Omgaan met boosheid bij kinderen
Boosheid bij kinderen hoort bij het opgroeien en vraagt vooral erkenning in plaats van bestraffing. Door boosheid bij kinderen serieus te nemen en woorden te geven aan wat er speelt, leren zij hun emoties beter reguleren. Zo kan boosheid bij kinderen uiteindelijk omgezet worden in een gezonde uitlaatklep, zoals steentjes gooien in het water. Meer lezen over emotieregulatie? Bekijk het PSC Magazine 2016 of lees meer bij het Nederlands Jeugdinstituut.
Mijn zoon was boos. Héél boos. Hij wou op de Play Station en ik had daar nee tegen gezegd.
Ik vervloek soms nog steeds de dag dat ik hiermee ben begonnen. Zijn eerste Game Boy kreeg hij toen hij zeven was. Toen al kon ik niet mee met Mario en nu al helemaal niet. Ik snap er niets van en vind het soms eng.
Maar goed, ik blijf de overtuiging houden dat een kind moet leren omgaan met de verleidingen en de gevaren van deze tijd. Daar hoort Play Station drrrrrrrrrrrrrrrrrrríééééé (ja, dit heel hard roepen) bij.
Zoals ik als moeder moet leren met mijn kind om te gaan, moet mijn kind met mij leren omgaan. Dus met nee leren omgaan.
Hij dus boos. Hij keek en keek en zei niks. Toen kwam het eruit. Hij stapte op me af en zei, bijna toonloos: ‘Ik heb héél veel zin om jou te slaan. Heel hard te slaan.’ Ik deed mijn best om niet in lachen uit te barsten. Wat kwam dat er mooi oer uit en wat een eerlijkheid. Ik kon alleen maar reageren met een bevestiging van zijn gevoel. Natuurlijk was hij boos. Natuurlijk is het frustrerend als je een nee te horen krijgt en natuurlijk moet je dat dan kwijt. ‘Ja, als ik jou was, zou ik ook willen slaan’, zei ik.
En toen werd het stil. Ik had hem de ruimte gegeven voor zijn negatieve emoties. Was niet in de verdediging gegaan of een preek gaan houden over hoe slecht het wel is om boos te zijn. Hij draaide zich om en liep naar buiten.
Na tien minuten kwam hij met rode wangen en warm terug. ‘Weet je wat ik gedaan heb?’ zei hij. ‘Nou, ik ben naar de sloot gegaan en heb keihard met steentjes gegooid.’ ‘En’, vroeg ik. ‘Hielp dat? Ben je het nu kwijt?’ Zijn antwoord was bevestigend.
Negatieve emoties, het blijft lastig. In de kiem smoren. Beredeneren. Uitpraten. Toelaten.
Wat ik graag zie, is dat kinderen ervaren dat ze erbij horen. Er mogen zijn. En een manier kunnen vinden om dat te uiten. Zeggen dat je de behoefte hebt te slaan, helpt volgens mij om dat vervolgens juist níét te doen en een andere weg te vinden. Een weg, die ik mijn klanten vaak nog moet leren vinden.
Leve de steentjes en het water!
Wilma de Haas is eigenaar van Haas & Konijn®, een bureau voor persoonlijke en professionele ontwikkeling en auteur van K-therapie.
