“Teun is 24, kerngezond en woont samen met mensen met dementie op de gesloten afdeling van een verpleeghuis. Waarom? Teun is nu 24, maar niet heel zijn leven lang…
Nu wordt er nog geluisterd naar wat Teun wil, wat hij voelt en wat hij vindt. Nu is hij nog vrij om te zijn wie hij is en te gaan en staan waar hij wil, maar de kans dat dit in de toekomst niet meer het geval zal zijn, is 1 op 5. Daarom gaat hij nu op zoek naar antwoorden voor later.”
Een pakkende aankondiging van een pakkende en indringende film. Een film die je zeker gezien moet hebben. Als zorgprofessional, maar ook als mens. Want vroeg of laat krijgt iedereen er of zelf of in zijn omgeving mee te maken.
Reis langs verpleeghuizen
De film laat het verslag zien van de reis die Teun gemaakt heeft naar verschillende verpleeghuizen in verschillende landen op de wereld: van België, Moldavië, Zuid-Afrika tot Zuid-Korea. Uiteenlopende landen en culturen, die elk een andere benadering hebben op hoe er met mensen met dementie wordt omgegaan. Hij spreekt met regeringsambtenaren, familieleden en zorgbestuurders, maar de meest ontroerende gesprekken, met of zonder woorden, heeft hij met de mensen zelf. Door te luisteren blijkt de dringende noodzaak om dementie anders te gaan benaderen.
In Scandinavië bezoekt Teun een prachtig en idyllisch gelegen verpleeghuis. Hoe mooi deze plek ook is en hoe schril het contrast is met hoe er met dementerenden wordt omgegaan in bijvoorbeeld Zuid-Afrika, ook op deze plek reikt de vrijheid tot het hek.
In België spreekt Teun met Carla Molenberghs. Zij maakt zich zorgen over de onverschilligheid naar mensen met dementie. Volgens haar wordt een samenleving getypeerd door de zorg voor kwetsbare mensen. Zij benadrukt dat mensen met dementie tot op het einde van hun leven voelende wezens zijn, die we moeten blijven zien als een volwaardige ander.
De film zet aan tot denken. Over hoe we denken over en omgaan met dementie, maar ook over onszelf. Wat wens ik voor mijzelf en mijn geliefden mocht dementie het leven gaan leiden? En zou ook ik nu iets kunnen doen? Voor mijzelf in de toekomst en op dit moment voor een ander.
Echt menselijk contact
In de film zien we Teun, een jongeman van 24, een biertje drinken tijdens een voetbalwedstrijd met bewoner Ad. Op een ander moment houdt hij de hand vast van Elly en praat met haar. Het is prachtig te zien hoe Teun contact maakt met de vele mensen die hij tegenkomt, ongeacht of zij dezelfde taal spreken of dat de communicatie hapert. Hij stelt vragen, neemt de tijd, is niet bang voor stilte en houdt een hand vast of geeft een knuffel. Hij kijkt de mensen aan in de ogen, luistert en maakt echt contact. Wanneer ik kijk naar de reacties van de mensen, lijkt het hier om te gaan. Echt menselijk contact.
Human Forever, een film gemaakt door Teun Toebes en filmmaker Jonathan de Jonge. www.human-forever.com
