Langzame groei
Door Jamie Nederpel
Ik kan geen karaf water uitschenken zonder te knoeien. Onder de karaf ontstaat altijd een hele plas. Thuis weten ze dat inmiddels, maar buitenshuis zorgt het nog wel eens voor gedoe. Zo was ik afgelopen zaterdag gastvrouw in het Franciscaanse ontmoetingshuis waar ik doorgaans coördinator ben. Als gastvrouw schenk je koffie, thee en water aan iedereen die op bezoek komt voor een praatje. Het was warm en de twee karaffen met water die ik in de koelkast had gezet, vonden gretig aftrek. Uiteraard veroorzaakte ik het ene na het andere waterballet op tafel. Hilariteit alom, en zonde van het gekoelde water.
Ik weet wel hoe het komt. De karaffen kunnen niet zo snel als ik. Ze willen zéér behoedzaam uitgeschonken worden en daar heb ik helemaal geen tijd voor. De tafels van het ontmoetingshuis zaten vol en ik moest door.
Dit fenomeen komt ook veel voor in coaching. Mensen willen een snelle oplossing voor hun problemen. ‘Ze willen een quick-fix’, verzuchtte een hypnotherapeute die ik pas begeleidde. Haar cliënten verwachten hup-hup van hun klachten af te zijn en dan door te kunnen alsof er niks gebeurd is. Als therapeut moet zij daarvoor zorgen, en snel. Maar mensen kunnen lang niet altijd zo snel. Ja, het ego denkt van wel. Maar de ziel, die gaat te voet.
Het is verleidelijk om hierin mee te gaan. Het is ook de trend in coachland. Leerde ik tien jaar geleden in mijn opleiding nog dat mensen met een flinke loopbaanvraag echt wel een gesprek of zes nodig hebben om zichzelf opnieuw uit te vinden en te herijken, tegenwoordig bieden veel loopbaancoaches korte trajecten van drie gesprekken aan. Omdat mensen sneller willen. Zulke korte trajecten suggereren dat dat ook kan. Dat die quick-fix mogelijk is.
Net als ik met mijn karaffen verspillen mensen liever geen tijd. Liever pakken ze maar de helft van het probleem aan, zoals ik halve glazen water vul. Hoe anders gaat het in het kloosterleven, waar ik me graag door laat inspireren. Zuster Katharina Michiels o.c.s.o., abdis van Abdij Nazareth in Brecht, zei het in een interview met magazine Klooster! heel treffend: “In het klooster is voortdurend verandering en groei. Geen snelle groei, maar trage. Want wat lang moet blijven bestaan, moet langzaam groeien.”
Wij mogen onze cliënten langzame groei gunnen. Omdat die groei duurzamer is. Door de tijd te nemen, leef je je cliënt voor dat een langzamer tempo oé is. Je laat haar of hem oefenen met geduld hebben met zichzelf, met mild zijn voor haar of zijn eigen gedrag. Want in het accepteren van zichzelf zit ook een deel van de oplossing.
Zelf besloot ik het op die warme zaterdag na een paar glazen ook anders aan te pakken. Langzaam, voor mijn gevoel tergend langzaam, schonk ik het volgende glas in. Met aandacht bleef ik bij de stenen karaf, bij het stromende water, bij het voller wordende glas. Het duurde twee keer zo lang als anders. Al schenkend voelde ik me rustiger worden. Geen druppel werd gemorst.
Jamie Nederpel is wandelend loopbaancoach en schrijver van het boek Het is altijd het goede weer. www.werkvanuitjenatuur.nl
