon. Het is mijn doel mensen bewust te maken van wat hun lijf hun te vertellen heeft. Sportgeneeskunde is daar een belangrijk onderdeel van. Want veel klachten van het bewegingsapparaat komen voort vanuit eerdere signalen die het lichaam heeft gegeven. Denk aan de sporter die eindeloos doorgaat en uiteindelijk een schouderblessure of achillespeesblessure oploopt. Die ontstaat omdat hij of zij meestal de lichaamssignalen negeert of niet signaleert, want alles draait om een bepaald doel dat bereikt moet worden. Een grote rol in dit proces spelen iemands karaktereigenschappen. Die manifesteren zich niet alleen in de sportcarrière, maar ook in het dagelijks leven van die sporter. Als ik tegen die persoon zeg dat het lijf slimmer is dan het hoofd en dan vraag waarom de achillespees pijn doet, dan weet 99% van de patiënten wat ze in hun leven zouden kunnen veranderen.’

Handen

‘Chirurgie ben ik gaan doen vanuit mijn huisartsenvak. Ik vind het erg fijn om ook met mijn handen bezig te zijn. Een mooie bijkomstigheid is dat ik een andere setting bied dan een ziekenhuis om een chirurgische behandeling te ondergaan. Zo ondergaan veel mannen liever een sterilisatie in de gemoedelijke sfeer van de praktijk dan daar.’

Je bent coach, je geeft trainingen, je gaat met mensen paragliden en paardrijden, je biedt snowcoaching. Hoe kwam je erbij om deze activiteiten te combineren?

‘Dat gebeurt als je jezelf vrij voelt, los van overtuigingen hoe het zou moeten zijn. Want dan blijf je in de stromen denken waarin je opgevoed bent. Als je je leven tot expressie wil laten komen en als je je afvraagt wat je gaaf vindt, waar je blij van wordt en hoe je je waarde aan deze wereld kan toevoegen, dan ontstaat het vanzelf. Paragliden, skiën en paardrijden zijn activiteiten waardoor ik zelf enorm veel heb geleerd. Het zijn metaforen voor wat je tegenkomt in het dagelijks leven. Neem paardrijden. Veel mensen zijn geneigd het leven een bepaalde kant op te willen sturen. Zitten ze op het paard, dan willen ze dat controleren. Ze willen bijvoorbeeld naar links en trekken aan de linker teugel. Als dat paard niet naar links wil, doet hij het ook niet. Die mensen gaan vervolgens harder aan de teugel trekken. Als het leven iets anders van je wil, gaat het ook niet gebeuren en met afdwingen creëer je een eindeloze strijd. Het paard denkt in begrenzingen. Dat betekent dat je aan de rechterkant de teugel moet begrenzen en aan de linkerkant alleen maar hoeft te vragen. Net als in het leven. Je geeft duidelijk aan waar je grens ligt en vervolgens laat je het los. Luistert het paard niet, dan kun je het nog een keer proberen, maar altijd in rust, overgave en in verbinding. De grootste problemen zijn niet wat er op ons pad verschijnt, maar onze weerstand ertegen.’

Juriaan Galavazi, arts en coach – www.dokterjuriaan.nl

Samenvatting blog Juriaan Galavazi

Niet de zorgverzekeraar maar jij bent verantwoordelijk voor de verandering

Gevangen in hun eigen (onbewuste) angst blijven ze [complementair therapeuten, red.] vaak onzichtbaar voor de reguliere zorg en ver verwijderd van mogelijkheden tot samenwerking. Sommigen van hen bij wijze van spreken zwaaiend met papiertjes waarop staat wat ze allemaal wel niet aan kennis en kunde hebben opgedaan. Sommige diploma’s zelfs erkend door onze gemeenschappelijke scheidsrechter: de zorgverzekeraar. In de hoop dat ze daar gezien, erkend en gewaardeerd gaan worden voor wat ze toe kunnen voegen.

Zinloos in mijn ogen om via die weg daadwerkelijk tot samenwerking tussen regulier en complementair te komen. Mijn mening: ga staan voor wie je daadwerkelijk bent. Voor de onschatbare waarde die je hebt toe te voegen. Je oorsprong ligt in kracht, in eigenwaarde, in overgave en in vertrouwen.

Laat de mensen, de artsen en patiënten, een ervaring opdoen. Betreed het toneel, zet jezelf in het licht waar je zo vaak over praat. Stop met willen overtuigen. De ander mág oordelen en hóeft het niet met je eens te zijn. Doe wat je je cliënten adviseert. Jouw betrouwbaarheid en de eventuele samenwerking hangt niet alleen af van het papiertje dat je hebt verworven of van de afspraken die je hebt gemaakt. Het hangt af van jouw eigen ervaringen, van jouw bereidheid om buiten je eigen kaders te stappen. Kaders van oordelen en meningen. En het vertrouwen dat je dan daarin vindt, door te geven aan anderen door ze een unieke ervaring op te laten doen. Dát gaat werken.

Je kan artsen als therapeut een nieuwe ervaring aanbieden vanuit jouw kennis en kunde. Dat lukt het beste wanneer je jezelf in het licht en op het podium durft te zetten. Misschien krijg je tien keer een ‘nee’. Maar die ene ‘ja’ is waar je het voor doet. Die ene ervaring die je door gaat geven, krijgt namelijk, vroeg of laat, een vervolg.

Doe wat je verkondigt. Werk aan jezelf. Leer jezelf dragen in een eventuele afwijzing. Geef jezelf en de ander een nieuwe ervaring en de rest zal volgen.