Helende verhalen

In het bedrijfsleven heeft men ontdekt dat storytelling werkt. Bij verhalen zoekt ons brein naar soortgelijke gebeurtenissen die wij meegemaakt hebben. Op die manier worden we geraakt.
Bij storytelling ontstaat een band met het bedrijf, waardoor klanten uiteindelijk gaan kopen. Bij Helende Verhalen voel je de erkenning, waardoor je je weer de moeite waard voelt. Bovendien biedt een Helend Verhaal oplossingen, die je als vanzelf gaat inzetten. Dat maakt je sterker.
Een van de belangrijkste elementen in een Helend Verhaal is het gebruik van zelfcompassie. Je gaat daardoor jezelf beter begrijpen en waarderen. Verschillende studies bewijzen dat zelfcompassie helender is dan zelfvertrouwen. Je gaat weer lichter door het leven.
Joseph Campbell heeft ontdekt dat alle sprookjes en heldenverhalen zoveel impact hebben, omdat steeds dezelfde componenten een rol spelen. Dit noemt hij de ‘Helende Reis’. Het gaat over een reis, een uitdaging, een helper, een moeilijkheid, er weer bovenop komen. Deze componenten zullen altijd in het Helende Verhaal voorkomen. Het is niet voor niets dat de sprookjes en legendes eeuwenlang invloed hebben. Zo zal een Helend Verhaal impact hebben, en zeker als het verhaal speciaal voor jou geschreven is.

Hij kwam bij mij in mijn praktijkruimte. Zodra hij binnen was, begon hij te gieten. Zijn vrouw had hem voor de derde keer bedrogen. Hij was intens verdrietig. En: hij hield nog zo heel veel van haar. Maar hij wilde deze pijn van afwijzing nooit, nooit meer voelen. Hoe moest hij nu verder? Hoe kon hij, en dan zo snel mogelijk, het vertrouwen weer in haar terug krijgen? Ik besloot een Helend Verhaal voor hem te schrijven.

Elke dag ging ze naar het strand. Niet dat ze dan zo gelukkig was, maar het water trok, de grijze luchten maakten iets in haar wakker. Was het een heimwee? Een duistere droefheid? Een diepe ernst? Soms was de storm haar storm en de kracht van het water haar onmacht. Op zo’n dag liep ze naar een strandtent. Haar handen in haar zakken, haar ogen tranend door de wind. Ze was in en in koud en wilde zich binnen warmen. Toen ze binnen kwam, keek ze even zoekend rond. Het liefst wilde ze bij het raam, van zichzelf afkijken, rust. Een oude man, die alleen aan een tafeltje zat, wenkte haar even kort met zijn hoofd ‘Kom maar hier.’ Ze deed het. Waarom ook niet.
Toen ze aan de hete koffie zat, mét een scheut Grand Marnier, kwam de onrust vanbinnen weer in alle hevigheid in haar lijf. Het liefst was ze opgestaan, had de stoel achterover gegooid en was ze naar haar auto gerend. Maar ze bleef zitten. Iets weerhield haar. Voor ze er erg in had, was ze in het leven van die oude man. Hij begon zomaar uit het niets zijn verhaal te doen.

Hij was nu drie jaar weduwnaar. En hij keek terug op een rijk leven. Ja, ja. Ze gelooft niet zo in van die rijke levens. En toen ze vroeg, of zijn leven dan op rolletjes gelopen was, ging hij niet in op haar toon, maar reageerde hij op de hunkering in haar stem. Dat was het moment dat ze hem in haar hart sloot.
Ik ben zo ontzettend gek geweest op mijn vrouw. Ze was zo mooi, zo sprankelend. Ik gaf echt alles aan haar. Ze wás ook mijn alles. Ik kookte haar lievelingseten, ik schreef kleine gedichtjes, ik kocht cadeautjes, ging met haar naar mooie oorden. Ze genoot.
Op een dag vertelde ze dat ze vreemd was gegaan, ze was in de armen van een collega terecht gekomen. Dat deed zo onnoemelijk zeer, maar ik vergaf het haar. Ik gaf haar nog meer, nog meer van mezelf, als dat al mogelijk was, ik kuste haar voeten, ik keek naar haar ogen. Ik genoot van haar sprankeling en was gelukkig dat ik haar gekregen had, maar érgens was er een scheur, een pijn gekomen.
Een jaar later vertelde ze, dat ze haar armen wijd gedaan had voor een man die het moeilijk had. Ze vertelde het in tranen. Ze zou het nooit meer doen, ik verdiende beter. En weer… ik vergaf het haar. Ze had diep berouw, was zo verdrietig. Dat kon ik niet aanzien. Ik nam me voor, dat ik het nooit meer zou laten gebeuren. Elk moment dat ik thuis was, was ik er helemaal voor haar. Ik ging niet meer weg naar mijn vrienden, ik deed de trui aan, die mij zo mooi zou staan, ik kocht luchtjes voor haar, die ze zo lekker vond. Mijn leven bestond uit ‘goed doen voor haar.’ Nou, noem dat maar een rijk leven, mompelde ze. Hoe dat leven toen voelde, ik weet het niet. Waar ík was in dat verhaal, ik weet het niet. Maar er kwam een moment dat ik tevoorschijn kwam.

Hij aarzelde even, zijn ogen werden vochtig. En ze voelde zich verwonderd, dat ze zo maar op deze grijze maandagmiddag een verhaal cadeau kreeg van deze oude man.
We waren in een café, zaten aan de bar en we dronken wat. We genoten van elkaar. Achter de bar stond Job, een stevige barbaas, joviale kerel met een gezicht waaraan je kon zien dat hij het een en ander meegemaakt had. Mijn Elsje, mijn eigen Elsje Fiederelsje viel voor hem, als een blok. Ze boog zich steeds meer naar voren, lachte en praatte voluit, raakte zijn hand aan toen hij een glas aanreikte. Hij keek haar vol aan. Ik zag wat er gebeurde. En ik brak. Ik heb me nog nooit zo verschrikkelijk gevoeld. Weet jij wat breken is, weet jij wat verscheurd worden is, weet jij wat geknakt zijn is? Toen wist ik het.
Zonder iets te zeggen, ben ik het café uitgerend, zo in een rechte lijn naar mijn huisje, naar ons huisje. Ze kwam me achteraan. ‘Wat doe je nu, wat is er aan de hand. Er is toch niets gebeurd?’ Ik had het gezien, ik had het gevoeld, en ik had het al veel eerder gevoeld, en nu kon ik niet meer. Niet weer. Ik heb de autosleutels gepakt, de hond geroepen en ben in mijn truck gestapt. Mijn vrouw riep en smeekte, ik was er doof voor. Het deed me niets. Ik was klaar. Zo ontzettend klaar.
Het was een poosje stil. Ze bestelde nog twee koffie, mét Grand Marnier. Ze greep even zijn handen, oude rimpelige handen. Ze voelde even wat liefde was, of was het vrede, stilte, zwijgen?

Ik ben twee jaar weggeweest. Twee jaar! Ik ben naar Frankrijk gereden, langs de kust. Hoe ik mijn dagen doorgebracht heb, dat weet ik niet goed meer. Ik kreeg warmte van mijn hond, eten van mensen die me goedgezind waren, en ook uit vuilnisbakken. Ik vond het prima, geen gezeik aan mijn kop. Sorry.
Ik had geen idee van dagen, data, ik leefde, ja, ik leefde. Ik had gesprekken in cafés, op markten, boerderijen en in kerken. Ik heb heel veel verhalen gehoord, geleefd. En ik heb veel geleerd, vooral van mezelf.
Na bijna twee jaar, stond ik voor de deur van mijn eigen huis, ik duwde hem open, en daar bij de tafel, daar stond Els, mijn Elsje Fiederelsje. Ze stond even verstijfd, rende toen naar me toe, wierp zich in mijn armen, tenminste, dat wilde ze, maar ik duwde haar van me vandaan. Ze sperde haar ogen open en werd wit stil. Haar armen hingen slap naast haar lijf. ‘Wat kom je doen?’ kwam er schor en bang uit. ‘Ik kom voelen, gewoon voelen.’ Dat was mijn antwoord. Ze werd kwaad, zo verschrikkelijk kwaad. ‘Jij bent twee jaar weggeweest, hebt niets van je laten horen en nu kom je met die smerige hond binnen om te voelen, te vóelen? Nou, prima hoor, kom jij maar voelen. Ga maar naar boven, het zolderkamertje, ga daar maar ervaren wat ik steeds gevoeld heb. Ja, ik ben fout geweest, heel verschrikkelijk fout, maar hiervan, van dat achterlijke gevoel-gedoe van jou. Daar word ik gék van.’

Ik heb niets gezegd, liep naar boven. Ze riep me nog na: ‘Vergeet je je whiskyfles niet? Ik heb er nog een in de kast staan voor je, die dure uit Denemarken, weet je wel?’
Ik liep door naar boven, naar de oude zolderkamer, waar nog alles hetzelfde was. Er stond een bed, een oude secretaire, een houten stoel en er hing een gloeilamp aan een draad. Ik ging aan dat bureautje zitten. Toen zag ik een papier liggen. Ik herkende het handschrift van Els, het was een brief, aan mij gericht, een brief vol wanhoop, pijn en verlangen. Het leek of het over mijn gevoelens ging. Wat een herkenning. Ik deed het laatje open, zag een heel dikke stapel met brieven liggen, allemaal aan mij. Ze waren genummerd. Ik begon te lezen, ik las over spijt, verontschuldiging en liefde. Het deed zo’n zeer. Ik voelde me onbegrepen, alsof ik niets was. In die eerste brieven leek het of ze nog niet door had, wat ze aangericht had. Gaandeweg werd de toon in de brieven anders. Ondertussen was onze hond naar boven gelopen en lag aan mijn voeten.

Hoe later gedateerd, hoe wranger de toon, hoe pijnlijker, hoe wreder. Ik begreep: niet alleen ik had heel veel geleerd, deze twee jaar, ook zij. Wat hield ik verschrikkelijk veel van haar. Mijn liefde deed gewoon pijn.
Het was halverwege de nacht dat ik naar beneden ging. Ze zat aan de tafel. Gelukkig, ze vroeg niets. Toen begon ik over mijn strijd, mijn wonden, mijn pijn te vertellen, haar aandeel, en dat van mij. Ze luisterde, ze was stil. Toen vroeg ze: ‘Kun je me weer vertrouwen?’ En ik, ik kon alleen maar vertellen dat dat vertrouwen niet alleen iets van haar was, maar ook van mij, en dat ik het niet wist. Mijn woorden deden haar zeer, ik zag het. Deze keer deed dat me niet stoppen, ik heb alle gal eruit laten lopen, verdund met mijn tranen. Ze zag wat er met me gebeurd was. Het leek of ze er blij mee was.
‘En nu?’ vroeg ze. En ik kon alleen maar zeggen: ‘Ik wil zo graag één met je zijn, vertrouwd, samen.’ We gingen liggen, in ons bed. Het rook als vanouds. Dat was heerlijk en pijnlijk. We lagen als lepeltjes. Dat was genoeg.

Dat was het begin van een mooi huwelijk. Ik had gedacht dat onze trouwdag het begin was, maar het was dit moment, of, nou ja, misschien was het het moment wel, dat ze zo boos was, nou, dat weet ik dan niet precies, maar in die nacht is er iets opnieuw geboren. Er is na die tijd nog van alles gebeurd, maar het was echt anders geworden. Die geheelde pijn heeft ervoor gezorgd dat we elkaar langzamerhand weer helemaal vonden, misschien wel meer vonden dan we elkaar ooit gevonden hadden.
De tranen stroomden over zijn wangen en zij? Vanaf dat moment is haar leven een beetje geheeld. Hoe? God mag het weten.
Het is een kunst om een Helend Verhaal te schrijven. Je kunt het leren! Op 2 november 2018, van 10.00 uur tot 15.00 uur, inclusief een heerlijke, uitgebreide lunch, 175 euro. Voor jou: 20% korting. Code: NFG20. Geef je op.
www.helendeverhalen.nl

Tekst: Geertje van Rossum

De kracht van Helende Verhalen

Helende Verhalen bieden erkenning en zelfcompassie, waardoor je jezelf beter leert begrijpen. Iedereen kan leren om een Helend Verhaal te schrijven. Meer inspiratie over verhalen en zelfontwikkeling vind je op Curova. Achtergrond over de kracht van storytelling en zelfcompassie is te lezen op Wikipedia.