Zoals je vorig jaar in mijn columns hebt kunnen lezen, heb ik een boek geschreven. Het is een boek dat je meeneemt in (het effect van) gedachten, spanningen in het lichaam en het gaan in overgave. Waarom werken we zo hard aan onszelf, wanneer is het klaar? Het boek nodigt uit voor jezelf te onderzoeken en te ervaren. De titel is dan ook Onderzoekend Leven, van stressvol leven naar simpelweg zijn.
Ennn … het gaat uitgegeven worden. Uitgeverij Elikser zorgt ervoor dat het in maart in de winkels ligt en te bestellen is. Een lenteboek noemt de uitgever het. En ja, dat klinkt best wel goed.
Maar nu komt het. Voor mij is het eigenlijk klaar. Klaar in de zin dat het geschreven is en daarmee rond. Er staat een punt en dat is het. Het is als het ware niet meer van mij. Het creatieve proces borrelt langzaamaan weer verder richting een nieuw idee voor een volgend boek.
Maar, aangezien het uiteraard leuk zou zijn als mensen het boek lezen, is het natuurlijk ook nodig het in de wereld te gaan zetten. En laat dat nou niet echt mijn ding zijn. Het is zelfs zo dat, als mij gevraagd wordt waar het boek over gaat, ik een beetje begin te stamelen. ‘Uhhhh … ik heb het geschreven, maar vraag me niet het in een paar woorden samen te vatten.’ Misschien toch iets waar ik even voor moet gaan zitten…
Gelukkig zijn er anderen die mij in het vervolg meenemen. Die zien welke stappen goed zouden zijn en zij nemen mij letterlijk aan de hand. Vroeger zou ik me hiertegen verzetten. Niet mijn ding dus, laat maar. Nu merk ik dat, meegaan met wat er ontstaat als gevolg van dit boek, leuk is.
Natuurlijk ervaar ik nog steeds spanning. Maar daarnaast weet ik ook dat, als ik ruimte wil ervaren om te laten ontstaan, ik niet op de rem moet trappen. Mezelf niet moet begrenzen of blokkeren.
In mijn boek staat daar in het hoofdstuk Breder kijken de volgende haiku over:
Er is zoveel meer,
als ik nu om me heen kijk,
dan wat ik bedenk.
En dat is wat ik in het verleden vaak genoeg wel deed. Mezelf opsluiten in scenario’s in mijn hoofd terwijl het leven aan mij voorbijging. En er ook geen ideeën meer opkwamen. Tegenwoordig overwint mijn nieuwsgierigheid het. Nieuwsgierig naar wat er ook mogelijk is. Hier en nu, niet door mij bedacht, buiten mijn kaders.
Zo zijn er ondertussen oefeningen ingesproken, is er een fotoshoot geweest en zijn we in voorbereiding voor een boekpresentatie. En dit kan alleen maar doordat ik steeds meer ruimte geef aan laten ontstaan.
Op deze manier leven haalt me uit mijn comfortzone en ik geniet er steeds meer van. Zo is er het schrijven en uitgeven van een boek. Wie had dat ooit gedacht. Ik niet, maar het is wat is … als de rem eraf is.
Waar trap jij nog op de rem?
Peggy van Stralen is trainer, coach/counselor, energetisch & psychosociaal therapeut. Ze heeft haar praktijk in zowel Huizen (NH) als Nuenen (NB). Haar begeleiding is complementair en holistisch, persoonlijk afgestemd op ieders hulpvraag. Vaak bestaat een sessie uit gesprek en helende energie. Een krachtige combinatie.
www.vanstralen.nu
