Interview met oud-topatleet Gregory Sedoc — ‘Complementaire zorg hielp me er weer bovenop’

Topsport. Je innerlijke drive moet er enorm sterk voor zijn want jarenlang verricht je lichaam torenhoge inspanningen. Dat geldt zeker voor voormalig atleet Gregory Sedoc (41). Hij won diverse Nederlandse en Europese kampioenschappen. Zijn wilskracht moet wel gigantisch zijn geweest. Want zonder dat hij het wist, ontwikkelde hij in die periode ontstekingen in zijn lichaam als gevolg van voedingsintoleranties. Totdat het ineens niet meer ging. Hij belandde in een burn-out en een depressie. ‘De complementaire geneeskunde hielp me er weer bovenop’.

Gregory is een telg uit een echte atletiekfamilie. Zijn vader Roy brak in de jaren zeventig diverse records als hink-stap- en verspringer en coachte het estafetteteam ‘Sedoc’ dat bestond uit zijn vier zoons, waaronder Gregory. In 2007 behaalden ze goud bij het Nederlands kampioenschap estafettelopen. In zijn kindertijd koesterde Gregory een grootse droom: hardlopen in volle stadions. Als zesjarige analyseerde hij de technieken van zijn idool Ellen van Langen, de Nederlandse middenafstandsloper die in 1992 Olympisch goud behaalde. Zelf kwalificeerde hij zich ruim een decennium later voor de Spelen. Die zouden in 2008 plaatsvinden in de Chinese hoofdstad Beijing. Zijn sportcarrière als hordeloper was inmiddels goed op gang gekomen. Hij trainde keihard, maar wilde nóg beter presteren. Met pijn in het hart verliet hij zijn Nederlandse team om in Duitsland te gaan trainen op een hoger niveau. Hij werd doorgemeten, moest zich aan bepaalde voeding houden en kreeg voedingssupplementen.

Tijdens de Spelen was hij ijzersterk en behaalde de halve finale. Vlak voor de finale werd hij geveld door een virus dat meer slachtoffers had gemaakt in het Olympisch dorp. Met 41oC graden koorts moest hij die aan zich voorbij laten gaan. Ook daarna zat het hem soms niet mee. Zo werd hij in 2011 geschorst omdat twee keer de onverwachte dopingcontrole de mist inging; de eerste keer omdat hij het bijbehorende formulier per ongeluk niet volledig had ingevuld en de tweede keer omdat hij voor familieomstandigheden naar Suriname moest. In 2012 deed hij mee aan de Olympische Spelen in Londen waar hij eveneens de halve finale haalde. Al snel moest hij de wedstrijd staken door hamstringklachten.

Ondertussen had hij een behoorlijk vol leven, want naast zijn topsportcarrière had hij ook een militaire functie bij het Ministerie van Defensie. In 2016 kwam er een eind aan zijn atletiekloopbaan. Na succesvolle kampioenschappen in Engeland keerde hij met de trein terug naar Nederland. Daarin zaten ook andere sporters die de gezamenlijke topprestaties volop vierden. Te midden van het feestgedruis voelde Gregory hoe alle energie en plezier uit hem wegtrok, hij was totaal uitgeblust. ‘Mijn lichaam was op en ik had er geen controle meer over’, vertelt hij. ‘Mijn immuunsysteem had continu aangestaan, alles had jaren moeten wijken voor dat ene doel. Ik heb daar een hoge prijs voor betaald.’ Het gevolg was een burn-out, een depressie en chronische vermoeidheid. ‘Trainen was er al helemaal niet meer bij.’

Zijn geloof in zijn lichaam en het zelfherstellend vermogen bracht hem op het pad van de complementaire geneeskunde. Het was Dirk Zoutewelle, voedingsexpert en gezondheidswetenschapper bij wie hij een herstelprogramma volgde. Dat was gebaseerd op PNEI, de Psycho-Neuro-Endocrino-Immunologie. Daardoor kwam hij achter de hoge ontstekingswaarden in zijn bloed, de reden dat hij niet meer herstelde. Hij had ook een lekkende darm en uitgeputte bijnieren. Gregory: ‘We hebben mijn voeding aangepast, want DNA-onderzoek had uitgewezen dat ik intolerant was voor veel voedingsstoffen. Bijvoorbeeld cafeïne, terwijl ik voor een wedstrijd vaak een shot sterke koffiedronk. Ook kreeg ik advies om bepaalde supplementen te gaan gebruiken, waaronder curcuma, een sterk ontstekingsremmende stof. Daarna begon ik me steeds beter te voelen. Niet in één keer, maar heel geleidelijk.’ Langzamerhand kreeg hij ook meer energie, kwam hij vaker buiten en had hij weer zin om te mailen en te schrijven. ‘Ook mentaal heeft de therapie me heel erg geholpen.’ Weer iets later pakte hij voorzichtig het trainen weer op. ‘Eerst was ik nog van plan om op termijn terug de baan op te gaan, maar zo intens trainen ging niet meer. Bovendien zag ik het ook niet meer zitten om de wereld over te reizen voor de sport.’

Inmiddels heeft Gregory weer een druk en gevarieerd leven. Zo werkt hij bij de politie, als agent op straat en als vitaalcoach. Organisaties huren hem in om presentaties te geven. Als ervaringsdeskundige begeleidt hij anderen naar een fit en gezond leven: hij is leefstijlcoach en organiseert samen met een collega vitaliteitsweekenden voor particulieren en bedrijven. In de afgelopen jaren was hij regelmatig te zien op televisie. Hij deed mee aan Expeditie Robinson en presenteerde onder andere Helden van de Invictus Games. Top of the bill is zijn eigen programma: Sportlab Sedoc. ‘Het mooie is dat het allemaal activiteiten zijn waar ik energie van krijg, het zijn cadeautjes. Mensen helpen en coachen, dat is werk waar ik nooit tegen opzie.’ Terugkijkend op de achterliggende jaren, vindt hij dat die hem veel hebben gebracht, ondanks het diepe dal waar hij doorheen is gegaan. ‘Veel topsporters hebben zichzelf opgebrand en kwamen vervolgens in een zwart gat. Daarmee bedoel ik dat na hun carrière de structuur in hun leven wegviel en ze het sporten gingen missen. Er moet daarom meer aandacht komen voor de geestelijke gezondheidszorg en voor de complementaire zorg. Er komt meer bij kijken dan alleen gesprekken met een psycholoog. Leefstijlcoaches, therapeuten, alles wat binnen de groep valt van de complementaire zorg wordt steeds belangrijker en gelukkig wordt dat steeds meer erkend.’

Op de vraag of hij nog adviezen heeft voor therapeuten die sporters behandelen, antwoordt hij: ‘Beschouw je cliënt in de eerste plaats als mens en niet als sporter. Stel, iemand heeft problemen om te presteren onder druk en is bang voor een finale. In plaats van direct helpen de angsten te overwinnen, is het beter eerst te kijken hoe iemand als mens is. Ligt de angstoorzaak in het feit dat die persoon nooit eerder voor een vol stadion heeft gestaan of een finale heeft meegemaakt? Dat is wat anders dan wanneer iemand dat al duizend keer heeft gedaan. Is er wat gebeurd dat de angst verklaart? Treedt die ook op in andere situaties? Wanneer wordt het voor hem of haar spannend?’

Zou Gregory, terugkijkend op het verleden, het nu zelf op emotioneel gebied anders aanpakken dan hij vroeger heeft gedaan? ‘Nee. Ik heb het maximale eruit gehaald. En de daarbij behorende stress had ik echt nodig.’

www.ik-igai.nl