Mijn dochter kwam en mijn opa kon gaan

Een persoonlijke column over verlies, schuldgevoel en verbinding, over een opa die kon gaan toen zijn achterkleindochter kwam.

Mijn dochter kwam en mijn opa kon gaan

Je verdriet, opgespaard al 5 jaar lang,
Opgespaard met een schuldgevoel en een verwijtende zin aan jezelf:
“Als mijn dochter niet geboren was, had mijn opa langer kunnen leven.”

Opa die op het punt stond sondevoeding te krijgen, kreeg te horen dat zijn achterkleindochter was geboren. Opa had haar in zijn armen en ervaarde berusting: “Nu kan ik gaan”. De sondevoeding liet hij voor wat het is, zij kwam en hij kon gaan.

Voor jou was het te intens, geboorte en dood. Blijdschap en rouw. Opa en je dochter in verbinding……. Terwijl jij leeg achterbleef met een hart vol schuldgevoel, een hart op slot, de sleutel kwijt. Het is belemmerend om in verbinding te komen met jezelf en met je dochter.

Ik geef je verdriet de ruimte, het zit zo diep dat je borstkast verkrampt, de woorden de pijn niet kunnen omschrijven.
Huil maar
Vertel maar
Voel maar
Smelt maar

En terwijl er ruimte er is voor je verhaal, vraag ik je nieuwsgierig naar je opa. Een vrolijke trotse man, die voor iedereen klaar stond. Die koopjesjacht in alle kleuren kon najagen. Een opa…. die wist dat hij ziek was, die wist dat hij zou sterven.

Een trotse opa, die waardigheid heeft behouden, zelf heeft gekozen dat het tijd was om te gaan. Geen sondevoeding…. Angst voor de slangetjes en wat daarna kon komen. Een opa die wel bewust en overwogen heeft gewacht op de geboorte van je dochter, zijn cadeautje voor hij dood mocht gaan van zichzelf. Je dochter die misschien wel heel lief…… opa zijn wens heeft gehoord, een bondje met hem heeft gemaakt. Je dochter die eerder is geboren om zo het slangetje van opa voor te blijven. Opa, opa te laten, trots de beslissing bij hem gelaten.

Deze woorden geven je berusting en we maken een kloppende zin om de verwijtende zin te ontkrachten:
“Opa kon gaan, had mijn dochter vastgehouden en toen was het goed, dankjewel achterkleindochter en kleindochter, dat jullie dit cadeautje nog hebben gegeven.”

Schuldgevoel mag plaats gaan maken voor verdriet, tranen laten vloeien zodat je hart weer kan helen en kan verzachten. Ruimte voor verbinding met je dochter.

Je huiswerk is:

KIJK

Kijk naar je dochter, ze is de spiegel van wat er in jouw hart gebeurt
Kijk, zie je dochter, op wie je opa heeft gewacht, zijn cadeautje
Laat je hart maar smelten
Kijk naar je dochter, zie al haar kleuren zoals de boodschapjes van opa
Maak vanuit hier een begin om in verbinding te komen
De rest…. mag wachten
1 stap tegelijk.

Auteur

Rick

Gepubliceerd op

16 augustus, 2026

Thema

TCC Magazine 2024

Tags

Deel dit artikel

Gerelateerde artikelen