Liefde en angst
Door Astrid Waernes
“Iekke vint u zo een lieve mevrouw”, zei een jongetje vanmorgen bij een training. Zijn bruine heldere oogjes keken mij aan en hij pakte mijn handen vast.
Dit zijn van die momenten waarop mijn hart sprongetjes maakt en ik superblij ben met wat ik doe. Kinderen begeleiden en trainen! En al zijn ze hoogbegaafd, sensitief, hebben ze een beperking, zijn ze onzeker, worden ze gepest, voelen zich niet geliefd of boos…… deze kinderen zijn de toekomst.
Het raakt mij ook wanneer er kinderen komen en mij in de praktijk vragen: “Gaat de oorlog hier ook komen?” En wat zou ik dan verdorie heel graag willen zeggen: nee joh! Het is allemaal niet echt waar, het gaat stoppen, het is er niet, morgen is het over!!!
Maar ja….. het is er wel en de kinderen maken zich zorgen en zij voelen ook de angst van de ouders en horen gesprekken onderling of op de televisie.
Met angst gaan sommige kinderen naar school… of vlak voor het slapen gaan overvalt deze angst hen. Want wanneer de kinderen gaan slapen, raken ze de controle kwijt over wat er precies om hen heen gebeurt. Zo kan het in deze periode ook gebeuren dat kinderen opeens bang in het donker zijn. Een paar keer naar de ouders lopen en zeggen: “Ik kan niet slapen.” Als ouder zou je jezelf dan af kunnen vragen: is het echt angst voor donker of wil mijn kind hiermee aangeven dat de angst met wat anders te maken heeft?
Ik heb hier ook verhalen over geschreven in mijn kinderboek De Magische Pas. Ik hoor dat de kinderen hier veel baat bij hebben, en dat maakt mij blij. Blij dat de kinderen hun eigen emoties leren kennen en dat de angst er soms ook gewoon even mag zijn. Door angst binnen te laten, erover te praten waar ze nou precies bang voor zijn, maar ook als het niet zou gebeuren en wat we kunnen betekenen voor de mensen die zijn gevlucht of nog daar zijn, is er een opening in hun gevoel.
In de training kwam ook een ander kind naar mij toe en zei: “Juf…… ik heb een beetje pijn in mijn hart.” Ik keek hem aan, verwonderd door wat hij op dat moment zei. Ik ging op dezelfde ooghoogte staan en zei: “Leg je hand maar op je hart en adem dan een paar keer naar je hand die op je hart ligt.” Hij sloot zijn ogen en deed dit. Hij opende zijn ogen en zei: “Ja, nu is de pijn weg” en hij rende weer de zaal in.
De kinderen staan weer klaar om weg te gaan. “Dag lieve juf.” Deze woorden vliegen langs mij heen. Dag lieve kinderen, geniet van deze dag. Jullie, jullie … zijn heel belangrijk op deze aardbol. En deze gedachten gaan als wolkjes door mijn hoofd. Een paar minuten later staan er weer andere kinderen. En vier kinderen springen om mijn nek……
Astrid Waernes is psychosociaal therapeut en runt al 15 jaar ‘WAERNES’. Ze heeft zich jarenlang verdiept in het gedrag van kinderen en volwassenen en begrijpt steeds meer hoe belangrijk de taal is die we tegen elkaar spreken. Binnenkort verschijnt haar tweede boek. www.waernes.nl
