Het voelend lichaam

Zoals ik in mijn vorige column over ‘Loslaten’ al aangaf, ben ik vorig jaar begonnen met het schrijven van een boek. Het voelt alsof door het schrijven van deze columns de schrijfknop is aangezet. Het is een boek over gedachten, het voelend lichaam en overgave. Een boek dat uitnodigt mee te gaan op een eigen innerlijke ontdekkingsreis. Ik hoop het je voor het eind van dit jaar aan te kunnen bieden.
Om je alvast mee te nemen in een aantal thema’s uit het boek, deel ik deze keer over ‘het voelend lichaam’.
Stel je voor, een kind valt en doet zich pijn. Het barst gelijk in huilen uit. Als reactie zegt de ouder dat het moet ophouden met huilen. ‘Hou op! Nu! Het is klaar, er is niets aan de hand. Je hebt niets gebroken. Dus hup pleister erop en klaar met huilen.’
Stel je voor, het kind valt en doet zich zeer en begint te huilen. De ouder slaat de armen om het kind heen en troost het. Misschien zelfs zonder woorden. Er is alleen het laten weten dat het oké is. Dat de emoties logisch zijn. De schrik begrijpelijk. Geen zoeken naar oplossingen. Het krijgt een pleister op de knie, maar hoeft niets anders te ervaren dan wat het ervaart. Het wordt als het ware vergezeld in het moment van de pijn die het ervaart. Het is niet alleen in de pijnlijke beleving.
Kans is groot dat het kind, in tegenstelling tot de eerste situatie, heel snel weer ontspant en verder gaat met waar het mee bezig was. Het leert om te gaan met gevoelens en emoties, met schrikreacties. Het ervaart dat, als de schrikreactie wegebt, de emoties vanzelf weer rustig worden. Het leert erop te vertrouwen, simpelweg omdat het zo ervaren is en als herinnering opgeslagen wordt. Het ervaart (onbewust) dat het ervaren van gevoelens blijkbaar geen probleem hoeft te zijn.
En dat alleen al door de liefdevolle vaak woordeloze arm om de schouder. Hoe krachtig.
Hoe zou het zijn als je dat ook aan jouw lichaam kan geven? Wanneer het ergens van geschrokken is. Wanneer het gespannen is. Wanneer het simpelweg hulp nodig heeft in het verwerken van emoties.
Hoe zou het zijn als je op zo’n moment je lichaam liefdevol laat weten dat je er bent? In aandacht en aanraking. Net als je een vriend door een knuffel laat weten dat je er bent. Je troostend jouw arm aanbiedt wanneer diegene daar behoefte aan heeft.
Alles komt harder binnen als je lichaam alleen gelaten wordt in wat het beleeft aan emoties. Stel je eens voor hoe het zou zijn voor jouw lichaam zich getroost en gerustgesteld te voelen, zonder dat het gelijk weer iets moet.
Dat je eerst liefdevol reageert op de uiting van je lichaam, zonder gelijk op zoek te gaan naar oplossingen buiten jezelf. Dat je aandacht aan je lichaam geeft. Alleen al je hand op je been leggen kan troostend zijn. Hoe logisch dat jouw lichaam dan ontspant.
Eindelijk …