Door: Marijke van den Berg
Keuzestress is iets waar veel twintigers en dertigers mee worstelen, zeker als het gaat om grote levenskeuzes in werk en liefde. Wie last heeft van keuzestress, voelt vaak de druk om de “perfecte” keuze te maken en durft daardoor soms helemaal geen keuze meer te maken.
Aan tobbende twintigers en dertigers met keuzestress wordt tegenwoordig steevast het advies gegeven: “Volg je passie, ga je droom achterna”. Niet alleen op de werkvloer maar óók in de liefde. De wat ouderen onder ons herinneren zich maar al te goed dat dit in hun tijd vaak geen haalbare kaart was.
In haar succesvolle televisieprogramma ‘Memories’ laat Anita Witzier mensen aan het woord die nog steeds verdriet of spijt hebben van hun keuze in de liefde die zij vroeger, soms wel meer dan vijftig jaar geleden, vrijwillig of gedwongen gemaakt hebben. Anita gaat met ze op zoek naar hun oude jeugdliefde.
Een heerlijk programma vind ik dat. Lekker, lui onderuit gezakt op de bank, mee- en wegdromen. Net als in het programma ‘Spoorloos’ wordt er stad en land afgereisd om hem of haar te vinden. Soms is het een heel gedoe, maar soms denk ik ook: “Had je nou zelf niet eventjes in het telefoonboek of op internet kunnen kijken?”
Soms verbijsterend en gênant hoe mensen de publiciteit opzoeken en hun ziel en zaligheid met een miljoenenpubliek willen delen, hun hart volledig bloot geven. Oude herinneringen aan die ene grote -al of niet beantwoorde- jeugdliefde worden breed uitgemeten op de buis zonder een spoor van terughoudendheid of schaamte.
Maar ik geniet mee, pink stiekem een traantje weg als ze elkaar na jaren weer huilend in de armen sluiten, elkaar vertellen dat de rimpelige grijsaard die ze tegenover zich hebben, in al die jaren nog geen spat veranderd is en er geen dag voorbij is gegaan dat er niet aan de ander gedacht werd – zowel ’s nachts als overdag van elkaar zijn blijven dromen. Prachtig!
Maar eerlijk gezegd geniet ik óók, en misschien zelfs nog wel meer, als de o zo gezochte oude liefde vertelt dat hij of zij bij god niet meer weet wie het is die hem of haar zo smartelijk zoekt, zich de naam niet meer herinnert of erger nog… diegene tijdens het weerzien niet eens herkent.
Pijnlijk… heel pijnlijk. Wat een afgang. Had ie nou niet eventjes voor de gelegenheid kunnen zeggen: “Jou… jou had ik uit duizenden -aan die mooie ogen van je- herkend”.
Eventjes voel ik plaatsvervangende schaamte in me opkomen, maar ja, denk ik even later -nog na zwijmelend: “Eigen schuld dikke bult, dan had je maar niet aan het programma mee moeten doen”.
Zo ga je om met keuzestress
Keuzestress ontstaat vaak doordat we bang zijn om de verkeerde beslissing te nemen. Door kleine stappen te zetten in plaats van meteen de perfecte keuze te willen maken, neemt keuzestress vaak al af. Lees ook over hypnotherapie bij gewichtsbeheersing, waarin vergelijkbare patronen van uitstel en twijfel een rol spelen. Meer over omgaan met keuzestress lees je bij Psychologie Magazine.
Ik bedank mijn dochter dan ook vriendelijk, maar beslist, als ze voorstelt om me voor het programma op te gaan geven.
Oh nee, stel je voor, dat hij me niet meer herkent of me niet meer herinnert. In één klap al die mooie herinneringen, al mijn illusies aan diggelen.
Nee, dat risico wil ik niet lopen, dat risico neem ik niet… ik laat mijn dromen echt niet verstoren… ik bewaar, ik koester mijn eigen ‘Memories’ en leef gelukkig verder in het NU.
info@praktijkvoorcounseling.nl
