Verslaving is volgens Meindert Inderwisch een van de nieuwe volksziekten van deze tijd. Verslaving, burn-out en depressie hangen nauw samen met de constante druk om mee te doen.
Verslaving als spiegel van de tijdgeest
Door verslaving als maatschappelijk fenomeen te bekijken, ontstaat er meer begrip voor wie ermee worstelt. Meer over dit onderwerp is te vinden op Wikipedia over verslaving. Benieuwd naar meer verhalen uit dit magazine? Bekijk dan het PSC Magazine 2015 overzicht.
Nederland wordt met de dag verslaafder. We schilderen onszelf in een hoek door met de vinger te wijzen naar het slinkende groepje heroïnegebruikers en hen te duiden als de verpersoonlijking van een ziekte die ons niet langer op de hielen zit, maar heeft ingehaald. Tussen nu en tien jaar zal blijken dat verslaving, burn-outsyndroom en depressie de nieuwe volkskwalen zijn. Waarom? Omdat we geen nee kunnen zeggen tegen wat de tijd ons in het gezicht wrijft: ‘Je moet mee, mee, mee anders verlies je het!’
De druk die het westen met zijn snelle technische ontwikkelingen en sociale achterlijkheid op het individu plaatst, gaat zijn tol eisen. Een discrepantie in de evolutie. Onze lichamen zijn niet gebouwd op wat de technologie voorschrijft. Eerst gaan de harde werkers. Ze blijven de kar trekken omdat de verkeerde mensen op de verkeerde plaatsen aan de macht zijn. De harde werkers zullen leren dat zelfs hun kracht zijn beperkingen kent. Dat ze een lichaam hebben dat het begeeft, omdat hun verstand al lang geen contact meer maakt met wat hen zou moeten onderhouden. De harde werkers worden kleiner in getal. Steeds vaker komen ze thuis te zitten met een hart vol schaamte en een hoofd vol vragen.
Na hen de employees met goede intenties. Hun lijf begint tegen te spartelen. Hoofdpijn, slecht slapen, stemmingswisselingen. Ze nemen een drankje, een snuifje, een pilletje, zodat het allemaal niet zo erg lijkt. Zodat ze door kunnen gaan en geen gezichtsverlies hoeven te lijden. Uitstel van executie. Uiteindelijk neemt de chemie van de verslaving het over en zet het brein – niet de geest – aan tot steeds hogere consumptie van stimulerende of verdovende middelen.
En, terwijl de bodem langzaam wegzakt onder onze sociale zekerheden, wijzen wij naar de ogenschijnlijk dakloze man die zijn pak vanillevla langzaam naar binnen werkt, met zijn rug tegen de muur van een openbaar gebouw. Vanillevla, omdat hij geen tanden meer heeft. Omdat iedere cent aan zijn heroïne wordt besteed. En in Nederland slapen we door. De verslaafden zijn wij, onze buren, de dochters en zoons, burgemeesters, Kamerleden, priesters en doktoren. Redacties van toonaangevende bladen waar het glaasje wijn op vrijdag al lang vervangen is door een paar lijntjes, bankmanagers die hun ego omhoogsnuiven en crises veroorzaken, voetballers die op kinderschoenen miljonairs worden en meegaan in de debilisering van wat ooit werd gezien als het gezonde Hollandse verstand.
We feesten op de televisie en in de huiskamer. We feesten in eenzaamheid. We feesten niet meer wanneer onze harten, longen en lever het begeven. Dan zijn we ineens een stille plek in de familie geworden. Een familie die groeit en groeit.
Zet de remmen op het escapisme. Begin met dag in dag uit duidelijk te maken hoe gruwelijk de ziekte verslaving is, laat niets meer aan de verbeelding over. Er wordt geschreven en gezegd dat de accijns op alcohol de staat weerhoudt om drastischer in te grijpen. Een simpele rekensom leert, dat we veel meer geld ‘winnen’ wanneer we alcoholisme terugdringen. Is het wellicht zo dat de overheid liever zelf een glaasje drinkt dan daar een beperking in aan te brengen? Begin met op school vakken te doceren als: verslaving, psychologie, de werking van het brein. En houd nu eindelijk eens op met die kletspraat dat cannabis een softdrug is en dat cocaïne niet verslavend is.
Het wordt tijd dat we toegeven dat wij een probleem hebben waardoor het hele volk verkankert. Dat we elkaar maar niet willen leren kennen en zeker onze verslaving niet. Dat we als kleine kinderen de gevolgen willen negeren tot ze overgaan.
This is your wake up call.
Meindert Inderwisch schreef samen met Bram Bakker het boek Mateloos. Op de zaterdag van de PSC-Dagen geeft hij een lezing over het boek.
