Ik beken
Voordat ik de computer dichtsla, mijn e-mails nalees of mijn pizza uit de oven haal, ga ik iets aan u bekennen. Voordat mijn zoon me met zijn prietpraatverhalen uit deze openhartigheid haalt, beken ik: ‘De maandelijkse column die u te lezen krijgt, ís namelijk helemaal geen maandelijkse column.’
Het is het resultaat van een periode waarin ik in een soort verstandsverbijstering achter elkaar aan het schrijven ben gegaan. Een periode waarin ik bij gebrek aan opdrachten maar een monoloog met mezelf ben aangegaan en zo al mijn gedachten over – en ervaringen met het vak ben gaan opschrijven. Die tijdsvulling werd een enorme inwendige drang.
Op een bepaald moment werd het zelfs zo erg dat ik hard trappend op mijn fietspedalen naar huis vloog omdat er weer eentje aankwam. Die moest er dan uit. Zo heb ik eens op een stikhete zomerdag bij dertig graden Celsius op mijn zolderkamertje een column gebaard. En zo is dat wekenlang doorgegaan. Totdat bleek dat ze publiceerbaar waren, gelezen werden en zelfs gewaardeerd. Waarop het noodlot begon toe te slaan.
De twijfel. Om te voorkomen dat mijn schrijven in een zwart gat zou belanden, ben ik nog een paar weken de verstandverbijstering gaan oproepen zodat ik in elk geval een voorraadje zou hebben voor als het voorbij was. Toen ik op vierentwintig zat, daalde er een rust over me. De lezer zou in elk geval twee jaar in de veronderstelling leven dat hij hier te maken had met een heel geïnspireerde schrijfster die elke maand uit de losse pols zo’n leuke column tevoorschijn kon toveren. Voor de zekerheid heb ik er nog twaalf bijgeschreven zodat dit positieve beeld nog met een jaar verlengd kon worden. Daarnaast heb ik uiteindelijk nog twintig conceptversies geschreven, tien bijna-conceptversies en heb ik in de loop der jaren pakweg honderd van die kleine vierkante witte notitieblaadjes vol aantekeningen verzameld van situaties, uitspraken of gedrag dat ik bij anderen heb gezien. Die zijn echt voor de nood.
Laatste column
Dit was de laatste column van Wilma de Haas. Dit vinden wij als redactie van TCC Magazine ontzettend jammer, maar we begrijpen ook dat verandering bij het leven hoort. De serie columns van Wilma heb je kunnen volgen vanaf de eerste editie van 2013. Mocht je meer willen (terug)lezen, dan hebben we goed nieuws! Deze columns zijn een greep uit haar boek, dus dan kun je jezelf nog eens onderdompelen in haar gedachtewereld. En er is nog meer goed nieuws. Omdat het bedrijf van Wilma 15 jaar bestaat, mogen we 15 boeken weggeven. Als redactie bedanken we Wilma voor haar verfrissende columns en we stelden haar ten afscheid een aantal vragen.
Waarom ben je gaan schrijven en ga je door met schrijven?
Ooit ben ik gaan schrijven bij gebrek aan opdrachten. Om die tijd zo goed mogelijk te gebruiken, ben ik korte stukjes gaan schrijven over wat ik zoal in mijn werk en leven was tegenkomen. Ik moest toch wat en had ongelooflijk veel plezier in schrijven. Zo kwam van het een het ander en ontstond uiteindelijk mijn boek K-Therapie. Een tweede boek zit al in mijn hoofd. De titel ook. Ik doe maar wat. Het boek is bedoeld voor professionals die willen leren zichzelf wat minder serieus te nemen. Ik wil hun de beginselen aanreiken van mijn aangeboren domheid en het durven volgen van je eerste impuls. Dat is soms een zegen. Het brengt je in ieder geval heel ver.
Wat vind jij belangrijk in je werk?
Ik zei het daarnet al. Plezier. Met stip op nummer één. Zonder plezier kan ik niet leven. Zonder plezier kan ik niet functioneren. In een van mijn columns zeg ik zelfs dat ik er recht op heb. Ik zoek het vaak bewust op. De humor. Ook in gesprekken met mijn cliënten. Het helpt je te relativeren en moeilijke momenten of perioden door te komen. Zonder voor emoties zoals verdriet, angst en boosheid weg te lopen. Dat werkt niet. Die horen er nu eenmaal bij. Maar wanneer je erin slaagt daar een andere positieve emotie tegenover te plaatsen, zoals plezier, maakt het die ellende vaak wel wat dragelijker. En dat is volgens mij nou precies één van mijn hoofdtaken. De ander helpen zijn leven te leiden en te dragen. Maar niet lijdzaam. Ik heb een allergie voor slachtoffers.
Welke rol hebben de veranderingen door corona op jouw werk?
Het heeft maanden en maanden geduurd voordat ik een reactie kon en wilde geven op corona. Ik wist gewoon niet wat ik ervan moest denken en vond. Had veel moeite met collegae die als een kip zonder kop aanpassingen doorvoerden in aansluiting op de aanbevelingen van het RIVM of ergens een commerciële handel zagen. Nu zijn we pakweg zeven maanden verder en langzamerhand heb ik mijn visie en beleid helder. Op de allereerste plaats wil ik dat de cliënt zich te allen tijde welkom weet bij Haas & Konijn. Zich veilig en vertrouwd voelt. Ik zal me houden aan de richtlijnen van het RIVM zónder mee te gaan in de angstcultuur waar we langzamerhand een beetje in terecht zijn gekomen. Bij mij zie je bijvoorbeeld geen plastic schermen waar ik achter ga zitten. Dan neem ik liever plaats op mijn heerlijke wiebelstoelen van Varier waarbij de afstand sowieso al 1,5 meter is. Maar wat ik ook doe, één ding is onmogelijk. Risico’s uitsluiten. Dat is dan ook de reden waarom er twee bordjes op de deur van mijn praktijk hangen. Deze ruimte is angstvrij en Deze ruimte is virusvrij. Bij binnenkomst vraag ik aan de cliënt: ‘Waar kies jij voor’.
Je hebt besloten je werk anders te gaan inrichten; hoe en wat was de aanleiding?
Corona met alle maatregelen van dien hebben mij in feite gedwongen om na te denken over een andere manier van werken. Blended werken. Het bieden van een mix aan digitale en persoonlijke interventies. Tot mijn grote verrassing bleek dat in de praktijk heel goed te werken en ging het niet ten koste van de kwaliteit van mijn trajecten. Ik bleek juist heel effectief en efficiënt te werken. Daarnaast vind ik het prettig dat ik op deze manier toch altijd een vorm van continuïteit kan bieden zonder dat het onpersoonlijk wordt.
Welke boodschap zou je willen meegeven aan je collega’s in het werkveld en aan de wereld?
Hierboven heb ik in feite al twee boodschappen verwerkt. Even los van het plezier dat je jezelf kunt gunnen in het leven en je werk, zou ik ook de boodschap willen meegeven dat risico’s bij het leven horen. Die risico’s kun je proberen te beperken. Wanneer je echter een risico wil beheersen, schiet je volgens mij in de kramp en ervaar je angst. Dat lijkt me niet zo gezond. Dus zie ik deze pandemie als de ultieme oefening in omgaan met risico’s en acceptatie dat sterven bij het leven hoort. In die zin kunnen er op mijn deur nog twee bordjes bij. Ik wil leven en Ik wil voorkomen dat ik sterf. Dat laatste lijkt me onmogelijk. Misschien is dit wel het gesprek dat de meeste mensen uit de weg gaan en is dit het thema waar we het een keer over moeten hebben met zijn allen.
Wilma de Haas is eigenaar van Haas & Konijn®, een bureau voor persoonlijke en professionele ontwikkeling en auteur van K-Therapie. www.haasenkonijn.nl
Waarom deze column zo persoonlijk is
Het schrijven van een column is voor Wilma de Haas een manier om twijfel en inspiratie samen te brengen. Elke column ontstaat uit een mix van discipline en spontaniteit, en juist die eerlijkheid maakt haar column zo herkenbaar. Meer columns en persoonlijke verhalen lezen? Bekijk het overzicht van vakartikelen van Curova of lees tips over schrijven bij het Schrijvenonline.
