Verdriet heb je, verdriet om het kind dat je niet hebt gehad. Het kind dat je nooit hebt kunnen dragen.
Was het een keuze of is het je overkomen?
Met deze pijn kom je mijn praktijk binnen, was de keuze van je man, zijn ‘nee’ waarin je voor nu de verbittering ervaart?
Je vertelt me dat je respect hebt voor zijn keuze, je hebt altijd geloofd dat jullie liefde sterk genoeg was om jouw verlangen naar een kind te doen verzachten. Je wilde je man er voor de volle 100% voor terug, zijn liefde vol overgave zodat jij de troost kon ervaren voor de rouw, het gemis.
Zie mij, hoor mij, voel mij…… je verlangt er zo naar, maar je dobbert. Het voelt alsof je afgelopen jaren de rouw alleen hebt gedragen. Je voelt je afgewezen en bent boos dat de ‘nee’ bepalender is geweest dan de ‘ja’ die jij altijd hardop hebt uitgesproken. De ‘ja’ van je kinderwens heeft gemaakt dat je moest kiezen tussen een verlangen naar een kind van jullie samen en je huwelijk, de liefde van je leven.
En al die jaren heb je gedobberd, de belemmerende overtuiging met je meegedragen: ‘Ik wil niet lastig zijn.’ Het aangepaste kind in jou, je hebt het zo goed geoefend. Het begrip voor de ander altijd groter dan het begrip voor jezelf.
In mijn praktijk krijgt je moed om je belemmerende overtuiging te tackelen, plaats te maken voor jouw innerlijke stem. Het besef dat je liever alleen bent dan eenzaam in je huwelijk te dobberen. En met deze stem komen pijn, kracht en verdriet intens krachtig tezamen tot een stem uit je diepste verlangen:
‘Wanneer mag het eindelijk eens om mij draaien?’
Dat mag, neem jezelf maar serieus, leef, lach, huil en dans. Met het verlangen en de hoop dat je man met je meedoet.
Maar dat gebeurt niet, je wacht, je huilt nog steeds, danst nog steeds, roept, schreeuwt. Je dobbert terwijl je van je man wegdrijft. Je wacht……. en beseft dat de verbinding in je huwelijk een eenrichtingsverkeer is. Het besef dat jij in je eigen schaduw staat, een onuitgesproken verwachting dat de ander je compleet zou maken.
Je bent dapper, gaat op zoek naar de verbinding met jezelf. Jezelf compleet maken. Je leeft, je lacht, je huilt, je danst. Je zoekt en begint bij het beginpunt. Het mag om jou draaien. Je stapt uit je schaduw, in je eigen licht. Begrip voor jezelf. Begrip voor het verlangen van het niet geboren kind in jou. Dit verlangen heeft nooit bestaansrecht gekregen binnen jullie huwelijk. Het is nooit gezamenlijk geweest. Jij draagt dit verlies alleen, met waardigheid. Het onstilbare van het niet geboren kind staat midden in jullie huwelijk.
Je hoopt op verbinding blijkt een illusie te zijn, je gaat alleen verder en koestert wat jullie samen hadden en wat er voor nu niet meer is.
Je wacht niet meer….. Huil, lach, dans….. leef en zie de ware kleuren verschijnen terwijl je voor jezelf kiest.
