Door: Martine Clausen, levensvormgever
Vanmorgen scheen de zon. Op zich is dat al heerlijk want dan is er blauwe lucht. We moesten even naar Amsterdam om de gevonden voorwerpen op te halen die waren achterbleven na drie dagen Amma in Houten. We parkeerden op de Lindengracht. We haalden de spullen drie hoog en ineens bedacht ik dat het maandagmorgen was. Ik vroeg of degene van drie hoog wist waar de Noordermarkt was. ‘Dat is hier vlakbij. Praktisch om de hoek.’ Ik keek Erik, mijn echtgenoot, aan. ‘Zullen we daar even kijken?’ Erik vond het prima.
Al 35 jaar lang staat er op een lijstje in mijn brein dat ik nog eens naar de Noordermarkt toe wil. Dat kwam omdat er vroeger op de middelbare school meiden in de klas zaten die op de Noordermarkt ‘omajurken’ gingen halen. Heel leuke bloemetjesjurken die toen heel erg ‘in’ waren. Sindsdien wilde ik daar ook eens kijken, maar het kwam er nooit van. Vandaag kwam het er van. Ik toetste Noordermarkt in mijn iPhone in en het was 3 minuten lopen.
En ja, het was druk, gezellig en eigenlijk net alsof je eventjes op vakantie was. Ik stond te graaien tussen truien van King Louie en hoorde ondertussen een vrouw zeggen dat je ‘daar in ieder geval heen moest, want dat is de allerlekkerste appeltaart. Daar staan ze om bekend’. Die knoopte ik in mijn oren en we liepen nog even door. We hadden niets nodig, ik kocht ook de trui niet. Het was gewoon gezellig. Op de hoek was een café waar een rij buiten stond. Dat moest de beste appeltaartentent zijn. We sloten aan in de rij en maakten een praatje met de mevrouw voor ons. We dronken koffie en aten taart. Net uit de oven. Heerlijk warm met slagroom. Zomaar een dagje in november. Niks aan de hand. De geluiden van pratende mensen om ons heen.
Toen gingen we weer naar buiten. Het spetterde. We kochten twee ananassen voor 2 euro en liepen terug naar de auto. Het spetteren veranderde in een stortbui. Net op tijd de auto in. De regen sloeg op de voorruit. Genoeglijk keken we naar buiten. Wat een leuk geluid is dat eigenlijk. Regen die valt. Ik startte de auto en zette de ruitenwissers aan. Dat geeft ook een kenmerkend geluid. Gezellige cadans. We reden weg. Op ons gemakje weer terug.
Als ik met één woord mijn stemming van vanmorgen zou moeten beschrijven, dan zou het woord ’tevredenheid’ de lading dekken. We deden niets spectaculairs. Het was gewoon een ochtend met een klusje. Er ontstond eigenlijk een uitje. Klein maar leuk.
Wat is het geluid van tevredenheid eigenlijk? Een geest die niet zit te zeuren over dat hij zus of zo wil. Of die iets anders wil dan wat er nu is. Het geluid van tevredenheid is rustig met zijn tweetjes in de auto met de ruitenwissers aan en elkaars hand vasthouden.
Zijn onze dagen anders nu bij controle is gebleken dat de kanker is teruggekomen bij mijn man? Zijn ze intenser of beladen? Gek genoeg niet. We zullen de medische molen weer in moeten. Daar staan we niet om te springen. Been there, done that drie jaar geleden, maar ja zo werkt het blijkbaar niet in het leven. Groot verschil is, dat we er deze keer ‘op tijd’ bij zijn. We zullen doen wat nodig is.
Op dit moment schijnt de zon. Er zitten allerlei vogels in de tuin die zich te goed doen aan de broodkruimels die onze dochter van de bakkerij van haar werk mee heeft genomen. De katten liggen op de loer op de bank. Af en toe zitten ze te ‘bekken trekken’ bij het zien van zoveel lekkers voor hun neus. De gevonden voorwerpen staan inmiddels op de website. De klok tikt. Er komt een vliegtuig voorbij. Ik hoor zijn vingers die over de toetsen van zijn laptop ratelen. En ik voel me nog steeds tevreden. Het is een perfecte dag.
Martine Clausen, hier en nu.
martineclausen@gmail.com
