Door: Martine Clausen, levensvormgever
De boeken die ik momenteel het liefste lees, zijn biografieën en autobiografieën. Het lezen van levensverhalen van mensen vind ik boeiend. Neem bijvoorbeeld het leven van Agatha Christie. Haar boeken worden, als tweede na de Bijbel, het meest gelezen in de hele wereld. Ik was geïntrigeerd door deze vrouw en las met stijgende verbazing en bewondering haar biografie. Als lezer romantiseer je tijdens het lezen waarschijnlijk volgens je eigen imaginatie het gelezene. Zo zie ik in Christies leven iets avontuurlijks, iets excentrieks en zeker iets gedurfds. Dat las ik terug in haar autobiografie. Bovendien viel me op hoe gemakkelijk ze schrijft. Haar stijl is zo toegankelijk, zowel in haar detectives als in haar autobiografie. Alsof ze geen enkele moeite hoefde te doen om te schrijven en alsof de woorden zich als vanzelf na elkaar rangschikten op een voor de lezer zeer aangename manier. Als je je dan bedenkt dat Agatha Christie eigenlijk vrij verlegen en stil was in gezelschap, dan lijkt dat wel een heel groot contrast met Agatha Christie, de schrijfster van 105 (!) boeken.
Onlangs tikte ik een boek op de kop van een travel-writer die de treinreis van Londen naar Bagdad maakte in navolging van de reis die Agatha Christie in 1928 maakte, deels met de Oriënt-Express. Zij was toen 38 en ging na haar echtscheiding in haar eentje naar het Midden-Oosten, dochterlief veilig onder de pannen in een internaat, zoals in Engeland gebruikelijk was. Ook in zijn boek kwamen verbazing en bewondering tot uiting over deze bescheiden, persschuwe dame, die op een gegeven moment in haar leven voor zichzelf moest kiezen en dat ook deed. En dat in die tijd!
Ik vind dat inspirerend. Fictie is ook leuk, ik geniet ook van detectives, maar het ware leven is vaak nog miraculeuzer dan romans.
Van de week sprak ik met mijn zoon zijn reis door. Hij staat nog aan het prille begin van zijn leven. Hij is 16 en gaat voor een maand naar een ashram in India. Alleen. Uiteraard bereidde moeder zijn traject voor, veilige luchtvaartmaatschappij, opvang op het vliegveld door een ashram-taxi en opvang in de ashram door vrienden. Vorig jaar gingen we gezamenlijk, maar wegens omstandigheden kunnen zijn vader en ik dit jaar niet mee.
We zaten buiten en ik vroeg hem hoe hij zich voelde nu hij daar dit keer alleen naar toe zou reizen. ‘Echt mam, ik vind het prima. Maak je maar geen zorgen,’ zei hij en hij meende het. ‘We zouden graag met je meegegaan zijn, net als vorig jaar,’ vervolgde ik. ‘Weet ik mam, maar ik red mezelf alleen ook wel hoor. Allerlei vrienden van vorig jaar zijn er dit keer ook weer. Ik heb er ontzettend veel zin in.’
We lachten naar elkaar. Het is heerlijk om met je kind een goede verstandhouding te hebben waarbij je elkaar aanvoelt en weet dat je allebei je eigen waarheid kan uitspreken. Ik vroeg hem of hij zich realiseerde dat hij op deze manier zijn levenspad aan het uitstippelen was. Hij keek me vragend aan. ‘Ja,’ zei ik, ‘als je straks 50 bent en je zit met iemand die je zojuist ontmoet hebt te praten, dan zal je vertellen dat je op je 15de voor het eerst naar India ging met je ouders. En dat je op je 16de in je eentje ging. De ervaringen die je nu opdoet, vormen je karakter en je leven. Is het niet heerlijk dat je een groot deel van die ervaringen zelf kunt kiezen?’
Hij lachte. Ja, zo had hij het niet bekeken.
Ervaringen in het leven hebben een begin, een midden en een eind, maar in het geheugen gaan sommige ervaringen lang mee. Wanneer we steeds bewuster onze ervaringen kiezen, kunnen we ervoor zorgen dat ons levensverhaal bruisend en vreugdevol zal zijn. Het overwegen waard lijkt mij.
martineclausen@gmail.com
