Door: Martine Clausen, counselor
Er wordt in onze maatschappij door het leeuwendeel van de mensen gedacht dat dromen utopieën zijn. Dromen in de nacht zijn vaak wonderlijke belevenissen en ’s morgens bij het ontwaken denk je vaak ‘het was maar een droom’. In feite is dit onwaar. Dromen vinden plaats op een ander niveau van bewustzijn, waar wij nog maar weinig van begrijpen. Daarnaast hebben we het regelmatig over dagdromen. Een interessant woord omdat je het op twee manieren kunt zien: dagdromen in de zin van dromen in waaktoestand gedurende de dag. Of: dag dromen!, met andere woorden, schrijf die utopie maar op je buik want die wordt toch nooit realiteit. Niets is minder waar, ook dagdromen is namelijk een staat van bewustzijn.
Waar wij echter vaak niet bij stilstaan is dat we door middel van onze dagdromen, die toch vaak mijmeringen over gewenste situaties zijn, creëren. Verlangens waarvan we niet verwachten dat ze ooit uit zouden kunnen komen zijn als zaadjes die we planten in de zeer vruchtbare aarde van het universum. Wanneer zo’n zaadje echter wortel schiet en het daglicht gaat zien, is aan de wijsheid van het universum. De plant groeit als alle omstandigheden geschikt zijn.
Aandacht en intentie zijn krachtige instrumenten om je dagelijks leven vorm te geven. Aandacht is je concentreren op iets. Tijdens het dagdromen concentreer je je aandacht op je wens. Je schenkt hem energie door je aandacht. Intentie, zo leert Deepak Chopra ons in zijn 7 spirituele wetten van succes: ‘organiseert haar eigen vervulling’. Intentie is niet gelijk aan willen. Achter willen zit dwang, achter intentie zit bedoeling. Soms heb je jaren geleden ergens over gedagdroomd en komt het zomaar uit. Dat overkwam mij.
Zeker 20 jaar geleden kocht mijn vader wat boekjes over lange afstandswandelingen. Met name eentje over Offa’s Dyke Path in Engeland. Ik herinner mij hoe ik dat boekje doorbladerde en dacht: wat zou het heerlijk zijn om eens zo’n voettocht te maken in deze prachtige omgeving. Er was echter geen sprake van dat dit voor mij zou kunnen aangezien ik zojuist moeder was geworden. Geen haar op mijn hoofd die er aan dacht om zo’n onderneming met een kwetsbare baby te gaan aanvangen, zo’n kleintje zou geen enkel belang hebben bij zo’n tocht. Maar ik mijmerde er wel over. Ik zag mezelf al lopen. Genietend van de natuur en van de stilte.
Een aantal maanden geleden was ik bezig te zoeken waar ik eind mei een Vipassana-meditatieretraite zou kunnen volgen. Logistiek kwam Engeland als handigste plaats uit de bus rollen en ik schreef me in. Ik zou dus tien dagen in totale stilte gaan zitten om zo dieper in mezelf te kunnen kijken. Daarna zou ik weer naar huis komen en verder gaan met mijn werk. Maar… een onvoorziene omstandigheid maakt dat ik niet gelijk weer kan werken in juni. En ineens wist ik: nu is het moment voor Offa’s Dyke Path. Het ligt bijna op de route van het Vipassana-centrum. Ik heb de tijd. Ik ga het doen. Jarenlang niet meer aan gedacht en nu ineens kwam het weer boven.
Tijdens een meditatiesessie waarbij het ging over de wet van intentie en wens, realiseerde ik mij ineens dat ik 20 jaar geleden het zaadje voor zowel de retraite als de wandeling had geplant. En nu is het plantje in bloei en staan mijn wandelschoenen ready for take off.
Martine Clausen, dromen realiserend.
martineclausen@gmail.com
