Door: Martine Clausen, counsellor
Mijn nieuwe praktijkruimte ligt midden in de stad op een stille plek. Dit lijkt een paradox. Toch is het zo. Het pand staat aan de rand van een vijver en aan de achterzijde is een heus bosje. Een ideale plaats. Aangezien het een vrijstaand pand betreft is het zeer geschikt voor meditatielessen. Tijdens zo’n les op een woensdagmorgen vraag ik de deelnemers hun ogen te sluiten. We gaan een visualisatieoefening doen. Het wordt gelijk stil. Dan ineens begint iemand te lachen. Ik ga door met de oefening en gluur even naar de jonge vrouw die lacht. Ze giechelt en kijkt scheel. Ik besteed er verder geen aandacht aan om de anderen niet te storen. We maken de oefening af. Tijdens het napraten vraag ik M. hoe het ging. Ze vertelt dat ze in de lach schoot, omdat ik de oefening inleidde met te vragen om ‘de aandacht te richten op het derde oog’. Precies op dat moment voelde M. iets op haar voorhoofd. Ze keek scheel om te zien wat het was en merkte dat er een lieveheersbeestje op haar voorhoofd was geland. Iedereen lachte. Ze vertelde dat ze het beestje zachtjes wegblies waarna het in de nek van een mannelijke deelnemer, J., terechtkwam. Hilariteit alom. J. vertelde dat hij het kriebelende beestje uit zijn nek haalde met zijn hand. Ik zocht in mijn kaarten de betekenis van een Heersbeest op. Alle deelnemers houden van Tarotkaarten. Heersbeest stond voor een nieuwe periode vol optimisme en blijheid. M. en J. waren opgetogen. Het feit dat zo’n betekenisvol diertje op je voorhoofd gaat zitten als er net gesproken wordt over het derde oog, vond iedereen zeer frappant.
Toen de groep vertrokken was, vond ik op de grond een lieveheersbeestje. Dood.
Hè bah. Een levend lieveheersbeestje zien geeft een positief gevoel. Het rode schildje met de stipjes spreekt tot de verbeelding. Als een dag saai is of somber en ineens landt er eentje op je jas, ga je vanzelf glimlachen. En nu was deze dood. Dat was allesbehalve een gunstig teken. Over de symboliek van dieren die op je pad komen, is heel wat literatuur verkrijgbaar. Ik heb er meerdere boeken over. Deze beschrijven dat wij mensen niet buiten of boven de natuur staan, maar er onderdeel van uitmaken. Deze theorie gaat uit van eenheid in plaats van afgescheidenheid. Uiteraard weet ik dat wij zelf betekenis aan gebeurtenissen toekennen. Sommige mensen zullen niets van tekens of signalen opmerken en daar geen moment onder lijden. Anderen zullen overal een teken in zien en wellicht een beetje doorslaan. Misschien val ik af en toe onder de tweede categorie.
De volgende morgen was ik aan het werk. Mijn oog viel op een punaise met plastic lieveheersbeestje erop. Ik dacht terug aan het dode beestje dat ik in de vuilnisbak gedaan had. Ineens, terwijl ik verder zat te typen op mijn laptop, wandelde er doodgemoedereerd een Heersbeest over mijn witte toetsenbord. Springlevend! Ik glimlachte. Het ging op mijn bureau zitten en hield me gezelschap. Ik was blij. Toen bedacht ik mij dat het buiten min tien was en ik hier in mijn praktijk midden in de winter levende lieveheersbeestjes had.
Dat voelde goed. Prima toch?
martineclausen@gmail.com
