Door: Marijke van den Berg
‘Altijd is Kortjakje ziek, midden in de week maar in het weekend niet.’
Dit gaat zeker op voor cliënt Bart (27 jaar) die tegenover me zit. Door de week lijdt hij aan hoofdpijn, de hoofdpijn is vaak zo erg dat hij onmogelijk naar zijn werk kan. Bart verjaagt zijn hoofdpijn bijna non-stop met zware pijnstillers. Inmiddels is hij in het medische circuit helemaal binnenstebuiten gekeerd, maar er is fysiek niks afwijkends gevonden. Vermoed wordt nu dat zijn hoofdpijnklachten psychosomatisch zijn en rest aan mij de schone taak om op te sporen welk onderliggend psychisch probleem in zijn fysieke klacht tot uiting komt.
Bart vertelt dat hij in het weekend nergens last van heeft, dan lekker uitgaat met zijn vrienden of optreedt met zijn band. Als ik informeer of hij tijdens het muziek maken ook last heeft, zegt hij: ‘Nee, eigenlijk niet.’ Tja…tja…
Ik besluit mijn counseling-’tools’-kistje maar eens te openen en leg hem uit dat pijn in het hoofd aan kan geven dat je denken verkeerd is. Je ziet dat ook terug in de symboliek die in de woorden ‘kopzorgen’ en ‘het hoofd breken over’ ligt. Wij breken het hoofd met gepieker. Als we dat in een werksituatie toepassen, zou ik me kunnen voorstellen dat je kunt piekeren over ontslag dat boven je hoofd hangt of over promotiesituaties rond je carrière.
Ik vraag hem of hij daar weleens over piekert.
Bart: ‘Nou in ieder geval niet over ontslag dat boven mijn hoofd hangt, ik zou eerder denken, was het maar zo.’
‘Was het maar zo?’ herhaal ik vragend. Hij zegt niks terug en zucht, er volgt een lange stilte.
Bart: ‘Ja, was het maar zo. Het werk waar ik zes jaar geleden voor was aangenomen, vond ik toen best leuk, maar dat duurde niet lang, want ik kwam van de ene in de andere reorganisatie terecht en ik heb ze tot nu toe allemaal overleefd.’
‘Overleefd?’ herhaal ik om hem aan te sporen verder te vertellen.
‘Tja, het is een soort overleven, wie zo’n beleid bedacht heeft… dat is toch niet te geloven’, zegt hij nu boos. ‘De werksfeer is volledig verpest, er is veel ziekteverzuim en voor de overgeblevenen, zoals ik, is de werkdruk veel te hoog. Er worden veel fouten gemaakt die natuurlijk ook weer hersteld moeten worden… Handen vol tijd kost dat, aan mijn eigen werk kom ik nauwelijks meer toe… en als ik daarover tegen anderen klaag, wordt er alleen gezegd: Ach jongen, wees blij dat je nog werk hebt.’
Ik vraag of hij weleens overwogen heeft om van werk te veranderen als hij het daar niet naar zijn zin heeft. Hij zucht en zegt: ‘Ik zou wel willen, ik zou zelfs ook wel een heel ander beroep willen, maar daar kan immers geen sprake van zijn, ik zou niet weten hoe ik dat op mijn werk moet zeggen, ik bedoel, zeggen dat ik weg wil.’
Zo langzamerhand is het niet meer moeilijk op te sporen waar Bart zijn kopzorgen liggen, het symptoom hoofdpijn heeft me hier de weg gewezen. Bart breekt zijn hoofd, Bart piekert zich suf… wat moet hij doen???
Door de reorganisaties is de werkdruk zo groot geworden, dat het plezier in zijn werk nu geheel ontbreekt. Hij heeft een dilemma: gewoon nog jaren hetzelfde werk blijven doen of op zoek gaan naar iets anders met als gevolg dat hij de confrontatie met zijn baas aan moet gaan… Angst voor deze confrontatie, angst om daarmee de veiligheid te verliezen, houden hem tot nu toe tegen.
Bart heeft nog niet de moed om tot een beslissing te komen. Hij blijft steken in zijn eigen psychische conflict. Pas als hij een beslissing heeft genomen, zal hij zich bevrijd voelen…, wellicht ook van zijn hoofdpijn. Ik denk dat Bart de steun van een counselor hierbij voorlopig nog goed kan gebruiken!
Vanwege privacy zijn naam en situatie gewijzigd.
www.praktijkvoorcounseling.nl
