Door: Martine Clausen, levensvormgever
In het prille begin van zijn werkend leven werkte mijn man bij de bewegwijzering van de ANWB. Als je als bestuurder in je auto van hot naar her rijdt, ben je een fervent gebruiker van de verkeersborden zonder dat je je realiseert dat er mensen zijn die uitdenken wat er op de borden komt te staan, mensen die de borden op zichtbare plaatsen ophangen, mensen die in de gaten houden dat de borden leesbaar blijven en zelfs dat er iemand was die het perfecte lettertype voor die borden heeft bedacht. Tegenwoordig zijn we vreselijk verwend met onze TomToms en gps-systemen die maken dat we gemakkelijk onze bestemming kunnen bereiken. Je toetst je vertrekpunt en het eindpunt in en dan hoef je alleen nog maar de aanwijzingen op te volgen, zodat je zo snel mogelijk zo veilig mogelijk aankomt. Spoorzoeken is eigenlijk niet meer nodig. Althans niet met de auto.
Van de zomer ben ik begonnen met een lange-afstandswandeling: Offa’s Dyke Path in Wales. Met een kaart en boekje volg ik de route die vrij goed is aangegeven. Zo kom je een heel eind en is er van spoorzoeken geen sprake. Maar soms kom je voor een raadsel te staan, als de wegwijzer een richting aangeeft die niet klopt. Gelukkig voor mij gebeurde dat op een moment dat ik in een dorp was en ik de weg kon vragen. Degene die me hielp, zei: ‘Tja, deze wegwijzer staat ongelukkig genoeg tegenover een pub en waarschijnlijk hebben dronken luitjes in een jolige bui de wijzer gedraaid.’ Dat was niet in mijn hoofd opgekomen, maar ik zal het goed onthouden voor een eventueel volgende keer. Zo ging ik opgewekt verder in de juiste richting.
Cliënten komen ook vaak op een kruispunt in hun leven waar ze een richting moeten kiezen. Een punt waar ze eigenlijk niet goed weten welke kant nu op. Eigenlijk zien ze de hulpverlener dan een beetje als wegwijzer. Daar is feitelijk niets op tegen. Hulp vragen als je ergens zelf niet uitkomt, is alleen maar slim. Toch zal een goede therapeut de cliënt slechts leiden van de buitenwereld (de therapeut) naar het beste spoor dat de cliënt kan volgen, namelijk zijn eigen binnenwereld. Daar liggen alle antwoorden. Vaak zeggen cliënten dat ze nu juist niet weten wat ze moeten doen. Dan lijken ze het spoor bijster. Dan gaan we samen luisteren, heel avontuurlijk, net als een stel padvinders. En zodra ze de bewegwijzering van hun innerlijk hebben leren lezen, gaan ze met volle kracht vooruit. Een prachtig moment.
Van de week kreeg ik een telefoontje van een meneer uit Frankrijk die een cursus meditatie bij me wilde volgen. We raakten aan de praat en hij vertelde dat hij op zoek was naar innerlijke rust. Ik vertelde hem dat ik op dit moment geen cursus gepland had staan in Parijs, maar wees hem op een meditatiecentrum in Midden-Frankrijk dat wellicht iets voor hem zou zijn. Hij vertelde dat hij ziek was en dat hij op zoek was naar rust en in een boek goede berichten over meditatie had gelezen. Zo spraken we over zijn kanker en vertelde ik hem hoe wij indertijd geholpen waren met verschillende aanvullende behandelingen toen mijn echtgenoot kanker had. De Fransman en ik spraken misschien hooguit twintig minuten. Maar aan het eind van het gesprek gaf hij aan hoe blij hij was met de informatie. Dat deed me plezier. Het was geen moeite. Volgens mij zijn we allemaal bij tijd en wijle spoorzoekers. Net zoals we op andere momenten wegwijzers voor elkaar zijn.
Martine Clausen, akela.
martineclausen@gmail.com
