Jip wil alles meemaken en niet slapen

Jip is een blond jongetje van 2,5 maand oud met schattige rode appelwangetjes. Omdat Jip nauwelijks slaapt, hebben zijn vader en moeder deBabycoach gevraagd mee te denken. Jip zit bij moeder op schoot. Hij kijkt rond, zwaait met zijn armpjes, maakt pruttelende geluiden en zijn oogjes kijken gretig de wereld in. “Hij wil er graag bij zijn”, vertellen ze, “hij wil niets missen en alles onderzoeken.”

Door: Meta Kierkels

deBabycoach gaat uit van de gedachte: elk signaal vertelt een verhaal. Een baby gebruikt zijn lijfje om uit te drukken hoe het met hem gaat. Wanneer er iets niet lekker zit, laat hij signalen zien zoals: huilen, niet drinken, onrustig gedrag of lastig slapen. Vaak reageren ouders hierop intuïtief; ze weten dat hij honger heeft, moe is of last heeft van zijn buikje. Het kan ook zijn dat de baby signalen geeft die ouders minder goed begrijpen. deBabycoach helpt dan het signaal van de baby begrijpen en doorvoelen. Samen met ouders kijkt de coach naar de essentie van het signaal: wat wil de baby aan het licht brengen? Kenmerkend aan de werkwijze is dat er, samen met ouders, gekeken wordt naar de periode van kinderwens tot nu op holistische wijze. Dit betekent kijken naar lichaam, hoofd, hart en ziel. Hiermee gaat deBabycoach op zoek naar de oorzaak, naar het verhaal achter het signaal. Dat klinkt ingewikkelder dan het is. De baby in de buik maakt van alles mee; emoties van mama beïnvloeden de buikbaby. Zo vragen zwangeren die een heftige gebeurtenis meemaken, zich vanzelfsprekend af welke invloed dit heeft op hun ongeboren kind. Pre- en perinatale psychologie en pedagogische methodieken vormen dus een belangrijk element van de handelingsvisie.

Jip was een gewenst en verwacht kindje. Ouders keken erg naar hem uit. De geboorte van Jip verliep vrij soepel. Iets voor de uitgerekende datum zette de bevalling in en zonder noemenswaardige complicaties is Jip 26 uur later thuis geboren. Moeder zegt: “Het was meteen een alert kind. Hij bleef ons maar aankijken. Tijdens de kraamtijd sliep Jip veel. Hij moest soms zelfs wakker gemaakt worden voor zijn fles. Maar na zo’n twee weken veranderde dat. Jip werd sneller wakker, ook als het nog geen tijd was voor zijn voeding. En ik kreeg hem dan niet meer in slaap.” Vanaf dat moment begon Jip ook meer te huilen. Ouders lopen soms uren met hem rond. In eerste instantie was dat vooral overdag, dus dat konden ouders nog wel handelen, maar nu begint Jip ook ’s nachts meer te huilen.

Het hele gesprek zit Jip bij moeder op schoot. Zijn oortjes worden steeds roder. Hij zit fier rechtop, met zijn rug tegen moeders buik. Af en toe zakt hij zijwaarts en zet moeder hem wat rechter. Zijn kleine bolletje begint steeds harder te schudden. Ouders leggen dit uit als enthousiasme: “Hij wil meer dan hij kan.” Vader geeft aan dat ze dat sowieso in hem herkennen. “Jip kijkt heel veel rond, is ontevreden als hij wordt neergelegd, hij wil alles meekrijgen.”

Slaapt slecht? “Laat maar even huilen.” Twijfels over borstvoeding? “Geef maar een flesje bij.” Huilt vaak? “Hij moet er even doorheen.” Jonge ouders geven aan voldoende ondersteuning te hebben als het gaat om meten en wegen, maar missen afgestemde en genuanceerde adviezen en willen gewoon een blije baby. Daarom werkt deBabycoach niet symptoombestrijdend, maar signaalnieuwsgierig; wat wil de baby precies vertellen en kan hij nog niet zeggen?

Na twee gesprekken, verdeeld over 3 weken, gaat het een stuk beter met Jip. Hij huilt minder, slaapt makkelijker in en slaapt ook weer langer. Wat is er gebeurd? Veel ouders leggen de signalen van hun baby uit vanuit, wat wij, ‘het grote-mensen-perspectief’ noemen. Een voorbeeld: een baby die midden in de nacht wakker wordt, geeft ouders het gevoel dat hun kind bang is in het donker. Dat is onzin. Baby’s zijn niet bang in het donker, immers zij hebben in de buik urenlang in het donker doorgebracht en daar was het altijd heerlijk warm en veilig. Tenzij er voor de baby een (aanwijsbare) reden is om bang te zijn, is dat dus een ‘grote-mensen-perspectief’. Wij kijken enge films waarin midden in de nacht iemand uit bed wordt geplukt, maar baby’s hebben die ervaring niet.

De ouders van Jip doen, vanuit goede bedoelingen en mooie verwachtingen, iets soortgelijks. Jip is pas 2,5 maand oud. Hij heeft nog geen innerlijke rem; zolang hij iets heeft om naar te kijken kán hij zijn ogen nog niet zelf sluiten. Ouders denken dat Jip ‘alles wil meemaken’, maar dat is het ‘grote-mensen-perspectief’: wij willen alles meemaken. Papa en mama willen niets van Jip missen! En dus lopen ze met Jip rond, spelen met hem, houden hem onbedoeld wakker. Jip raakt hierdoor overprikkeld, waardoor inslapen moeilijker wordt. Wanneer hij in bed wordt gelegd, is hij dus eigenlijk te moe en huilt hij. Ouders interpreteren dit als weerstand om alleen in bed te liggen of te gaan slapen. En dus nemen ze hem weer mee naar beneden en lopen ze nog een rondje. Jip kan zijn oogjes niet sluiten en krijgt niet de kans om in slaap te vallen. Hij blijft rondkijken, zijn hoofdje wordt zwaar en wiebelig, zijn armpjes maaien i.p.v. zwaaien.

Met ondersteuning van deBabycoach gaan de ouders van Jip zijn signalen opnieuw interpreteren; zij gaan anders naar Jip kijken. Rode oortjes betekent geen opwinding, maar vermoeiing. Het schudden van zijn hoofdje is geen enthousiasme, maar uitputting. Rechtop zitten overvraagt niet alleen zijn denken, maar ook zijn lijfje. Wegzakken is dus letterlijk een vraag naar “Leg mij in bed en geef mij de kans in slaap te vallen.” Jips wereld mag dus weer klein en stil worden. Moeders armen, vaders ogen en hun zachte stemmen zijn op dit moment voldoende voor hem. Zij beschermen hem tegen het nu al ‘alles moeten meemaken’. Want het enige dat Jip nu wil onderzoeken is: wie zijn mijn papa en mama?

Een veelgehoorde klacht van ouders is de tegenstrijdige adviezen die zij ontvangen bij vragen over hun baby. Iedere plek waar hun baby leeft, geeft andere richtlijnen. Een baby leeft echter enkel vanuit heelheid en kan dus hinder ondervinden van de verschillende werkwijzen. Precies dat is de reden waarom deBabycoach niet alleen ouders coacht, maar ook opleidingen verzorgt voor coaches, kinderopvangpersoneel, docenten, kraamverzorgenden en medici. Altijd staat hierin het element hechting centraal. Iedereen die opgeleid is binnen het netwerk van deBabycoach zet in op sensitiviteit en responsiviteit van ouders voor de behoeften van hun baby, door te kijken naar hoe dit ondersteund wordt bij slapen, voeden, verzorgen en bewegen. Omdat wij niet geloven in methoden die voor iedereen werken, geeft deBabycoach geen advies, maar biedt groeimomenten. Die baten namelijk een leven lang.

Meta Kierkels, founder deBabycoach. Volg ons ook op Facebook en Pinterest.

www.debabycoach.com