Mijn moeder leert skypen
Mijn moeder was aanvankelijk niet enthousiast toen ik voor drie maanden vertrok, maar samen ontdekten we hoe mijn moeder kon skypen en een eigen e-mailaccount kon aanmaken. Voor mijn moeder was dat een klein stapje naar meer zelfstandigheid. Meer persoonlijke columns lees je in PSC Magazine 2015. Meer over de mantelzorgrelatie tussen ouders en kinderen vind je bij mantelzorg.
Op het ogenblik ben ik ‘pet sitter’. Ik pas op een hond en een kat. Had even wat pas-op-de-plaats tijd nodig. Niet letterlijk, want ik loop kilometers met Jock, bordercollie. Hoe ik hier terecht ben gekomen past qua ruimte niet in deze column, maar feit is dat ik hier nu in mijn laatste week zit. Het thuisfront was verdeeld in het trappelen voor deze zet van mij, maar staat nu reikhalzend naar mijn terugkomst uit te zien. Hetgeen ook weer een fijne boost aan de warme gezins- en familiebanden geeft natuurlijk.
Aanvankelijk stond ook mijn moeder, 77, niet te juichen. ‘Drie maanden? Dat is wel lang hoor. Ik zal je zo missen.’ Dat was de lakmoesproef voor me, want mijn moeder, ook al zich totaal onbewust van het feit, kan nogal emotioneel overweldigend op mijn schuldgevoel inspelen. Dus antwoordde ik: ‘Ben je mal, mam, tijd vliegt en we kunnen toch skypen. Geen pessimistische geluiden hoor.’ Voel je hoe ik nep-opgewekt onder dat knagende schuldsteekje uit probeerde te komen? Maar goed. Mijn moeder keek bedenkelijk.
‘Skypen? Dat kan ik toch helemaal niet. Ik moet alles aan je vader vragen over die laptop. Ik kan amper een e-mail typen.’ ‘Nou dan wordt het tijd dat je het leert, kom we gaan het meteen proberen.’ En zo zaten we dan saampjes voor de laptop en legde ik het verschil tussen Skype en Hangout uit en schreef stap voor stap op een briefje hoe het in zijn werk ging, na eerst een gmail-account voor mama aangemaakt te hebben, want een volwassen mens hoeft niet samen te doen met het emailaccount van zijn of haar eega. Lang leve de onafhankelijkheid en de zelfstandigheid. Ik kon merken aan mijn moeder dat ze het prettig vond een eigen account te hebben. Zij zit in een ouderwets huwelijk en mijn vader heeft haar altijd voor van alles ‘beschermd’. Angst was de raadgever en daardoor heeft mijn moeder geen rijbewijs, wat verdomd onhandig was toen mijn vader hartklachten kreeg en zij hem niet naar het ziekenhuis kon racen. Maar dit terzijde. Vorige week rinkelde mijn Hangout en ja hoor, daar was mama. Het was zo’n genoegen om haar triomfantelijke blik te zien. Ze was echt trots dat het haar gelukt was. ‘Ha! Zelf gedaan. Dat vind ik nou leuk’, zei ze. Waren we allebei happy om. Een mens is nooit te oud om te leren. Met een beetje uitleg en een beetje stimulans kan dat voor veel plezier zorgen.
Ikzelf ben leer-hongerig. Daarom houd ik erg van workshops en dergelijke. Vorig weekend had ik een oppas voor mijn oppashond en kat geregeld en was naar Londen voor een workshop met Anita Moorjani. Zij van het boek Dying to be me. Het was een fantastische dag. Een van de dingen die ik van haar leer is ‘mezelf zijn’. Klinkt wellicht een beetje vreemd, want als we niet onszelf zijn, wie zijn we dan? Tja, dat is het hele punt. Dan zijn we bezig met het voldoen aan verwachtingen waarvan we aannemen dat anderen die van ons hebben. Dat is een mondvol en het belangrijkste woord is ‘aannemen’. Want vaak denken we dat iemand iets van ons wil, maar hebben we dat niet gecheckt. Door altijd anderen voor te laten gaan (komt het je bekend voor mede-vrouw?) en te zorgen dat iedereen het naar de zin heeft, man, kinderen, schoonfamilie, buren, oma en opa, komen we er zelf vaak bekaaid af qua tijd. En hebben we een keertje tijd, dan hebben we vaak geen energie. Anita was ook zo en zegt nu dat ze daarom zo ziek is geworden. Ze had zichzelf totaal genegeerd. Nu zegt ze: ‘Ik moest kanker krijgen om mezelf te worden.’ Als je haar zo ziet staan op dat podium, dan zou je niet zeggen dat ze ooit ziek is geweest. Haar motto sinds haar BDE (bijna-doodervaring) is: mezelf zijn, van mezelf houden en mijn leven waarachtig leven (live my life authentically). En dat ben ik nu, op mijn 52ste, ook aan het leren. Goed hè?!
