Als psychosociaal therapeut sta ik dagelijks oog in oog met andermans verdriet en twijfel. Toch komt er een moment dat ook onze spiegel ons onverbiddelijk confronteert met onze eigen geschiedenis. Voor mij gebeurde dat toen mijn moeder in april 2020 overleed. Twee weken na haar afscheid zat ik weer in de praktijk, klaar om cliënten bij te staan. De eerste werkdag draaide al uit op een harde klap in mijn gezicht: een cliënt die zo intens miste wat ik net had verloren. Dat haar verdriet als een golf door mij heen ging, van mijn buik naar mijn hart, van mijn keel tot tranen die uit mijn ogen wilde spatten, maar deze moest wegdrukken.
Ik was niet voorbereid op die onverwachte wending. Zij spiegelde mijn eigen onverwerkte rouw, nog onzichtbaar verscholen achter mijn professionele houding. Cliënt miste haar moeder zo erg, ze huilde heel hard, vanuit haar tenen. Eerder kon ik dit niet voelen omdat ik niet wist hoe het voelde om mijn moeder te verliezen. Nog op tijd kon ik vragen: “Wil je een glaasje water?” Hoewel dat altijd in mijn praktijk staat, liep ik nu naar het keukentje, even uit het zicht. Daar sloeg mijn lichaam een moment dubbel van verdriet. “Ik ben er nog helemaal niet klaar voor”, bedacht ik. Even zakte ik naar binnen, diep in mijn lichaam, om niet te bezwijken onder de zwaarte. Instinctief stuurde ik mijn aandacht naar mijn buik en mijn voeten, waarvoor ik een ademhalingsoefening had geleerd. Zo kreeg ik mezelf weer wat rustiger van binnen en kon ik er weer zijn voor mijn cliënt. Pas toen de cliënt vertrok, gaf ik mijzelf toestemming om eindelijk te huilen, vanuit het diepst van mijn hart.
Die dag besefte ik hoe belangrijk het is dat een therapeut, professional of coach, goed getraind dient te zijn in overdracht en tegen-overdracht. We leren onze emoties te beheren en de problemen van de cliënt niet mee naar huis te nemen. Maar soms is ‘afzonderen’ slechts een illusie. De spiegel die cliënten ons voorhouden, reflecteert niet alleen wat zij voelen, maar ook wat wij nog moeten helen.
In de weken die volgden, koos ik bewust voor rouw. Ik gaf mezelf twee maanden toestemming om te voelen wat rouwen was. Niet uit zwakte, maar uit liefde voor mezelf. Want net als ieder mens ben ik krachtig én kwetsbaar tegelijk.
Ik ben dankbaar dat ik die spiegel heb durven omarmen. Dat deze spiegel me dwong te stoppen met ‘alleen maar helpen’, en me herinnerde aan de essentie van het mens-zijn: ervaren, loslaten en opnieuw opstaan. Vandaag die dag draag ik die lessen met me mee in elke nieuwe ontmoeting. Niet als perfectie, maar als echtheid.
Door rouw en verdriet bewust te omarmen en te doorvoelen, schep je ruimte voor een innerlijke wedergeboorte waarin je jezelf herontdekt en je leven met nieuwe kracht tegemoet gaat.
Astrid Waernes is psychosociaal therapeut en runt al 17 jaar WAERNES. Ze heeft zich jarenlang verdiept in het gedrag van kinderen en volwassenen en begrijpt steeds meer hoe belangrijk de taal is die we tegen elkaar spreken. Ze schreef drie boeken.
www.waernes.nl
