Julia (8 jr.) komt sinds kort bij mij omdat ze de lat voor zichzelf huizenhoog legt. Ze is een pienter meisje en krijgt op school extra uitdagend werk. Regelmatig heeft Julia last van hoogoplopende spanning die tot uiting komt in buikpijn en misselijkheid. Het is nog vroeg en donker als we samen naar de praktijkruimte lopen. Julia wil graag met de muziekinstrumenten beginnen. De gitaar heeft haar voorkeur. Ze tokkelt op de snaren en ontdekt de hoge en lage tonen. Dat doet ze met de xylofoon, de cymbaal en de Afrikaanse duimpiano. Met schud-eitjes probeer ik haar ritmisch te ondersteunen. Al gauw merk ik dat ik alleen maar hoef te luisteren. Ze gaat helemaal op in de muzikale tonen. Steeds weer een stukje hoge tonen afgewisseld met lage tonen. ‘Dit nummer heet Duister en Licht. Hoor je dat, Conny? Het is net alsof ze met elkaar praten’, vertelt Julia. ‘Ja, ik hoor het’, zeg ik. Julia knikt tevreden en speelt verder. Als ze naar mij kijkt en het tokkelen even gestopt is, vraag ik: ‘Waar praten ze over, het Duister en het Licht?’ Julia vertelt:
Duister:
Er komt oorlog
En geen vrede.
Het maakt andere mensen
Verdrietig.
Licht:
Licht is vrede,
Er is altijd hoop
Er zal nooit ruzie komen
Of oorlogen.
Dan staat ze op en loopt naar de deur terwijl ze vraagt: ‘Ik wil graag voor mama en jou optreden! Mag ik mama vragen of ze komt?’ Dat mag. Even later zitten mama en ik te kijken naar Julia. Ze is halverwege het wandrek geklommen. Met haar armen door het wandrek heen, houdt ze de gitaar vast. ‘Zo is het net alsof je op een hoog podium staat’, zeg ik. ‘Hier komt Julia met haar muziekstuk Duister en Licht’, kondig ik haar aan. Dan begint ze te tokkelen. Lage tonen afgewisseld met hoge tonen. Moeder en ik kijken bewonderend naar dit serieuze, hooggevoelige meisje. Stralend neemt ze ons applaus in ontvangst. ‘Mama, daarom wil ik zo graag op gitaarles’, zegt ze, terwijl ze uit het wandrek klimt en ik de gitaar op de grond zet. ‘Duister en Licht waren met elkaar aan het praten’, zeg ik hardop. ‘We konden dat horen. Wil je mama nog vertellen waar ze het samen over hadden?’, vraag ik. Julia vertelt aan moeder hetzelfde als wat ze eerder aan mij heeft uitgelegd. ‘Dat is een ernstig gesprek’, zegt moeder. Julia knikt en zegt dan: ‘Zonder licht is er geen duister. Zonder duister is er geen licht. Ze horen wel bij elkaar.’
We eindigen de sessie met het blote-voetenpad. Julia wil er eerst liever een sokkenpad van maken maar trekt dan toch haar sokken uit. Ze wil het goed voelen. Om de beurt lopen we door de bakken met materialen als stenen, mais, wol, zaagsel en houtsnippers. De scherpe houtsnippers slaat ze consequent over. ‘Je hoeft ook niet alles te voelen’, besluit ik de sessie.
Conny Hagen is psychomotorisch kindertherapeut en werkt in haar eigen praktijk. Zij geeft therapie aan kinderen met gedrags- en/of ontwikkelingsproblematieken, en aan kinderen die last hebben van bepaalde gebeurtenissen. Haar motto is: ‘Kinderen in hun kracht zetten’.
www.connyhagen.nl
