Een huisdier als happiness drug

Dit keer geen gehuil, maar een brede glimlach van oor tot oor als ik bij mijn cliënte Wilma informeer hoe het sinds de vorige keer is gegaan. Het nemen van een huisdier was een schot in de roos.

Door: Marijke van den Berg

Dit keer geen gehuil, maar een brede glimlach van oor tot oor als ik bij mijn cliënte Wilma informeer hoe het sinds de vorige keer is gegaan. Glunderend kijkt ze me aan en vertelt dat ze op een advertentie ‘goed adres gezocht voor nest Maltezer puppies’ had gereageerd. “En”, gaat ze verder, “ik ben er al heen geweest ook. Zo’n klein schattig wit bolletje wol heb ik uitgezocht.” Terwijl ze dat zegt, steekt ze haar armen naar voren, spreidt haar handen iets uit elkaar, kromt haar vingers en kijkt vertederd naar iets onzichtbaars dat ze visualiseert, dat ze denkt vast te houden. “Over een paar weken mag ik haar ophalen. Ja, ik heb een zij genomen, een zij. Een man komt er bij mij natuurlijk niet meer in.”
Ik knik begrijpend, de afgelopen maanden hebben we het geregeld over haar ex gehad, over hoe hij haar na hun scheiding behandeld had. Alles had hij haar afgenomen: hun heerlijke huis met prachtige tuin en talloze dieren. De verzorging daarvan was jarenlang haar lust en haar leven geweest – het enige dat haar tijdens hun huwelijk op de been hield. Maar zij werd weggestopt op de bovenste etage van een flat. Daar raakte ze volledig in een isolement en werd zwaar depressief. Het contact met hem is sinds een jaar compleet verbroken en ook haar drie, inmiddels volwassen, kinderen spreekt ze nog sporadisch. “Hij heeft ze op een gemene manier tegen me opgezet”, zegt ze keer op keer. Ze voelt zich eenzaam en in de steek gelaten. Sinds ze in de flat terechtkwam, deed ze ’s nachts geen oog meer dicht. “Die slapeloosheid van mij wens je je ergste vijand nog niet toe.”

Sinds een paar maanden is er verandering in haar situatie gekomen.
Met een steuntje van mij in haar rug is ze op zoek gegaan naar andere woonruimte. Dit keer was het lot haar gunstig gezind. Via de woningbouwvereniging kwam ze al vrij snel in aanmerking voor een leuke woning met tuin. Even durfde ze de stap niet te zetten, vond ze het te eng om het oude, inmiddels vertrouwde, los te laten, maar met nogmaals een duwtje van mij heeft ze het er toch op gewaagd en is ze nu als een kind zo blij met haar eigen nieuwe optrekje: “Heerlijk, eindelijk iets helemaal van mezelf en ik heb al legio leuke ideeën voor de tuin die ik in het voorjaar ga opknappen.”
Al met al een geslaagde actie. Alleen die eenzaamheid bleef nog steeds een probleem. Over een nieuwe relatie hoefde ik bij haar nog niet aan te komen, dat zou zeker een stap te vroeg zijn geweest.
Maar een huisvriend?
‘Huisje, boompje … beestje??’
Al grappend heb ik dit aan haar voorgelegd en ze pakte het gelukkig gelijk goed op. “Ja, een klein hondje, dat zou enig zijn, dan kan ik jouw wandelopdrachten ook makkelijker uitoefenen”, grapte ze terug. “Lekker gezellig samen wandelen. Iets te hebben om voor te zorgen. Iets dat je kwispelend begroet als je thuiskomt en waar ik mijn geheimen, net als vroeger bij mijn beesten, aan kwijt kan. Ja, dat lijkt me wel wat. Pas maar op jij, straks heb ik je helemaal niet meer nodig om mijn lief en leed bij te spuien.”
Ik lach terug, blij met zoveel vrolijkheid.

En als stress counselor doe ik maar al te graag ook nog even een duit in het zakje met wetenswaardigheden door haar te vertellen dat het hebben van huisdieren heel ontstressend werkt. Dat uit Amerikaans onderzoek is gebleken dat het aaien en aanraken van huisdieren zelfs zo ontspannend zou zijn dat je bloeddruk ervan daalt en de hoeveelheid stressgerelateerde hormonen in je bloed afneemt. En last but not least doe je met niks zo snel nieuwe sociale contacten op als met een hond die je moet uitlaten.
Inmiddels zijn we weer een aantal maanden verder en is Wilma zowel met mij als met haar medicijnen aan het afbouwen.
Niet alleen was het nemen van een huisdier bij haar een schot in de roos, maar óók slaapt ze weer, samen met haar Swiffer, als een roos. Ja, samen met Swiffertje, want zo heet het witharige bolletje met kraaloogjes dat onafscheidelijk bij haar aan het voeteneinde ligt. Voor Wilma is zij de ware happiness drug!
n.b. Omwille van privacy is de naam van de cliënt in deze column gefingeerd.
info@praktijkvoorcounseling.nl

Auteur

Marijke van den Berg

Gepubliceerd op

20 augustus, 2026

Thema

PSC Magazine 2012

Deel dit artikel

Gerelateerde artikelen