Door: Martine Clausen, levensvormgever
Onlangs wandelde ik op een zondagmorgen over de Singel in Amsterdam. Ik was op weg naar het Joods Historisch Museum. Ineens merkte ik op dat mensen een kerk binnen gingen, rechts van mij. Ik volgde hun voorbeeld. De kerk heet de Krijtberg. Niet alleen had ik nog nooit van deze kerk gehoord, hij was me zelfs nog niet eerder opgevallen. Waarschijnlijk omdat ik meestal over het Spui richting Leidsestraat loop.
Eenmaal binnen belandde ik midden in de zondagochtenddienst. Die was al aardig aan de afrondende hand. De geur van wierook kwam me tegemoet. Ik zag rijk gebrandschilderde ramen, kleurig gedecoreerde randen van schilderwerk langs pilaren, zuilen en dakgewelf. Alles in, zo te zien, perfecte staat. De kerk was stampvol. Er was niets van enige leegloop uit kerken te merken. Nu moet ik zeggen dat het kleine stukje dienst dat ik meemaakte, ook wel heel mooi was. De ijle stem van de priester die in het Latijn zong, de diepe klanken van het koor, de stemmen van de gelovigen die meezongen en af en toe het geluid van het schuifelen als er geknield werd voor gebed, of tijdens het weer opstaan voor gezang. En dan het licht! Dat viel prachtig door de gebrandschilderde ramen. Het gevoel dat mij bekroop, was esoterisch.
Het is misschien vreemd, maar waar ik ook ben, als ik langs een kerk loop en hij is open, dan stap ik naar binnen. Kan me niet schelen wat voor geloofsgemeenschap het is. In kerken heerst een energie die anders is. Het voelt alsof je een veld instapt. Stil, maar sterk aanwezig. Als een grondtoon, als het ware. Dat heeft voor mij niets met religie te maken.
Afijn, de Krijtberg is een kerk van de Jezuïetenorde. Las ik later pas, hoor. Op Google. Dat vond ik interessant, want ik heb een aantal boeken van Anthony de Mello, een Jezuïetenpriester die ik zeer bewonder. (aanrader: zijn boek ‘Bewustzijn’). Na het intermezzo in de Krijtberg liep ik dus door naar het Joods Historisch Museum (JHM), een Joodse Synagoog. Dat was ten slotte mijn doel. Qua religie ben ik vrij blanco, ik geef het eerlijk toe. Mijn ouders waren teleurgesteld in God en de kerk. Voor hen had het geloof afgedaan. Dus ben ik areligieus opgevoed. Mijn jarenlange interesse in spiritualiteit heb ik dus zeker niet van hen. Maar goed, eerlijk gezegd ging ik naar het JHM om een expositie van Sal Meijer te bekijken. Schilderijen van iemand die van Amsterdam hield en van katten. Bij aankomst bleek dat het JHM een synagoge is die prachtige informatie geeft over wat het inhoudt om Joods te zijn: de diensten, gebruiken en bijbehorende parafernalia. Daarnaast was er nog een tentoonstelling over voeding in het Jodendom. Een zeer leerzame dag dus voor deze religieus analfabete.
De energie in de synagoge voelde ook licht. Het werd erg druk. De bezoekers waren van allerlei pluimage. Ik verwonderde mij over al deze verschillende mensen.
Een paar uur later bekeek ik, terugwandelend over de gracht, de deuren van de panden. De bordjes met namen, van particulieren en bedrijven, ook daar weer zoveel diversiteit. Wat bestaat er toch veel. En dan was dit slechts een klein stukje gracht in Amsterdam. Maar als je de wereld overgaat en je loopt door een straat in Londen, Parijs, New York of waar dan ook, is het daar net zo divers.
Ineens besefte ik: onze wereld, onze aarde, is een bron van mogelijkheden. Je kunt alle kanten op. Wat je ook maar wenst, daar kun je je aandacht op richten. Het is zonde om je bezig te houden met iets wat je niet gelukkig maakt. Je kunt opnieuw kiezen en je richten op dat wat je blij maakt. Alles is mogelijk. Misschien is dat mijn geloof. Bevrijdend in plaats van beperkend. Wat een inzicht!
Martine Clausen, blij.
martineclausen@gmail.com
De diversiteit aan spirituele plekken
Deze diversiteit aan ervaringen laat zien hoe divers spiritualiteit beleefd kan worden, waar je ook bent. Bekijk ook de andere artikelen uit deze editie van PSC Magazine, of lees meer betrouwbare achtergrondinformatie over spiritualiteit via Wikipedia.
