Kort nieuws
Laag magnesiumgehalte gerelateerd aan verhoogde DNA-schade bij gezonde volwassenen
Lage magnesiumgehaltes kunnen het risico op DNA-schade en chronische degeneratieve aandoeningen verhogen, volgens een recent onderzoek gepubliceerd in het European Journal of Nutrition. De resultaten geven aan dat lage magnesiumgehaltes, wel of niet in combinatie met hoge homocysteïne gehaltes, de kans op DNA-schade kunnen vergroten.
In een eerder onderzoek werden sterke associaties gevonden tussen verhoogde homocysteïne en lage magnesiumniveaus bij gezonde oudere volwassenen.
Dit suggereert dat hogere magnesiumniveaus in het bloed het DNA kunnen beschermen tegen toxiciteit veroorzaakt door homocysteïne, dat verhoogd is bij een tekort aan foliumzuur en vitamine B12.
Uit de studie bleek dat magnesium- en homocysteïnewaarden marginaal hoger waren bij mannelijke deelnemers dan bij vrouwelijke deelnemers. Foliumzuur en B12 waren marginaal lager bij mannen.
De resultaten van deze studie tonen aan dat een optimale inname van micronutriënten zoals magnesium en B-vitamines die de homocysteïne-concentratie kunnen verlagen, essentieel is voor het behoud van de integriteit van het genoom voor gezond ouder worden.
Gebrek aan vezels leidt tot veranderingen in DNA
Uit een nieuwe studie van Stanford blijkt dat er directe epigenetische effecten zijn van vezels.
Als we vezels eten, produceert het darmmicrobioom korteketenvetzuren. Deze verbindingen zijn meer dan alleen een energiebron: er wordt al lang vermoed dat ze indirect de genfunctie beïnvloeden. De onderzoekers gingen na hoe de twee meest voorkomende korteketenvetzuren in onze darmen, propionaat en butyraat de genexpressie veranderden in gezonde menselijke cellen, in behandelde en onbehandelde menselijke darmkankercellen en in de darmen van muizen.
“We hebben een direct verband gevonden tussen het eten van vezels en de modulatie van genfuncties met antikankereffecten en we denken dat dit waarschijnlijk een globaal mechanisme is omdat de korteketenvetzuren die ontstaan bij de vertering van vezels, door het hele lichaam kunnen reizen”, zegt Snyder. “Vezels voeden je microbioom dat op zijn beurt korteketenvetzuren aanmaakt. Dit zijn kleine moleculen die door je darmen bewegen en in je bloedbaan terechtkomen.”
