Gedoe in de schuur speelt een centrale rol in het verhaal van Thomas Braun. Wat begint als een stiekem avontuur, groeit uit tot een spannend keerpunt.
Gedoe in de schuur: geheimen en spanning
Het gedoe in de schuur bij Thomas Braun laat zien hoe kleine geheimen grote gevolgen kunnen hebben. Lees meer verhalen in het PSC Magazine 2015 thema, of verdiep je in de achtergrond van dit soort verhalen op Wikipedia.
De ommekeer van een dikke veertiger
Zullen er vrouwen bestaan die na een dag hard werken tegen hun man zeggen: ‘Zet mijn eten maar in de magnetron, ik ga eerst even tien biertjes drinken en tien sigaretten roken in m’n schuurtje, want ik heb een zware dag achter de rug.’ En dat die man dan maar met z’n twee kinderen gaat eten terwijl z’n vrouw tot tien uur, half elf in het schuurtje blijft? Ik kan het me niet voorstellen. Zo zijn vrouwen niet. Mannen wel. Mannen zoals ik. Ik kom ’s avonds door de voordeur thuis, zeg snel hallo, ga er dan door de achterdeur weer uit, pluk onderweg zes, zeven biertjes uit het krat en nestel me in mijn zo geliefde tuinhuisje. Wim de Jong schreef in de Volkskrant ooit een prachtige column over mannen in schuurtjes en legde uit dat zij zich wijden aan typisch mannelijke rituelen als prutsen, rommelen, filosoferen, verzamelen, mokken, drinken, roken, hangen en hobbyen. Bij mij kan die opsomming stukken korter. Ik zit, rook, drink en filosofeer.
Soms denk ik: stel nou dat zíj dat zou doen. Stel nou dat zíj door de voordeur binnenkomt en door de achterdeur er weer uitgaat om vervolgens drie uur later ladderzat in bed te ploffen. Ik zou gaan scheiden, denk ik. Raar eigenlijk dat zij nooit wil scheiden. Of misschien heeft ze dat wel vaak gedacht, maar houdt ze die overweging verborgen voor mij. Ik grijp in. Ik wil het niet meer, dat roken en drinken en stiekeme gedoe. Ik wil niets meer te verbergen hebben. Hoe vaak pak ik niet opzichtig één biertje uit de koelkast om vervolgens, als ze even niet kijkt, er nog vijf naar buiten te smokkelen? Of prop ik m’n mond vol met kauwgom, zodat het niet opvalt dat ik ook weer gerookt heb, nadat ik zo plechtig heb beloofd ermee op te houden? Nee, alles moet anders. Ik druk mijn laatste sigaret uit en beloof mezelf alleen nog bij het eten een wijntje te drinken. En ik besluit te gaan sporten.
Op de sportschool, waar ik met frisse tegenzin en een veel te vadsig lijf arriveer met een overdosis schaamte en drempelvrees, ligt een folder. Een stel fanatieke wielrenners gaat de Dolomieten beklimmen. Even voor de duidelijkheid: in de Dolomieten heb je de Stelvio en de Gavia. Dat zijn bergen van bijna 3000 meter hoog. Ik houd de folder in m’n hand en denk gelijk: het is wel héél ambitieus me hiervoor in te schrijven. Zeker voor een man die al paars wordt bij het veters strikken. Toch neem ik de folder mee naar huis. ‘Doen!’ Dat is het enige dat mijn vrouw tegen me zegt. Vindt ze dat ik het moet doen in de hoop dat ik daar een bocht zal missen? Nee, dat is te cynisch gedacht. Zij krijgt na het lezen van de folder visioenen van een sportieve, afgetrainde, frisse, fitte kerel die bij thuiskomst gezellig aanschuift aan tafel, ’s avonds z’n kinderen enthousiast voorleest zonder tussendoor een boer te laten en ’s ochtends als een jonge god zijn bed uitspringt.
Maar kan ik dat wel, mijn leven zo drastisch omgooien? Die vraag stel ik hardop als ik, gehuld in slechts mijn Hema-onderbroek, naar mezelf sta te kijken in de spiegel. Mark Twain zei ooit: ‘Wanneer een vrouw dikwijls in de spiegel kijkt, is ze niet ijdel, maar dapper.’ Nou, zo voel ik me op dat moment ook. Behoorlijk dapper. Ik kijk naar m’n kin, en naar die andere twee er vlak onder. Ik zie ook twee tieten. Ik ben dol op tieten, maar niet op deze twee. En dan die buik. Ben ik dat? Ik pluk een blauw pluisje uit mijn navel. Laat het vallen. Mijn ogen volgen het pluisje dat langzaam naar beneden zigzagt en op de glazen weegschaal valt. Precies tussen mijn voeten. 93.6, zie ik staan. En zonder pluisje? Nog steeds 93.6. Ik neem een besluit: ik ga de Dolomieten over fietsen. Bij die laatste gedachte schiet ik in de lach en mijn kwabben schudden in de spiegel vrolijk mee. Is het een midlifecrisis? Is het ijdelheid? Is het bewijsdrang? Of alle drie? Ik heb geen idee. Feit is dat ik precies een half jaar na mijn ongeloofwaardige besluit boven op de Stelvio aankom. Nil volentibus arduum – niets is moeilijk voor hen die willen. En jazeker, ik kom nog regelmatig in mijn schuurtje. Om m’n peperdure racefiets te poetsen. Met pure alcohol.
Dit artikel is eerder verschenen in: JAN Magazine. Thomas Braun is auteur van het boek Ga toch fietsen en geeft op de vrijdag van de PSC-Dagen een lezing. Fotograaf: Yasmijn Tan
