Mijn vorige column heeft de titel Voet van de rem. Ik sloot die column af met de vraag: ‘Waar trap jij nog op de rem?’ Ik realiseer me nu dat deze vraag veel verder gaat dan dat ik dacht toen ik die woorden schreef.
Ik ben 6 mei vorig jaar getrouwd. Nou, zou je zeggen, nou en…? Dat doen zoveel mensen. Je bent zelf misschien ook getrouwd. Maar voor mij was trouwen niet iets wat ik ooit zou doen. Ik zei als kind al: “Ik trouw niet.” Ik weet niet waarom die overtuiging er was en wat maakte dat ik hier zo strak in stond. Iedere nieuwe relatiepartner liet ik al vrij snel in het begin weten: mij niet vragen! Dan was dat in ieder geval duidelijk.
Toen ik mijn echtgenoot leerde kennen, hoorde ik het mezelf opnieuw zeggen. Mij niet vragen, ik ga nooit trouwen. Alleen, op dat moment realiseerde ik me voor het eerst dat ik hiermee een kader voor mezelf neerzette. Terecht of niet, trouwen of niet, daar ging het eigenlijk niet om. Het was simpelweg geen keuze meer. Ik had een denkbeeldig hekwerk om mezelf heen gezet, waarbuiten ik niet mocht bewegen. In feite benam ik mezelf de mogelijkheid om iets anders te ervaren dan waar ik mezelf in vastgezet had. Heel bijzonder eigenlijk. Ik dacht mezelf vrijheid te geven door nooit te trouwen, maar in werkelijkheid ontnam ik mezelf de mogelijkheid om überhaupt te kunnen kiezen. Is dat vrijheid?
Als ik mezelf hierin zo lang heb beperkt, waarin doe ik het dan nog meer? Waar zie ik mijn het cliënten doen? Onbewust, want het voelt als zelfstandigheid. Als eigenheid. Mijn keuze. Terwijl er feitelijk nul keuze is. Hoe eigen is dat?
Nu ik deze column aan het schrijven ben, poppen steeds meer situaties op waarvoor hetzelfde geldt. Je komt iemand tegen en gelijk heb je al een mening over diegene. Heb je als het ware een hekwerk om jullie beiden neergezet. Diegene ga je niet de ruimte geven buiten het hek te kunnen bewegen. Jouw beeld over diegene is al gevormd en waarschijnlijk kijk je alleen maar naar dingen die het beeld bevestigen. Maar hoe zou het zijn als je, na de eerste indruk, nog even wacht met het plaatsen van een hek. Wie weet ga je nog verrast worden…
Zo denk je misschien iemand te zijn die niet graag in grote groepen vertoeft. Maar, wie weet hoeveel mooie contacten je jezelf ontzegt door vroegtijdig bij een feestje of bijeenkomst weg te gaan. Vanuit de gedachte: ik ben nou eenmaal iemand die …
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat je vanaf nu altijd alles maar zou moeten doen. Maar je kan jezelf wel uitnodigen het leven wat vaker met een open vizier aan te gaan. Wie weet wat er aan moois ontstaat. Een hekwerk kan je altijd nog plaatsen.
Vraag jezelf dus eens af: hoe staat het met mijn hekwerken? Waarin zet ik mezelf (en anderen) vast?
Peggy van Stralen is trainer, coach/counselor, energetisch en psychosociaal therapeut. Auteur van het boek Onderzoekend leven, van stressvol leven naar simpelweg zijn. Ze heeft haar praktijk in Nuenen (NB). Haar begeleiding is complementair en holistisch, persoonlijk afgestemd op ieders hulpvraag. Vaak bestaat een sessie uit gesprek en helende energie. Een krachtige combinatie. www.vanstralen.nu
