Door: Martine Clausen, levensvormgever
‘Weet je, ik kan soms een beetje afgunstig kijken naar bijvoorbeeld mijn tandarts. Hij heeft zijn praktijk al 20 jaar. Of naar mijn kapster, die knipt ook al zeker 10 jaar. Zelfs sommige vrouwen die bij onze lokale supermarkt werken, zitten daar al meer dan 25 jaar achter de kassa. Niet fulltime, maar toch.’
De cliënte keek me onderzoekend aan. Op zoek naar een teken van begrip mijnerzijds. Blijkbaar vond ze dat niet, want ze vervolgde. ‘Als je naar mij kijkt, ik begon met een studie toen ik 19 was. Maar na een week wist ik al dat ik mij vergist had. Dus ik stopte ermee en vertrok naar Frankrijk. Daar werkte ik au pair, maar dat hield ik maar een jaar vol. Toen ging ik studeren. Ik koos Italiaans. Ik dacht: kan ik les gaan geven in Frankrijk. Drie jaar gedaan. Toen ging ik in Italië wonen. Ik werkte in een pizzatent. Mijn diploma’s werden daar niet erkend. Na twee jaar ging ik terug naar Nederland. Ik had een man ontmoet en we kregen kinderen. Ik werkte op een schooladministratie, want mijn Franse diploma was ook in Nederland niet geldig. Je moest een hele heisa door om het om te zetten. Ik was zwanger en had er de puf niet voor. Toen kreeg ik mijn eerste kind. Ondertussen volgde ik allerlei cursussen. Alles over spirituele ontwikkeling en bewustwording. Interessant hoor, dat zeker. Na een tijdje kreeg ik er de balen van dat, ik, die eigenlijk docent was, op een schooladministratie werkte. Ik voelde me ondergewaardeerd. Ondertussen volgde ik nog meer cursussen. Snap je wat ik bedoel? Terwijl de tandarts, de kapster en de mevrouwen achter de kassa gewoon hun werk deden, deed ik van alles. De ene cursus na de andere.’
Ze keek me een beetje wanhopig aan. Ik knikte en zei: ‘Maar het klinkt heel veelzijdig. Je zult tijdens die cursussen veel geleerd hebben en veel mensen hebben ontmoet. Bovendien zul je wel een prima mondje Italiaans en Frans spreken. Maar je klinkt alsof je het gevoel hebt dat je iets verkeerd hebt gedaan, alsof er iets aan mankeert.’
Nu was het haar beurt om te knikken. Ze vervolgde: ‘Precies, kijk, jij noemt het veelzijdig. En dat is natuurlijk zo’n opmerking als: is het glas half leeg of is het half vol, maar ik noem het onstandvastigheid, rusteloosheid, steeds weer opnieuw zoeken en nooit één ding vervolmaken. Ik ben nu 48 en moet je me zien. Geen carrière, geen dik inkomen, geen eigen huis. Wat heeft het me opgeleverd? Geen bal.’
‘Hmm, het lijkt alsof je ontevreden bent met het pad dat je hebt gekozen.’
‘Ik voel me een loser. Dat is het gewoon.’
En daar had ze het kardinale punt te pakken. Ze voelde zich minder dan anderen. Objectief bekeken zat hier een vrouw voor mij die een schat aan kennis, ervaring en levenswijsheid had opgedaan. Alleen zag zij dat zelf niet in. Ze vergeleek zich met mensen die volgens haar succesvol en tevreden waren. In feite was zíj op zoek naar evenwicht en tevredenheid. Ik legde haar uit dat appels en peren vergelijken weinig zin heeft. Vergelijken kan dan een bron van frustratie worden.
Haar hulpvraag was het onderzoeken van haar gevoel een ‘loser’ te zijn. Creatieve therapie was haar op het lijf geschreven. Al snel bleek dat zij het gevoel had, dat er nog zoveel meer in haar zat dat nog niet tot uiting was gekomen. Haar werk bestond in de begintijd voornamelijk uit zwangere vrouwen. De wortels van haar gevoel van minderwaardigheid lagen in haar verleden.
Inmiddels voelt ze zich beter, ze begrijpt dat iedereen zijn eigen pad loopt. Ze snapt ook dat een carrière van 40 jaar op één plek haar waarschijnlijk erg ongelukkig gemaakt zou hebben. En zo ontdekte ze nóg een kant: haar liefde voor schilderen.
Martine Clausen, die dit stukje met toestemming van cliënte schreef.
Voel jij je ook weleens een loser?
Herken je het gevoel een loser te zijn wanneer je jezelf vergelijkt met anderen? Bekijk ook de andere artikelen uit deze editie van PSC Magazine, of lees meer betrouwbare achtergrondinformatie over zelfbeeld en zelfvertrouwen via Thuisarts.nl.
