Door: Marijke van den Berg
December, een maand van feest, gezelligheid, cadeautjes en lekker eten, maar… maar ook een maand vol stress en eenzaamheid.
Het lijkt wel alsof de voorbereidingen voor Sinterklaas en kerst elk jaar vroeger beginnen.
Tuincentra worden direct na de zomer omgetoverd tot ware kerstshows.
Begin september staren in de schappen van de supermarkt de eerste pepernoten je al weer aan.
Deze ingezette trend lijkt niet meer te stoppen.
Gedwee gaan we met z’n allen de commercie achterna. Met als gevolg dat er tegen 5 december geen enkele pepernoot meer te krijgen valt, dat de naaldjes nog vóór de Kerst al zielig onder de boom liggen en de kaarsen – net als wij – zo goed als opgebrand zijn.
En dat is toch wel heel erg jammer!
Maar goed, óók ik zal er dit jaar weer aan moeten geloven.
Het is koud en grauw buiten, daarom nestel ik me maar even op de bank met de kerst “voorpret”-folders, die in deze tijd van het jaar onafgebroken door de brievenbus glijden.
“Groots genieten met kerst en hoe groots bepaalt u zelf” kopt de folder van een bekende supermarkt. Van de meeste spannende eetsuggesties heb ik nog nooit gehoord, laat staan geproefd. Maar eerlijkheid gebiedt me daarbij wel te zeggen dat koken nu niet bepaald mijn ding is en ik verre van een keukenprinses ben.
Gelukkig maar dat degenen die ik liefheb en met wie ik al jaar en dag Kerstmis vier, daarmee bekend zijn en niet al te hoge eisen aan mijn kookkunstjes stellen.
“Hoe groots bepaalt u zelf”.
Ja, daar heb ik geen supermarktadvies voor nodig – natuurlijk kan ik zelf wel bepalen hoe “groots” ik het vier en om te bedenken wat we die dagen gaan eten, kost mij al allerminst hoofdbrekens – man en kinders houden namelijk erg van tradities.
Ik blader verder.
Folders met spetterende feestkleding en feestlingerie, folders met heel dure sieraden lonken me toe en vele folders met prachtige kerstversieringen passeren de revue. Eigenlijk best gek dat ik daar niet echt vrolijker van word, bedenk ik me. Niet dat ik gelijk aan het somberen sla, maar mijn gedachten dwalen wel eventjes af naar ongeveer veertig jaar geleden.
Ik hokte samen, twee hoog achter in de Amsterdamse Pijp. We waren twee arme psychologiestudenten – geen cent te makken, maar o zo gelukkig.
Op kerstavond werd ik blij verrast door mijn vriend die een piepklein kerstboompje bij de bloemenstal om de hoek op de kop had weten te tikken. We fietsten samen hard naar de winkel, naar de Hema in de Ferdinand Bol, om nog net voor sluitingstijd een boodschappenmandje met afgeprijsde zilveren kerstballen, een besneeuwd kerkje en een trompetje te vullen. Thuisgekomen hebben we ons boompje opgetuigd en er echte kaarsjes in gedaan.
Ach ja, die goede ouwe tijd, wat was geluk toen nog simpel. Zelfs het kerstdiner met enkel rode bietjes en een lekkerbekje lieten we ons goed smaken. Groots hoefde de kerst toen niet te zijn om groots te kunnen genieten.
Maar genoeg gemijmerd. Inmiddels hebben al die spetterende reclamefolders me toch wel mooi op een goed idee gebracht.
Dit jaar koop ik een klein kerstboompje!
Ik verheug me er nu al op om mijn goed bewaarde zilveren ballen, mijn besneeuwde kerkje en trompetje van weleer weer eens te voorschijn te toveren.
Klein of groots genieten met kerst? Eenieder kan daar zelf een eigen passende invulling aan geven.
Fijne feestdagen!
www.praktijkvoorcounseling.nl
